Władysław Buszek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Buszek
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1888
Chylczyce
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 1945
Oksford
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 6 Pułk Piechoty,
26 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi

Władysław Buszek (ur. 16 lutego 1888 w Chylczycach, zm. 16 stycznia 1945 w Oksford) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, grawer, rzeźbiarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Władysław Buszek urodził 16 lutego 1888. Był synem Antoniny. Przed 1914 był przemysłowcem.

Po wybuchu I wojny światowej 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 6 pułku piechoty w składzie III Brygady.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[1][2]. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 26 pułku piechoty w garnizonach Gródek Jagielloński/Lwów[3][4]. W 1934 jako rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer po ukończeniu 40 roku życia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto[5].

W okresie II Rzeczypospolitej prowadził zakład przy ulicy Akademickiej we Lwowie, w którym sprzedawał wyroby złote, srebrne i zegarki, a ponadto prowadził dział, w którym wykonywał odznaki, żetony, nagrody, pozłocenie, posrebrzanie[6][7][8]. Był projektantem i wykonawcą odznak jednostek Wojska Polskiego, w tym odznak jednostek piechoty WP, którymi były:

W latach 20. wykonał berło Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie[14].

Był członkiem zwyczajnym Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie[15].

W czasie II wojnie światowej przebywał w Londynie, gdzie nadal zajmował się produkcją odznak (wykonał odznakę 1 pułku artylerii motorowej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie)[16].

Zmarł 16 stycznia 1945 w Oksford i został pochowany na cmentarzu w Botley[17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Niepodległości – 28 grudnia 1933 roku „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[18], zamiast uprzednio nadanego (17 września 1932 roku) Medalu Niepodległości[19]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 485.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 426.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 201.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 187.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 12, 949.
  6. Ogłoszenie. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 253 z 3 listopada 1932. 
  7. Ogłoszenie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 256 z 6 listopada 1932. 
  8. Ogłoszenie. „Gazeta Lwowska”, s. 7, Nr 306 z 6 listopada 1932. 
  9. Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 78.
  10. Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 247.
  11. Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 76.
  12. Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 53.
  13. Warszawskie Centrum Numizmatyczne. sixbid.com. [dostęp 2015-08-24].
  14. Małgorzata Porada-Labuda: Wyjechały trzy, wróciło sześć. uni.wroc.pl, 2010-01-26. [dostęp 2015-08-24].
  15. Sprawozdanie Wydziału Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie zaczas od 1 kwietnia 1934 do 31 marca 1935 przedłożone Walnemu Zgromadzeniu w dniu 29 maja 1935. Lwów: Kasyno i Koło Literacko-Artystyczne we Lwowie, 1935, s. 32.
  16. Marek Wroński: Pod znakiem trupiej główki. Barwa „baterii śmierci” 1. pułku artylerii motorowej w latach II wojny światowej. s. 566. [dostęp 2015-08-24].
  17. Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 20.
  18. M.P. z 1934 r. nr 23, poz. 35.
  19. M.P. z 1932 r. nr 217, poz. 249.
  20. Odznaczenia Krzyżem Zasługi wśród Legionistów Okręgu Lwowskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 204 z 9 września 1938. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]