6 Pułk Piechoty (LP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 6 Pułku Piechoty Legionów. Zobacz też: 6 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 6.
6 Pułk Piechoty
Ilustracja
Krzyż Pamiątkowy 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich (Krzyż Wytrwałości)
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1915
Rozformowanie 1917
Tradycje
Nadanie sztandaru 1914
Kontynuacja 6 pułk piechoty Legionów
6 pułk zmechanizowany
2 Brygada Zmechanizowana
Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość III Brygada Legionów Polskich
Legiony 1914-1916.png

6 Pułk Piechoty (6 pp) – oddział piechoty Legionów Polskich.

Utworzony rozkazem Komendy Legionów Polskich z 27 lipca 1915 w Rozprzy pod Piotrkowem. 10 września odszedł na Wołyń w składzie III Brygady Legionów Polskich. Jesienią przeszedł chrzest bojowy w Maniewiczach. Walczył pod Kostiuchnówką, Kuklami i Kamieniuchą. Podczas ofensywy Brusiłowa prowadził boje pod „Polską Górą". Na początku sierpnia 1916 zakończył szlak bojowy pod Sitowiczami. W wyniku kryzysu przysięgowego, w 1917 roku został rozwiązany.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj]

Pułk wywodzi się z batalionu uzupełnień dowodzonego przez kpt. Szczęsnego Rucińskiego. Z dniem 8 maja 1915 roku batalion ten został rozwiązany, a z części jego żołnierzy został utworzony II/4 pułku piechoty. Z tegoż batalionu wydzielono 120 żołnierzy i utworzono nowy batalion uzupełnień oraz nadano mu numer 3 z przeznaczeniem na potrzeby formowania III Brygady Legionów Polskich. W kolejnych tygodniach batalion kilkakrotnie reorganizowano[1]. 21 lipca powstał oddział sztabowy przyszłego 6 pp pod dowództwem ppor. Marcelego Szaroty. Za dzień utworzenia 6 pułku piechoty uważa się 27 lipca 1915 roku. W tym dniu Komenda Grupy Legionów Polskich powierzyła dowództwo pułku mjr. Witoldowi Ściborowi-Rylskiemu. Jego adiutantem został chor. Jan Dąbrowski, oficerem prowiantowym – aspirant oficerski Bolesław Malinowski, dowództwo oddziału sztabowego objął chor. Tadeusz Krasicki, a kompanie liniowe batalionu uzupełnień nr 3 weszły w skład 6 pp. Zgodnie z etatem pułk tworzyły trzy bataliony, które początkowo liczyły po dwie kompanie. Do 12 sierpnia zwiększono liczbę kompanii w batalionach do czterech, wydzielając żołnierzy z istniejących oddziałów. Początkowo nie miały one pełnych stanów osobowych, a uzupełniono je później. W połowie września 1915 w Łochyńsku, sformowano batalion uzupełnień 6 pp, który oficjalnie funkcjonował jako I/7 pułku piechoty[2]. Pułk tworzył się głównie w okolicach Rozprzy. Większość rekrutów pochodziła z Galicji. Wywodzili się na ogół z warstwy mieszczańsko-rzemieślniczej, wielu było uczniami. Kadrę dowódczą stanowili przeważnie oficerowie rezerwy. Część z nich odbyła służbę w armii austro-węgierskiej lub rosyjskiej[3]. Pełną gotowość pułk osiągnął w pierwszej połowie września 1915 roku[4].

Walki pułku[edytuj]

