Vittorio Sgarbi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Vittorio Sgarbi w 2007

Vittorio Umberto Antonio Maria Sgarbi (ur. 8 maja 1952 w Ferrarze) – włoski polityk, krytyk sztuki i prezenter telewizyjny, były parlamentarzysta i eurodeputowany.

Życiorys[edytuj]

Działalność zawodowa[edytuj]

Ukończył studia z zakresu historii sztuki na Uniwersytecie Bolońskim. Jest autorem licznych prac naukowych i popularnonaukowych poświęconych głównie włoskiej kulturze i historii sztuki, a także twórcą katalogów. Od lat 90. uznawany za najważniejszego włoskiego współczesnego krytyka sztuki[1][2]. W 1990 za książkę Davanti all'immagine otrzymał nagrodę Premio Bancarella[3].

Prowadził też własny program telewizyjny w jednej z należących do Silvia Berlusconiego stacji, zatytułowany Sgarbi quotidiani (pol. Codzienne niegrzeczności). Stał się bohaterem licznych skandali obyczajowych, m.in. w 1996 potwierdził fakt utrzymywania stosunków seksualnych z licznymi kandydatkami do pracy w telewizji[4]. Wytaczano także przeciwko niemu różne sprawy sądowe za publiczne zniesławienia, wdawał się w bójki na wizji, dopuścił się też pobicia reportera programu satyrycznego próbującego mu wręczyć "Złotego Tapira", nagrodę dla negatywnie odbieranych osób publicznych[5].

Działalność polityczna[edytuj]

Vittorio Sgarbi w latach 90.

Na początku lat 90. Vittorio Sgarbi rozpoczął działalność polityczną jako kandydat Partii Komunistycznej na burmistrza Pesaro. Od tego czasu wielokrotnie zmieniał swoją partyjną przynależność; był radnym w San Severino Marche z listy Włoskiej Partii Socjalistycznej, w 1992, 1994 i 1996 wybierano go do Izby Deputowanych XI, XII i XIII kadencji, odpowiednio z ramienia Partii Liberalnej, Forza Italia i własnej listy stowarzyszonej z radykałami.

W 1999 powołał nowe personalistyczne marginalne ugrupowanie o profilu libertariańskim, sygnowane jego nazwiskiem – I Liberal Sgarbi-I Libertari, które wkrótce stowarzyszyło się z Forza Italia. W tym samym roku uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego, z którego zrezygnował w 2001[6]. Został wówczas wybrany do Izby Deputowanych XIV kadencji, a w czerwcu 2001 powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury w drugim rządzie Silvia Berlusconiego. Funkcję wiceministra pełnił do czerwca 2002, odwołano go za publiczne dywagacje o życiu osobistym swojego przełożonego[5].

W 2004 w wyborach do PE organizował wspólną listę z Włoską Partią Republikańską, która uzyskała 0,7% głosów. Rok później został posłem niezrzeszonym, chciał też ubiegać się o przywództwo w opozycyjnej centrolewicowej koalicji L'Unione, jednak nie został dopuszczony do prawyborów. W 2006 bez powodzenia kandydował do parlamentu z Listy Konsumentów, wchodzącej w skład Unii. Jednocześnie zarejestrował się jako pretendent do urzędu burmistrza Mediolanu, rezygnując ostatecznie na rzecz prawicowej kandydatki Letizii Moratti. W zamian za udzielone poparcie po jej zwycięstwie otrzymał w magistracie kierownicze stanowisko do spraw kulturalnych, które zajmował do 2008.

W tym samym roku wybrano go na mera miasta Salemi, w wyborach tych startował z poparciem m.in. UDC. W 2009 został kandydatem Bieguna Autonomii do Parlamentu Europejskiego[7].

Przypisy

  1. Dla Kantora warto przyjechać nawet z Nowej Zelandii. rp.pl, 13 stycznia 1997.
  2. Jacek Pałasiński: Kolejowy Dom Kultury. wprost.pl, 15 września 2002.
  3. Informacje na stronie premiobancarella.info (wł.)
  4. Lolitki oskarżają. rp.pl, 23 lipca 1996.
  5. a b Sylwia Wysocka: Pyskówka italiana. polityka.pl, 13 stycznia 2005.
  6. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego
  7. Informacje na stronie partitoladestra.com (wł.)

Bibliografia[edytuj]