6 Pułk Piechoty (LP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 6 Pułku Piechoty Legionów. Zobacz też: 6 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 6.
6 Pułk Piechoty
Ilustracja
Krzyż Pamiątkowy 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich (Krzyż Wytrwałości)
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1915
Rozformowanie 1917
Tradycje
Nadanie sztandaru 1914
Kontynuacja 6 pułk piechoty Legionów
6 pułk zmechanizowany
2 Brygada Zmechanizowana
Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość III Brygada Legionów Polskich
Legiony 1914-1916.png

6 Pułk Piechoty (6 pp) – oddział piechoty Legionów Polskich.

Utworzony rozkazem Komendy Legionów Polskich z 27 lipca 1915 w Rozprzy pod Piotrkowem. 10 września odszedł na Wołyń w składzie III Brygady Legionów Polskich. Jesienią przeszedł chrzest bojowy w Maniewiczach. Walczył pod Kostiuchnówką, Kuklami i Kamieniuchą. Podczas ofensywy Brusiłowa prowadził boje pod „Polską Górą". Na początku sierpnia 1916 zakończył szlak bojowy pod Sitowiczami. W wyniku kryzysu przysięgowego, w 1917 roku został rozwiązany.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pułk wywodzi się z batalionu uzupełnień dowodzonego przez kpt. Szczęsnego Rucińskiego. Z dniem 8 maja 1915 roku batalion ten został rozwiązany, a z części jego żołnierzy został utworzony II/4 pułku piechoty. Z tegoż batalionu wydzielono 120 żołnierzy i utworzono nowy batalion uzupełnień oraz nadano mu numer 3 z przeznaczeniem na potrzeby formowania III Brygady Legionów Polskich. W kolejnych tygodniach batalion kilkakrotnie reorganizowano[1]. 21 lipca powstał oddział sztabowy przyszłego 6 pp pod dowództwem ppor. Marcelego Szaroty. Za dzień utworzenia 6 pułku piechoty uważa się 27 lipca 1915 roku. W tym dniu Komenda Grupy Legionów Polskich powierzyła dowództwo pułku mjr. Witoldowi Ściborowi-Rylskiemu. Jego adiutantem został chor. Jan Dąbrowski, oficerem prowiantowym – aspirant oficerski Bolesław Malinowski, dowództwo oddziału sztabowego objął chor. Tadeusz Krasicki, a kompanie liniowe batalionu uzupełnień nr 3 weszły w skład 6 pp. Zgodnie z etatem pułk tworzyły trzy bataliony, które początkowo liczyły po dwie kompanie. Do 12 sierpnia zwiększono liczbę kompanii w batalionach do czterech, wydzielając żołnierzy z istniejących oddziałów. Początkowo nie miały one pełnych stanów osobowych, a uzupełniono je później. W połowie września 1915 w Łochyńsku, sformowano batalion uzupełnień 6 pp, który oficjalnie funkcjonował jako I/7 pułku piechoty[2]. Pułk tworzył się głównie w okolicach Rozprzy. Większość rekrutów pochodziła z Galicji. Wywodzili się na ogół z warstwy mieszczańsko-rzemieślniczej, wielu było uczniami. Kadrę dowódczą stanowili przeważnie oficerowie rezerwy. Część z nich odbyła służbę w armii austro-węgierskiej lub rosyjskiej[3]. Pełną gotowość pułk osiągnął w pierwszej połowie września 1915 roku[4].