Jesienią 1915 roku pułk walczył na Wołyniu[5]. 14 września o 16:00 z Piotrkowa wyruszyła na front Komenda III Brygady z płk. Wiktorem Grzesickim oraz połowa I batalionu 6 pułku piechoty. Dowództwo pułku, oddział karabinów maszynowych i pozostała cześć I batalionu wyjechała z Rozprzy kolejnym transportem o 19:00. Kolejne transporty odchodziły następnego dnia.Transporty kierowane były do Kowla[6]. 26 września skoncentrowany pod Kowlem 6 pułk piechoty został przydzielony do grupy ppłk. Edwarda Rydza-Śmigłego. Grupa ta weszła w skład austriackiego Korpusu Kawalerii gen. Leopolda Hauera[7]. 6 pułk maszerował wzdłuż linii kolejowej Kowel-Sarny. Tu przeszedł chrzest bojowy, zdobywając leżącą pośród lasów stację Maniewicze[6]. 27 września pułk doszedł do Styru i zajął pozycje w Wielkim Miedwieżu. 30 września rosyjska artyleria ostrzelała pozycji 6 pp z przeciwległego brzegu Styru. O świcie następnego dnia „szóstacy” ruszyli na północny zachód do Kostiuchnówki i tam nawiązali kontakt taktyczny z resztą grupy ppłk. Rydza-Smigłego. Wieczorem 1 października III batalion zaatakował Kołodię. Wieś została zdobyta, a legioniści okopali się na wschód od niej w pobliżu Styru. Następnego dnia, zagrożony okrążeniem batalion wycofał się. 2 października Rosjanie uderzyli na nowe pozycje III batalionu. Batalion po raz kolejny wycofywał się. W straży tylnej z powodzeniem działała 10 kompania. W trakcie odwrotu dowódca pułku mjr Ścibor-Rylski doznał ataku serca i został zniesiony z pola bitwy. Zastąpił go por. Tadeusz Jakubowski[8].

3 października wojska rosyjskie zaatakowały linię obronną „szóstaków” i sąsiednich jednostek austriackich. W rezultacie korpus gen. Hauera rozpoczął odwrót na zachód do linii kolejowej Maniewicze—Karasin. W dniach od 4 do 10 października pułk stał w odwodzie w Maniewiczach[6]. 8 października dowództwo pułku objął mjr Norwid-Neugebauer, a pułk odszedł na odpoczynek do Hulewicz[9].

20 października pułk ponownie wyruszył w pole[10]. W tym czasie pod względem operacyjnym Legiony Polskie wchodziły w skład austro-niemieckiej grupy gen. Alexandra Linsingena, Miały one osłaniać od wschodu Kowel. 6 pułk, współdziałając z austriacką 10 Dywizją Kawalerii, uderzył na Rosjan od południa. 21 października przed świtem III batalion zaatakował Jabłonkę. Przedwczesny i nieskoordynowany z działaniami reszty oddziałów atak załamał się. Dopiero natarcie I batalionu 1 pułku piechoty od północy umożliwiło wzięcie Rosjan w kleszcze. W walce wzięto do niewoli 200 jeńców, zdobyto cekaemy i zmuszono nieprzyjaciela do odwrotu. Podjęto pościg z zadaniem zdobycia z marszu wsi Kukle. 22 października o 17:00 po zaciętej walce grupa ppłk. Rydza -Śmigłego zajęła miejscowość, likwidując lukę w linii frontu. Rosjanie przez kilka dni silnie ostrzeliwali pozycje legionistów pod Kuklami[9]. Polacy odpowiadali wypadami. Nieprzyjaciel zajął umocnioną pozycję w leżącej nieco dalej na północny wschód wsi Kamieniucha. Rani 25 października 6 pp, współdziałając 1 pp i niemieckim 1 pułkiem grenadierów uderzył na wroga. Został zatrzymany silnym ostrzałem rosyjskich dział i haubic. 27 października III batalion, korzystając z osłony nocy, przybliżył się do linii nieprzyjacielskich i razem z niemieckimi grenadierami podjął atak. Przerwano linie wroga i po zaciętej walce wręcz zdobyto wieś i wzięto ponad 400 jeńców. Kontratak rosyjski na południowej flance, przy wiosce Rudka, został powstrzymany odwodem 6 pułku. Starcie to było jednym z najbardziej krwawych na szlaku bojowym 6 pułku piechoty. Straty sięgnęły 10% stanu osobowego[11]. Po walce pułk przeszedł do odwodu[11]. Po odpoczynku obsadził odcinek obrony w pobliżu Kostiuchnówki. W nocy z 3 na 4 listopada Rosjanie przypuścili gwałtowny atak na Kostiuchnówkę. Odwrót austro- węgierskiej XXI Brygady spowodował odsłonięcie skrzydła 6 pułku piechoty. Pułk i inne oddziały II Brygady przeprowadziły desperacki kontratak. Walki trwały od godzin wieczornych 4 listopada oraz przez cały kolejny dzień. Wzgórze zostało zdobyte dopiero 10 listopada po przygotowaniu artyleryjskim i ściągnięciu znaczniejszych posiłków austro-węgierskich. Polacy okupili zwycięstwo znacznymi stratami. Rosyjska próba przerwania frontu się nie powiodła. Ustabilizował się on wzdłuż linii na zachód od Styru. Działania przybrały charakter wojny pozycyjnej[12].

