Władysław Baranowski (socjalista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Baranowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1894
Konin
Data i miejsce śmierci 6 września 1942
Warszawa
Poseł II kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 4 marca 1928
do 30 sierpnia 1930
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi

Władysław Baranowski (ur. 13 lutego 1894 w Koninie, zm. 6 września 1942 w Warszawie) – polski polityk socjalistyczny, działacz związkowy i samorządowy, poseł II kadencji w latach 1928–1930[1][2], wolnomularz[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej Antoniego i Reginy z domu Wojtyłło. Po ukończeniu gimnazjum praktykował jako tokarz, a około 1911 został członkiem PPS-Frakcji Rewolucyjnej. Następnie, w obawie przed więzieniem, wyjechał do USA, gdzie od 1913 pracował w Komitecie Obrony Narodowej. Po wybuchu I wojny światowej powrócił do Polski i od 1915 służył w Legionach. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie i Łomży.

Po opuszczeniu obozu, w 1918, wstąpił w szeregi Milicji Ludowej PPS w stopniu oficera, zaś następnie służył w Milicji Ludowej, a później walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

Od 1919 działał w związkach zawodowych, początkowo w Związku Zawodowym Robotników Rolnych RP (w tym jako jego przewodniczący w latach 1920–1921) i w Związku Zawodowym Małorolnych RP (1929–1939) oraz w Związku Pracowników Komunalnych i Użyteczności Publicznej w Polsce (1934–1939). Startował w wyborach do Sejmu w 1922 z listy państwowej PPS, jednak nie uzyskał mandatu poselskiego. Od 1924 działał w Wydziale Wiejskim Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS.

W wyborach parlamentarnych w 1928 uzyskał mandat poselski w okręgu wyborczym nr 24 (Łuków) z listy nr 2 (PPS). W czasie sprawowania mandatu uczestniczył w pracach komisji skarbowej. Od 1934 był członkiem rady Naczelnej PPS.

W 1938 został radnym Warszawy jako przedstawiciel PPS. Podczas wojny obronnej w 1939 był członkiem Komitetu Obywatelskiego. W trakcie okupacji uczestniczył w pracach warszawskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego Polskiej Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim, a po ekshumacji, w 1946, spoczął na Cmentarzu Powązkowskim[2].

W 1929 odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, zaś w 1932 Krzyżem Niepodległości.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Z małżeństwa z Ireną z domu Braulińską Władysław Baranowski miał dwóch synów: Tadeusza (1926–1944) i Jerzego. Tadeusz poległ w powstaniu warszawskim, zaś Jerzy po wojnie wraz z matką wyemigrował do Wielkiej Brytanii. W latach 60. XX wieku Jerzy Baranowski pracował w tygodniku „Paris Match[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Majchrowski: Kto był kim w drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa: BGW, 1994. ISBN 83-7066-569-1.
  2. a b c Małgorzata Smogorzewska: Posłowie i Senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939. Słownik biograficzny. Tom I A–D. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 1998. ISBN 83-7059-392-5.
  3. Ludwik Hass: Ambicje, rachuby, rzeczywistość: wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905–1928, Warszawa 1984, s. 360.