Walki pułku[edytuj | edytuj kod]

Jesienią 1915 roku pułk walczył na Wołyniu[5]. 14 września o 16:00 z Piotrkowa wyruszyła na front Komenda III Brygady z płk. Wiktorem Grzesickim oraz połowa I batalionu 6 pułku piechoty. Dowództwo pułku, oddział karabinów maszynowych i pozostała cześć I batalionu wyjechała z Rozprzy kolejnym transportem o 19:00. Kolejne transporty odchodziły następnego dnia.Transporty kierowane były do Kowla[6]. 26 września skoncentrowany pod Kowlem 6 pułk piechoty został przydzielony do grupy ppłk. Edwarda Rydza-Śmigłego. Grupa ta weszła w skład austriackiego Korpusu Kawalerii gen. Leopolda Hauera[7]. 6 pułk maszerował wzdłuż linii kolejowej Kowel-Sarny. Tu przeszedł chrzest bojowy, zdobywając leżącą pośród lasów stację Maniewicze[6]. 27 września pułk doszedł do Styru i zajął pozycje w Wielkim Miedwieżu. 30 września rosyjska artyleria ostrzelała pozycji 6 pp z przeciwległego brzegu Styru. O świcie następnego dnia „szóstacy” ruszyli na północny zachód do Kostiuchnówki i tam nawiązali kontakt taktyczny z resztą grupy ppłk. Rydza-Smigłego. Wieczorem 1 października III batalion zaatakował Kołodię. Wieś została zdobyta, a legioniści okopali się na wschód od niej w pobliżu Styru. Następnego dnia, zagrożony okrążeniem batalion wycofał się. 2 października Rosjanie uderzyli na nowe pozycje III batalionu. Batalion po raz kolejny wycofywał się. W straży tylnej z powodzeniem działała 10 kompania. W trakcie odwrotu dowódca pułku mjr Ścibor-Rylski doznał ataku serca i został zniesiony z pola bitwy. Zastąpił go por. Tadeusz Jakubowski[8].

3 października wojska rosyjskie zaatakowały linię obronną „szóstaków” i sąsiednich jednostek austriackich. W rezultacie korpus gen. Hauera rozpoczął odwrót na zachód do linii kolejowej Maniewicze—Karasin. W dniach od 4 do 10 października pułk stał w odwodzie w Maniewiczach[6]. 8 października dowództwo pułku objął mjr Norwid-Neugebauer, a pułk odszedł na odpoczynek do Hulewicz[9].

20 października pułk ponownie wyruszył w pole[10]. W tym czasie pod względem operacyjnym Legiony Polskie wchodziły w skład austro-niemieckiej grupy gen. Alexandra Linsingena, Miały one osłaniać od wschodu Kowel. 6 pułk, współdziałając z austriacką 10 Dywizją Kawalerii, uderzył na Rosjan od południa. 21 października przed świtem III batalion zaatakował Jabłonkę. Przedwczesny i nieskoordynowany z działaniami reszty oddziałów atak załamał się. Dopiero natarcie I batalionu 1 pułku piechoty od północy umożliwiło wzięcie Rosjan w kleszcze. W walce wzięto do niewoli 200 jeńców, zdobyto cekaemy i zmuszono nieprzyjaciela do odwrotu. Podjęto pościg z zadaniem zdobycia z marszu wsi Kukle. 22 października o 17:00 po zaciętej walce grupa ppłk. Rydza -Śmigłego zajęła miejscowość, likwidując lukę w linii frontu. Rosjanie przez kilka dni silnie ostrzeliwali pozycje legionistów pod Kuklami[9]. Polacy odpowiadali wypadami. Nieprzyjaciel zajął umocnioną pozycję w leżącej nieco dalej na północny wschód wsi Kamieniucha. Rani 25 października 6 pp, współdziałając 1 pp i niemieckim 1 pułkiem grenadierów uderzył na wroga. Został zatrzymany silnym ostrzałem rosyjskich dział i haubic. 27 października III batalion, korzystając z osłony nocy, przybliżył się do linii nieprzyjacielskich i razem z niemieckimi grenadierami podjął atak. Przerwano linie wroga i po zaciętej walce wręcz zdobyto wieś i wzięto ponad 400 jeńców. Kontratak rosyjski na południowej flance, przy wiosce Rudka, został powstrzymany odwodem 6 pułku. Starcie to było jednym z najbardziej krwawych na szlaku bojowym 6 pułku piechoty. Straty sięgnęły 10% stanu osobowego[11]. Po walce pułk przeszedł do odwodu[11]. Po odpoczynku obsadził odcinek obrony w pobliżu Kostiuchnówki. W nocy z 3 na 4 listopada Rosjanie przypuścili gwałtowny atak na Kostiuchnówkę. Odwrót austro- węgierskiej XXI Brygady spowodował odsłonięcie skrzydła 6 pułku piechoty. Pułk i inne oddziały II Brygady przeprowadziły desperacki kontratak. Walki trwały od godzin wieczornych 4 listopada oraz przez cały kolejny dzień. Wzgórze zostało zdobyte dopiero 10 listopada po przygotowaniu artyleryjskim i ściągnięciu znaczniejszych posiłków austro-węgierskich. Polacy okupili zwycięstwo znacznymi stratami. Rosyjska próba przerwania frontu się nie powiodła. Ustabilizował się on wzdłuż linii na zachód od Styru. Działania przybrały charakter wojny pozycyjnej[12].