Po zakończeniu tych walk 12 listopada 6 pp rozpoczął okopywanie się na dotychczasowej linii. Zbudowano schrony i ziemianki, rozciągnięto też druty kolczaste[12]. Walki w tym okresie ograniczały się do patrolowania, ostrzału artyleryjskiego i działań demonstracyjnych. Sąsiadem był 4 pułk piechoty. Na pozycjach w rejonie Kostiuchnówki III Brygada w tym 6 pp pozostawał do 8 grudnia. Po zluzowaniu przez oddziały niemieckie ześrodkował się w rejonie Optowej. Na froncie nastąpił okres zastoju. 6 pułk wraz z komendą III Brygady w tym czasie stacjonował w Nowych Kuklach. Prowadzono zajęcia kulturalne i sportowe, dodatkowe szkolenia, organizowano uroczystości[13].

Kostiuchnowka 1916.png

Późną wiosną 1916 roku ruszyła ofensywa gen. Aleksieja Brusiłowa. Od początku czerwca trwały zacięte walki w rejonie Łucka. Już 7 czerwca doszło do pierwszych walk na odcinku III Brygady. Uderzenie na pozycje Legionów w rejonie Kostiuchnówki miało być jednym z najważniejszych elementów operacji.

 Osobny artykuł: bitwa pod Kostiuchnówką.

Pozycje legionowe atakowała rosyjska 100 Dywizja Piechoty z XLVI Korpusu. 4 lipca pozycje III Brygady, zajmującej lewe skrzydło zgrupowania legionowego ostrzelane zostały silnym ogniem artyleryjskim, a na na pozycje III/6 pp oraz 4 pp uderzyła piechota. Atak został odparty przy minimalnych stratach własnych. Jednak sąsiednie jednostki I Brygady zaczęły się cofać. Na pomoc ruszył odwód legionowy – dwa bataliony 6 pp. I batalion mjr. Galicy pomaszerował w rejon strumienia Garbach, aby wesprzeć 7 pp, II batalion kpt. Nowakowskiego wysłano na pomoc 5 pp. W nocy z 4 na 5 lipca II batalion 6 pp wziął udział w nieudanym kontrataku grupy uderzeniowej kpt. Wyrwy-Furgalskiego. 5 lipca odcinek III/6 pp nie był atakowany. Jednak wobec coraz gorszej sytuacji na innych odcinkach, batalion rozpoczął odwrót[14].

Jednocześnie planowano atak z zadaniem odzyskania pozycji na Polskiej Górze. Do działania przygotowano też I/6 pp. II/6 pp wspierał nadal 5 pułk piechoty. Rano grupa ppłk. Minkiewicza wyprowadziła uderzenie z rejonu Wołczecka i o 10:00 opanowała Polską Górę. Poprawiło to znacznie położenie 5 pp. Z rejonu Polskiej Góry wyprowadzono kolejny atak z zamiarem odzyskania pierwszej linii obronnej Legionów z poprzedniego dnia. Wzmocniona jednostkami niemieckimi i austriackimi oraz 1 i 5 kompanią z 4 pp grupa Minkiewicza zamierzała rozpocząć uderzenie od strony tzw. bagna Hira. Tymczasem dowodzący akcją dowódca II Brygady płk Ferdynand Küttner nakazał przejść do obrony. Wieczorem zaatakowali Rosjanie. Niektóre austro-węgierskie kompanie poddały się bez walki, 3 pp i I batalion 6 pp musiały się cofnąć. W wyniku zaciętych walk rozpoczął wycofanie też osłaniany przez II/6 pp 5 pułk piechoty. Pozostające pod dowództwem ppłk. Minkiewicza dwa bataliony 6 pp rozpoczęły odwrót. 6 lipca o 9:00 Rosjanie ponowili atak. I/6 pp, który zaciekle odpierał ataki i przechodził do kontrataku. Jego odwrót nastąpił dopiero około 17:00[15].

6 pułk piechoty wycofywał się z pola bitwy pod Kostiuchnówką podzielony. II batalion maszerował przez Nowy Jastków w kierunku na Konskoje, gdzie połączył się z III batalionem. I batalion cofnął się przez Maniewicze, Trojanówkę i po przejściu Stochodu dołączył do reszty pułku. Po walkach pułk przeszedł do odwodu w rejonie Czeremoszna[16].