Po zakończeniu tych walk 12 listopada 6 pp rozpoczął okopywanie się na dotychczasowej linii. Zbudowano schrony i ziemianki, rozciągnięto też druty kolczaste[12]. Walki w tym okresie ograniczały się do patrolowania, ostrzału artyleryjskiego i działań demonstracyjnych. Sąsiadem był 4 pułk piechoty. Na pozycjach w rejonie Kostiuchnówki III Brygada w tym 6 pp pozostawał do 8 grudnia. Po zluzowaniu przez oddziały niemieckie ześrodkował się w rejonie Optowej. Na froncie nastąpił okres zastoju. 6 pułk wraz z komendą III Brygady w tym czasie stacjonował w Nowych Kuklach. Prowadzono zajęcia kulturalne i sportowe, dodatkowe szkolenia, organizowano uroczystości[13].

Kostiuchnowka 1916.png

Późną wiosną 1916 roku ruszyła ofensywa gen. Aleksieja Brusiłowa. Od początku czerwca trwały zacięte walki w rejonie Łucka. Już 7 czerwca doszło do pierwszych walk na odcinku III Brygady. Uderzenie na pozycje Legionów w rejonie Kostiuchnówki miało być jednym z najważniejszych elementów operacji.

 Osobny artykuł: bitwa pod Kostiuchnówką.

Pozycje legionowe atakowała rosyjska 100 Dywizja Piechoty z XLVI Korpusu. 4 lipca pozycje III Brygady, zajmującej lewe skrzydło zgrupowania legionowego ostrzelane zostały silnym ogniem artyleryjskim, a na pozycje III/6 pp oraz 4 pp uderzyła piechota. Atak został odparty przy minimalnych stratach własnych. Jednak sąsiednie jednostki I Brygady zaczęły się cofać. Na pomoc ruszył odwód legionowy – dwa bataliony 6 pp. I batalion mjr. Galicy pomaszerował w rejon strumienia Garbach, aby wesprzeć 7 pp, II batalion kpt. Nowakowskiego wysłano na pomoc 5 pp. W nocy z 4 na 5 lipca II batalion 6 pp wziął udział w nieudanym kontrataku grupy uderzeniowej kpt. Wyrwy-Furgalskiego. 5 lipca odcinek III/6 pp nie był atakowany. Jednak wobec coraz gorszej sytuacji na innych odcinkach, batalion rozpoczął odwrót[14].