16 lipca Legiony Polskie otrzymały zadanie obsadzenie odcinka obrony od Sitowicz do Jeziorna. III Brygada objęła południowy odcinek zgrupowania legionowego. 25 lipca Rosjanie przeprowadzili ostrzał artyleryjski pozycji I/6 pp i częściowo III/6 pp. Odwrót austro-węgierskiego II Korpusu spowodował również wycofanie jednostek legionowych. 3 sierpnia Rosjanie przerwali front zagrażając III Brygadzie. 6 pp współdziałający w obronie z 2 pp trwał na pozycjach silnie ostrzeliwane przez Rosjan. Wieczorem grupa operacyjna pod dowództwem płk. Hallera przeprowadziła kontratak na nieprzyjaciela i odbiła utracone pozycje. Bitwa pod Rudką Miryńską była ostatnią bitwą Legionów Polskich. Tu też zakończył swój szlak bojowy 6 pułk piechoty Legionów Polskich[16].

Odejście z frontu i rozwiązanie pułku[edytuj]

Legiony Polskie planowano odesłać do Królestwa Polskiego i tam miały stać się zalążkiem przyszłej armii polskiej. W październiku 1916 roku 6 pułk piechoty stacjonował w Baranowiczach. W tym czasie gwałtownie wzrosło napięcie polityczne w Legionach. Żołnierze 6 pułku piechoty popierali linię polityczną komendanta I Brygady Józefa Piłsudskiego. Kolejne reorganizacje wywołały oburzenie wśród legionistów. W listopadzie pułk przetransportowano najpierw do Lublina, potem do Nałęczowa, a ostatecznie do Dęblina. W styczniu 1917 roku pułk przeszedł na etat i zaopatrzenie niemieckie. Zmieniająca się sytuacja polityczna spowodowała ponowne zaostrzenie konfliktu pomiędzy niemieckim okupantem[17]. W wyniku kolejnej reorganizacji Legionów, w czerwcu 1917 pułk został przeniesiony do II Brygady. Apogeum konfliktu w Legionach był tzw. kryzys przysięgowy. Rota przysięgi była nie do zaakceptowania dla Piłsudskiego i jego zwolenników. W 6 pułku piechoty sytuacja była niezwykle napięta. Podpułkownik Norwid-Neugebauer zarządził dla oficerów specjalną odprawę, podczas której wszyscy, zgodnie z zaleceniem przekazanym od Piłsudskiego, mieli się opowiedzieć za lub przeciw przysiędze. Zdecydowana większość była przeciw. Ppłk. Norwida-Neugebauera aresztowano i pozbawiono prawa do noszenia broni. Ostatecznie w 6 pp przysięgi nie złożyło 15 oficerów, 410 podoficerów i szeregowców, czyli wszyscy obecni Królewiacy. Żołnierze ci zostali internowani w obozach w Beniaminowie i Szczypiornie[18].

W obronie internowanych zaczęli organizować protesty pozostający w dęblińskich koszarach Galicjanie. Sytuację miał uspokoić były dowódca ppłk Ścibor-Rylski. Oficerów najbardziej zaangażowanych w agitację przeciw przysiędze zaczął on wysyłać na urlopy i w podróże służbowe. Kilku podoficerów aresztowano. Żołnierze samorzutnie powołali Radę Żołnierską. Ta 20 lipca wezwała żołnierzy do stawienia się na placu z bronią. Żądano zwolnienia aresztowanych, odsunięcia oficerów współpracujących z ppłk. Ściborem-Rylskim i wezwano oficerów do składania podań o dymisje. Domagano się też usunięcia ppłk. Ścibora-Rylskiego poza garnizon. Uchwalono wypowiedzenie posłuszeństwa Komendzie Legionów i dowództwu pułku. Komendę powierzono kpt. Bolesławowi Popowiczowi[18]. Do Dęblina wkroczyły oddziały niemieckie. Pod eskortą wojskową „szóstacy” zostali przewiezieni do Przemyśla i razem z żołnierzami 4 pp osadzeni w Pikulicach. Wobec bezcelowości dalszego oporu i po interwencji mjr. Włodzimierza Zagórskiego z Komendy Legionów, poszukiwani oficerowie oddali się w ręce Austriaków. Wiele osób aresztowano, jednych przeniesiono do Polskiego Korpusu Posiłkowego, innych do armii austro-węgierskiej. W połowie września 1917 roku 6 pułk piechoty Legionów Polskich został rozformowany[19].