Jednocześnie planowano atak z zadaniem odzyskania pozycji na Polskiej Górze. Do działania przygotowano też I/6 pp. II/6 pp wspierał nadal 5 pułk piechoty. Rano grupa ppłk. Minkiewicza wyprowadziła uderzenie z rejonu Wołczecka i o 10:00 opanowała Polską Górę. Poprawiło to znacznie położenie 5 pp. Z rejonu Polskiej Góry wyprowadzono kolejny atak z zamiarem odzyskania pierwszej linii obronnej Legionów z poprzedniego dnia. Wzmocniona jednostkami niemieckimi i austriackimi oraz 1 i 5 kompanią z 4 pp grupa Minkiewicza zamierzała rozpocząć uderzenie od strony tzw. bagna Hira. Tymczasem dowodzący akcją dowódca II Brygady płk Ferdynand Küttner nakazał przejść do obrony. Wieczorem zaatakowali Rosjanie. Niektóre austro-węgierskie kompanie poddały się bez walki, 3 pp i I batalion 6 pp musiały się cofnąć. W wyniku zaciętych walk rozpoczął wycofanie też osłaniany przez II/6 pp 5 pułk piechoty. Pozostające pod dowództwem ppłk. Minkiewicza dwa bataliony 6 pp rozpoczęły odwrót. 6 lipca o 9:00 Rosjanie ponowili atak. I/6 pp, który zaciekle odpierał ataki i przechodził do kontrataku. Jego odwrót nastąpił dopiero około 17:00[15].

6 pułk piechoty wycofywał się z pola bitwy pod Kostiuchnówką podzielony. II batalion maszerował przez Nowy Jastków w kierunku na Konskoje, gdzie połączył się z III batalionem. I batalion cofnął się przez Maniewicze, Trojanówkę i po przejściu Stochodu dołączył do reszty pułku. Po walkach pułk przeszedł do odwodu w rejonie Czeremoszna[16].

16 lipca Legiony Polskie otrzymały zadanie obsadzenie odcinka obrony od Sitowicz do Jeziorna. III Brygada objęła południowy odcinek zgrupowania legionowego. 25 lipca Rosjanie przeprowadzili ostrzał artyleryjski pozycji I/6 pp i częściowo III/6 pp. Odwrót austro-węgierskiego II Korpusu spowodował również wycofanie jednostek legionowych. 3 sierpnia Rosjanie przerwali front zagrażając III Brygadzie. 6 pp współdziałający w obronie z 2 pp trwał na pozycjach silnie ostrzeliwane przez Rosjan. Wieczorem grupa operacyjna pod dowództwem płk. Hallera przeprowadziła kontratak na nieprzyjaciela i odbiła utracone pozycje. Bitwa pod Rudką Miryńską była ostatnią bitwą Legionów Polskich. Tu też zakończył swój szlak bojowy 6 pułk piechoty Legionów Polskich[16].

Odejście z frontu i rozwiązanie pułku[edytuj | edytuj kod]

Legiony Polskie planowano odesłać do Królestwa Polskiego i tam miały stać się zalążkiem przyszłej armii polskiej. W październiku 1916 roku 6 pułk piechoty stacjonował w Baranowiczach. W tym czasie gwałtownie wzrosło napięcie polityczne w Legionach. Żołnierze 6 pułku piechoty popierali linię polityczną komendanta I Brygady Józefa Piłsudskiego. Kolejne reorganizacje wywołały oburzenie wśród legionistów. W listopadzie pułk przetransportowano najpierw do Lublina, potem do Nałęczowa, a ostatecznie do Dęblina. W styczniu 1917 roku pułk przeszedł na etat i zaopatrzenie niemieckie. Zmieniająca się sytuacja polityczna spowodowała ponowne zaostrzenie konfliktu pomiędzy niemieckim okupantem[17]. W wyniku kolejnej reorganizacji Legionów, w czerwcu 1917 pułk został przeniesiony do II Brygady. Apogeum konfliktu w Legionach był tzw. kryzys przysięgowy. Rota przysięgi była nie do zaakceptowania dla Piłsudskiego i jego zwolenników. W 6 pułku piechoty sytuacja była niezwykle napięta. Podpułkownik Norwid-Neugebauer zarządził dla oficerów specjalną odprawę, podczas której wszyscy, zgodnie z zaleceniem przekazanym od Piłsudskiego, mieli się opowiedzieć za lub przeciw przysiędze. Zdecydowana większość była przeciw. Ppłk. Norwida-Neugebauera aresztowano i pozbawiono prawa do noszenia broni. Ostatecznie w 6 pp przysięgi nie złożyło 15 oficerów, 410 podoficerów i szeregowców, czyli wszyscy obecni Królewiacy. Żołnierze ci zostali internowani w obozach w Beniaminowie i Szczypiornie[18].

W obronie internowanych zaczęli organizować protesty pozostający w dęblińskich koszarach Galicjanie. Sytuację miał uspokoić były dowódca ppłk Ścibor-Rylski. Oficerów najbardziej zaangażowanych w agitację przeciw przysiędze zaczął on wysyłać na urlopy i w podróże służbowe. Kilku podoficerów aresztowano. Żołnierze samorzutnie powołali Radę Żołnierską. Ta 20 lipca wezwała żołnierzy do stawienia się na placu z bronią. Żądano zwolnienia aresztowanych, odsunięcia oficerów współpracujących z ppłk. Ściborem-Rylskim i wezwano oficerów do składania podań o dymisje. Domagano się też usunięcia ppłk. Ścibora-Rylskiego poza garnizon. Uchwalono wypowiedzenie posłuszeństwa Komendzie Legionów i dowództwu pułku. Komendę powierzono kpt. Bolesławowi Popowiczowi[18]. Do Dęblina wkroczyły oddziały niemieckie. Pod eskortą wojskową „szóstacy” zostali przewiezieni do Przemyśla i razem z żołnierzami 4 pp osadzeni w Pikulicach. Wobec bezcelowości dalszego oporu i po interwencji mjr. Włodzimierza Zagórskiego z Komendy Legionów, poszukiwani oficerowie oddali się w ręce Austriaków. Wiele osób aresztowano, jednych przeniesiono do Polskiego Korpusu Posiłkowego, innych do armii austro-węgierskiej. W połowie września 1917 roku 6 pułk piechoty Legionów Polskich został rozformowany[19].

Struktura organizacyjna pułku[edytuj | edytuj kod]

Organizacja i obsada personalna w 1915[4]:

  • dowództwo i sztab
  • I batalion – kpt. Tadeusz Wyrwa-Furgalski
    • oddział karabinów maszynowych – ppor. Jan Henryk Chodorowski
  • II batalion – kpt. Jan Kozicki
    • oddział karabinów maszynowych – chor. Jan Służewski
  • III batalion — por. Henryk Pomazański
    • oddział karabinów maszynowych – chor. Władysław Kozak
  • oddział sanitarny – kpt. dr Stefan Buchowiecki

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy
Żołnierze

Odznaczeni Orderem Viituti Militari[edytuj | edytuj kod]

Szóstacy odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za czyny męstwa podczas I wojny światowej[20][21]