Struktura organizacyjna pułku[edytuj]

Organizacja i obsada personalna w 1915[4]:

  • dowództwo i sztab
  • I batalion – kpt. Tadeusz Wyrwa-Furgalski
    • oddział karabinów maszynowych – ppor. Jan Henryk Chodorowski
  • II batalion – kpt. Jan Kozicki
    • oddział karabinów maszynowych – chor. Jan Służewski
  • III batalion — por. Henryk Pomazański
    • oddział karabinów maszynowych – chor. Władysław Kozak
  • oddział sanitarny – kpt. dr Stefan Bukowiecki

Żołnierze pułku[edytuj]

Dowódcy
Żołnierze

Odznaczeni Orderem Viituti Militari[edytuj]

Szóstacy odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za czyny męstwa podczas I wojny światowej[20]

Order Virtuti Militari
  • chor. dr Jerzy Babecki
  • kpr. Kazimierz Baczkowski
  • plut. Witold Barbacki
  • plut. Feliks Bąk
  • plut. Rudolf Bergiel-Opala
  • st. szer. Henryk Bernstein
  • ppor. Ireneusz Blachaczek-Branowski
  • kpt. dr Stefan Buchowiecki
  • plut. Józef Burczyk
  • kpr. Jan Byrski
  • ppor. Jan Henrico-Chodorowski
  • plut. Konstanty Ciołek
  • sierż. Władysław Czapla
  • sierż. Rudolf Czarnecki
  • chor. Mieczysław Dobrzański
  • szer. Hilary Dominikow
  • chor. Wacław Drojowski
  • sierż. Kazimierz Dziurzyński
  • plut. Aam Fałęcki
  • plut. Stefan Fichna
  • kpr. Lucjan Frankowski
  • szer. Piotr Gęgołek
  • por. Józef Gigiel-Melechowicz
  • plut. Michał Gilewicz
  • pchor. Władysław Godlewski
  • kpr. Bronisław Gątaszewski
  • pchor. Marian Goszczyński
  • chor. Czesław Sław-Góralik
  • plut. Tadeusz Górecki
  • chor. Henryk Gruber
  • pchor. Henryk Józef Gumol
  • chor. Kazimierz Hieronim Gwiazdomorski
  • szer. Jan Haas
  • st. szer. Roman Hauer
  • kpr. Karol Herbert
  • chor. Aleksander Hild
  • chor. Antoni Hłasko
  • chor. Wilhelm Hörl
  • szer. Witold Jabłoński
  • sierż. Józef Jakubiec
  • kpt. Tadeusz Jakubowski
  • chor. Kazimierz Jankowski
  • szer. Ludwik Jaszczyński
  • plut. Julian Jaszkowski
  • ppor. Leon Jarząbkiewicz
  • ppor. Maksymilian Milan-Kamski
  • sierż. Józef Kardys
  • szer. Edward Kasprzycki
  • ppłk. Jan Kasztelowicz
  • kpr. Henryk Kawęzowski
  • sierż. Piotr Kieblesz
  • kpr. Jan Plecha
  • st. szer. Witold Klimunt
  • kpr. Jan Kolanowski
  • por. Wincenty Kominek-Lachowicz
  • kpr. Jan Kralik
  • sierż. Jan Kraus
  • kpr. Stanisław Krysiński
  • st. szer. Dionizy Krzyczkowski
  • ppor. Kazimierz Krzyczkowski
  • plut. Feliks Książkiewicz
  • plut. Adam Kulejowski
  • chor. Wiktor Kwarciński
  • kpr. Józef Lema
  • chor. Tadeusz Nowicki
  • b. p. plut. Natan Lewinson
  • por. Adam Lisiewicz
  • chor. Stefan Luranc
  • plut. Wawrzyniec Łodygowski
  • por. Roman Łubiński
  • chor. Mieczysław Machajski
  • sierż. Bolesław Maciejewski
  • chor. Ludwik Majcher
  • ppor. Marszałek-Milan
  • sierż. Jan Mazurkiewicz
  • sierż. Karol Michalski-Złoch
  • plut. Mieczysław Mikołajewski
  • chor. Stanisław Mitera
  • szer. Marcin Möck
  • kpr. Zygmunt Myszkowski
  • chor. Jan Naspiński
  • kpr. Stanisław Nehrebecki
  • sierż. Gustaw Nowosielski
  • chor. Jan Ogrodnik
  • kpr. Wiesław Olszewski
  • sierż. Kazimierz Orski-Zarębski
  • chor. Zbigniew Osostowicz
  • plut. Edward Ostrowski
  • plut. Józef Pietrzak
  • plut. Fryderyk Piskurski
  • szer. Jan Pogan
  • ppor. Stefan Pomirski
  • st. szer. Wilhelm Porth
  • szer. Adam Przybylski
  • szer. Stanisław Raróg
  • plut. Juliusz Rosa
  • pchor. Kazimierz Rettinger
  • sierż. Stanisław Zarski-Rozmarynowski
  • chor. Józef Rożniecki
  • sierż. Marian Ruciński
  • chor. Józef Skrzyński
  • ppor. Jan Służewski
  • szer. Wilhelm Smutny
  • plut. Hipolit Snamira
  • ppor. Zygmunt Srzednicki
  • pchor. Władysław Stenhaus
  • ppor. Tomasz Strózik
  • chor. Kazimierz Strzegocki
  • kpr. Jan Strzelecki
  • kpt. Stanisław Styrczula
  • sierż. Władysław Szarwarki
  • plut. Kazimierz Szlampf
  • chor. Tadeusz Szmoniewski
  • chor. Marian Szromba
  • plut. Emil Szuster
  • plut. Franciszek Sleczka
  • sierż. Antoni Świnarski
  • chor. Władysław Tarada
  • chor. Stanisław Targowski
  • plut. Jan Terka
  • kpr. Aleksander Tierling
  • szer. Henryk Trzpis
  • chor. Aleksander Tumidajski
  • st. szer. Kazimierz Tumidajski
  • kpr. Bronisław Tusch
  • chor. Stanisław Urbański
  • chor. Tadeusz Vorbrodt
  • kpr. Bronisław Wandycz
  • chor. Bronisław Warzybok
  • plut. Franciszek Włodek
  • chor. Edward Wojciechowski
  • kpr. Józef Wojciechowski
  • szer. Henryk Wojtuszkiewicz
  • st. szer. Józef Wyszyński
  • plut. Piotr Zabłocki
  • kpr. Antoni Załęski-Zalewski
  • kpr. Jan Załuski
  • plut. Stanisław Zapotoczny
  • por. dr Marcin Zieliński
  • sierż. Władysław Zygmunt
  • kpr. Wincenty Zarski
  • szer. Konstanty Zbijewski
  • plut. Leon Zurkiewicz