Order Virtuti Militari
  1. chor. dr Jerzy Babecki
  2. kpr. Kazimierz Baczkowski
  3. plut. Witold Barbacki
  4. plut. Feliks Bąk
  5. plut. Rudolf Bergiel-Opala
  6. st. szer. Henryk Bernstein
  7. ppor. Ireneusz Blachaczek-Branowski
  8. kpt. dr Stefan Buchowiecki
  9. plut. Józef Burczyk
  10. kpr. Jan Byrski
  11. ppor. Jan Henrico-Chodorowski
  12. plut. Konstanty Ciołek nr 6399
  13. sierż. Władysław Czapla nr 6388
  14. sierż. Rudolf Czernecki[22] nr 6383
  15. chor. Mieczysław Dobrzański
  16. szer. Hilary Dominikow
  17. chor. Wacław Drojowski
  18. sierż. Kazimierz Dziurzyński
  19. plut. Aam Fałęcki
  20. plut. Stefan Fichna
  21. kpr. Lucjan Frankowski
  22. szer. Piotr Gęgołek
  23. por. Józef Gigiel-Melechowicz
  24. plut. Michał Gilewicz
  25. pchor. Władysław Godlewski
  26. kpr. Bronisław Gątaszewski
  27. pchor. Marian Goszczyński[a]
  28. chor. Czesław Sław-Góralik
  29. plut. Tadeusz Górecki
  30. chor. Henryk Gruber
  31. pchor. Henryk Józef Gumol
  32. chor. Kazimierz Hieronim Gwiazdomorski
  33. szer. Jan Haas
  34. st. szer. Roman Hauer
  35. kpr. Karol Herbert
  36. chor. Aleksander Hild
  37. chor. Antoni Hłasko
  38. chor. Wilhelm Hörl
  39. szer. Witold Jabłoński
  40. sierż. Józef Jakubiec
  41. kpt. Tadeusz Jakubowski
  42. chor. Kazimierz Jankowski
  43. szer. Ludwik Jaszczyński
  44. plut. Julian Jaszkowski
  45. ppor. Leon Jarząbkiewicz
  46. ppor. Maksymilian Milan-Kamski
  47. sierż. Józef Kardys
  48. szer. Edward Kasprzycki
  49. ppłk. Jan Kasztelowicz
  50. kpr. Henryk Kawęzowski
  51. sierż. Piotr Kieblesz
  52. kpr. Jan Plecha
  53. st. szer. Witold Klimunt
  54. kpr. Jan Kolanowski
  55. por. Wincenty Kominek-Lachowicz
  56. kpr. Jan Kralik
  57. sierż. Jan Kraus
  58. kpr. Stanisław Krysiński
  59. st. szer. Dionizy Krzyczkowski
  60. ppor. Kazimierz Krzyczkowski
  61. plut. Feliks Książkiewicz
  62. plut. Adam Kulejowski
  63. chor. Wiktor Kwarciński
  64. kpr. Józef Lema
  65. chor. Tadeusz Nowicki
  66. b. p. plut. Natan Lewinson
  67. por. Adam Lisiewicz
  68. chor. Stefan Luranc
  69. plut. Wawrzyniec Łodygowski
  70. por. Roman Łubiński
  71. chor. Mieczysław Machajski
  72. sierż. Bolesław Maciejewski
  73. chor. Ludwik Majcher
  74. ppor. Marszałek-Milan
  75. sierż. Jan Mazurkiewicz
  76. sierż. Karol Michalski-Złoch
  77. plut. Mieczysław Mikołajewski
  78. chor. Stanisław Mitera
  79. szer. Marcin Möck
  80. kpr. Zygmunt Myszkowski
  81. chor. Jan Naspiński
  82. kpr. Stanisław Nehrebecki
  83. sierż. Gustaw Nowosielski
  84. chor. Jan Ogrodnik
  85. kpr. Wiesław Olszewski
  86. sierż. Kazimierz Orski-Zarębski
  87. chor. Zbigniew Osostowicz
  88. plut. Edward Ostrowski
  89. plut. Józef Pietrzak
  90. plut. Fryderyk Piskurski
  91. szer. Jan Pogan
  92. ppor. Stefan Pomirski
  93. st. szer. Wilhelm Porth
  94. szer. Adam Przybylski
  95. szer. Stanisław Raróg
  96. plut. Juliusz Rosa
  97. pchor. Kazimierz Rettinger
  98. sierż. Stanisław Zarski-Rozmarynowski
  99. chor. Józef Rożniecki
  100. sierż. Marian Ruciński
  101. chor. Józef Skrzyński
  102. ppor. Jan Służewski
  103. szer. Wilhelm Smutny
  104. plut. Hipolit Snamira
  105. ppor. Zygmunt Srzednicki
  106. pchor. Władysław Stenhaus
  107. ppor. Tomasz Strózik
  108. chor. Kazimierz Strzegocki
  109. kpr. Jan Strzelecki
  110. kpt. Stanisław Styrczula
  111. sierż. Władysław Szarwarki
  112. plut. Kazimierz Szlampf
  113. chor. Tadeusz Szmoniewski
  114. chor. Marian Szromba
  115. plut. Emil Szuster
  116. plut. Franciszek Sleczka
  117. sierż. Antoni Świnarski
  118. chor. Władysław Tarada
  119. chor. Stanisław Targowski
  120. plut. Jan Terka
  121. kpr. Aleksander Tierling
  122. szer. Henryk Trzpis
  123. chor. Aleksander Tumidajski
  124. st. szer. Kazimierz Tumidajski
  125. kpr. Bronisław Tusch
  126. chor. Stanisław Urbański
  127. chor. Tadeusz Vorbrodt nr 6349
  128. kpr. Bronisław Wandycz nr 6438
  129. chor. Bronisław Warzybok nr 5967
  130. sierż. LP Stanisław Węgiel nr 5971
  131. plut. LP Franciszek Włodek nr 6420
  132. chor. Edward Wojciechowski
  133. kpr. Józef Wojciechowski
  134. szer. Henryk Wojtuszkiewicz
  135. st. szer. Józef Wyszyński
  136. plut. Piotr Zabłocki
  137. kpr. Antoni Załęski-Zalewski
  138. kpr. Jan Załuski
  139. plut. Stanisław Zapotoczny
  140. por. dr Marcin Zieliński
  141. sierż. LP Władysław Zygmunt nr 6397
  142. szer. Konstanty Zbijewski
  143. ś.p. kpr. LP Wincenty Żarski nr 6425
  144. plut. LP Leon Żurkiewicz nr 6422

Sztandar pułku[edytuj | edytuj kod]

12 września 1915 roku w Rozprzy 6 pułk piechoty Legionów Polskich otrzymał sztandar. Sztandar uszyty był z jedwabiu o wymiarach 100 na 132 cm. Drzewce z orłem o długość 322 cm. Na prawej stronie płatu barwy amarantowej biały orzeł w koronie i napis „Legjon Polski”. Pod orłem wyhaftowano napis „6. Pułk" i rok „1915”. Po rozwiązaniu pułku w 1917 sztandar został ukryty w Krakowie. Po odtworzeniu 6 pułku piechoty Legionów, sztandar przekazano do batalionu zapasowego pułku w Jabłonnie. W grudniu 1920 roku marsz. Józef Piłsudski odznaczył sztandar orderem Virtuti Militari V klasy[25]. Strzęp starego sztandaru znajduje się w Instytucie Sikorskiego w Londynie[26].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Marian Goszczyński poległ 24 sierpnia 1919 roku w miejscowości Podzisna, jako podporucznik 6 pp Leg. 15 listopada 1919 roku został pośmiertnie mianowany kapitanem[23][24]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kosiński 2016 ↓, s. 7.
  2. Kosiński 2016 ↓, s. 8.
  3. Kosiński 2016 ↓, s. 11.
  4. a b Kosiński 2016 ↓, s. 9.
  5. Wodzyński 2016 ↓, s. 64.
  6. a b c Skarbek 1929 ↓, s. 5.
  7. Kosiński 2016 ↓, s. 13.
  8. Kosiński 2016 ↓, s. 14.
  9. a b Kosiński 2016 ↓, s. 15.
  10. Skarbek 1929 ↓, s. 6.
  11. a b Kosiński 2016 ↓, s. 16.
  12. a b Kosiński 2016 ↓, s. 17.
  13. Kosiński 2016 ↓, s. 18.
  14. Kosiński 2016 ↓, s. 21.
  15. Kosiński 2016 ↓, s. 22.
  16. a b Kosiński 2016 ↓, s. 23.
  17. Kosiński 2016 ↓, s. 24.
  18. a b Kosiński 2016 ↓, s. 25.
  19. Kosiński 2016 ↓, s. 26.
  20. Skarbek 1929 ↓, s. 39-40.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 stycznia 1923 roku, s. 29-31.
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 98 z 26 września 1924 roku, s. 548, sprostowano nazwisko z „Czarnecki” na „Czernecki”.
  23. Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 97 z 1919 roku, poz. 4014.
  24. Lista strat 1934 ↓, s. 229.
  25. Wodzyński 2016 ↓, s. 74.
  26. Satora 1990 ↓, s. 37.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]