Sztandar pułku[edytuj]

12 września 1915 roku w Rozprzy 6 pułk piechoty Legionów Polskich otrzymał sztandar. Sztandar uszyty był z jedwabiu o wymiarach 100 na 132 cm. Drzewce z orłem o długość 322 cm. Na prawej stronie płatu barwy amarantowej biały orzeł w koronie i napis „Legjon Polski”. Pod orłem wyhaftowano napis „6. Pułk" i rok „1915”. Po rozwiązaniu pułku w 1917 sztandar został ukryty w Krakowie. Po odtworzeniu 6 pułku piechoty Legionów, sztandar przekazano do batalionu zapasowego pułku w Jabłonnie. W grudniu 1920 roku marsz. Józef Piłsudski odznaczył sztandar orderem Virtuti Militari V klasy[21]. Strzęp starego sztandaru znajduje się w Instytucie Sikorskiego w Londynie[22].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Księga chwały piechoty, komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939, Reprint, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1992.
  • Damian Kosiński. 6 pułk piechoty Legionów Polskich. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 1 (255), 2016. Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej im. płk dypl. Mariana Porwita. ISSN 0043-7182. 
  • Józef Margules, Drugie dywizje w bojach o Polskę 1776-2000, Bellona, Warszawa 2003.
  • Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
  • Edward Skarbek: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. T. 6 Pułk Piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929.
  • Artur Wodzyński: Wielka księga piechoty polskiej 1918–1939. Tom 1. T. 1 Dywizja Piechoty Legionów. Warszawa: Edipresse Polska, 2016. ISBN 9788379455935.