Włodzimierz Dusiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz
Dusza
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1931
Nowa Wieś, II RP
Zawód reżyser, scenarzysta, pisarz, aktor lalkowy
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Rodzice Władysław Dusiewicz i Jadwiga
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal Pro Patria Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi RFN

Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz[1] ps. Dusza (ur. 13 stycznia 1931 w Nowej Wsi[2]) – polski reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych, aktor lalkowy, nauczyciel, Zawiszak, powstaniec warszawski, pisarz, podharcmistrz[3], członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich[4], pracownik Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[5], prezes Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie (1994–1995)[6] i prezes Federacji Rodzin Katyńskich (1993–2006)[7]. Syn aspiranta Władysława Dusiewicza[8].

Życiorys[edytuj]

Dzieciństwo (1931–1944)[edytuj]

Urodził się 13 stycznia 1931 w Nowej Wsi (powiat Szamotuły) w rodzinie aspiranta straży więziennej Władysława Dusiewicza (1899–1939) i nauczycielki Jadwigi (pochodzącej z Warszawy)[9]. Przed wojną skończył dwie klasy szkoły publicznej w Grodzisku Wielkopolskim. W kwietniu 1941 razem z rodziną został wysiedlony do Łodzi, a następnie przez Konstantynów Łódzki trafił do Warszawy. Działał w harcerstwie. Jako Zawiszak wziął udział w powstaniu warszawskim. Zajmował się zdobywaniem informacji wywiadowczych i przenoszeniem meldunków[2].

W Polsce Ludowej (1945–1989)[edytuj]

Po wojnie został przeszkolony z zakresu skoków spadochronowych oraz na pilota szybowca. Zdał maturę (1948)[9].

Absolwent Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w Państwowym Teatrze Lalek i Aktora „Baj” w Warszawie (od 1951), w Centrali Filmów Oświatowych „Filmos” (1963–1965) oraz w Wytwórni Filmowej Czołówka (w 1965)[10][4].

W 1976 w Krakowie na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Krótkometrażowych za film Polacy w paradzie zwycięstwa otrzymał Nagrodę Szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego za najlepszy film o tematyce patriotycznej[11][12].

W III RP (po 1990)[edytuj]

W 1993 został wybrany prezesem Zarządu Federacji Rodzin Katyńskich i pełnił tę funkcję do 2006[13]. W tym czasie przez rok (1994–1995) był także prezesem Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie[14]. W 1996 przeszedł na emeryturę[9]. 5 lutego 2002 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[15]. W 2003 wszedł w skład Rady Programowej Muzeum Policji[16].

21 grudnia 2009 udzielił wywiadu Annie Bosiackiej dla Archiwum Historii Mówionej[2].

W 2012 w Pałacu na Wodzie w Warszawie został odznaczony przez szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych doktora Jana Stanisława Ciechanowskiego Medalem „Pro Patria” w uznaniu szczególnych zasług w kultywowaniu pamięci o walce o niepodległość Polski[17].

W 2015 w ambasadzie RFN w Warszawie został odznaczony przez ambasadora Rolfa Nikla przyznanym przez prezydenta Niemiec Joachima Gaucka Krzyżem Zasługi na Wstędze Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec w dowód uznania zasług na rzecz stosunków polsko-niemieckich[18].

Główny bohater książeczki Zaklęcie na W Michała Rusinka[19].

Działacz Stowarzyszenia Szarych Szeregów (pracuje m.in. w redakcji gazetki „Warszawskie Szare Szeregi”)[9].

Filmografia[edytuj]

Reżyser[edytuj]

  1. 1972 – Iłża – ziemia walcząca[20]
  2. 1977 – Przerwana pieśń ...[20]
  3. 1977 – Za drutami[20]
  4. 1979 – W moim obiektywie[20]
  5. 1981 – Piłka Wodna[20]
  6. 1981 – Dajmy im szansę[20]
  7. 1983 – Trauguttowcy[20]
  8. 1983 – Łęczyckie bajanie o Borucie – panie[20]
  9. 1984 – Pałac tysiąca imion[20]
  10. 1985 – Nasz dom ojczyzna – Polska[20]
  11. 1986 – Bojowe szkoły[20]
  12. 1987 – Walczył na morzach i oceanach[20]
  13. 1992 – Życiorys do protokołu. Rzecz o generale Leopoldzie Okulickim[20]

Scenarzysta[edytuj]

  1. 1977 – Przerwana pieśń ...[20]
  2. 1977 – Za drutami[20]
  3. 1981 – Piłka Wodna[20]
  4. 1981 – Dajmy im szansę[20]
  5. 1982 – Zawiszacy[20]
  6. 1983 – Trauguttowcy[20]
  7. 1983 – Łęczyckie bajanie o Borucie – panie[20]
  8. 1984 – Pałac tysiąca imion[20]
  9. 1985 – Nasz dom ojczyzna – Polska[20]
  10. 1986 – Bojowe szkoły[20]
  11. 1987 – Walczył na morzach i oceanach[20]
  12. 1989 – Szesnastu[20]
  13. 1992 – Życiorys do protokołu. Rzecz o generale Leopoldzie Okulickim[20]
  14. 1994 – Grupy szturmowe. Szare Szeregi[20]

Życie prywatne[edytuj]

Ma dwie siostry: Mirosławę (1925–przed 2009) i Teresę (ur. 1933)[2].

Przypisy

  1. Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz − Profil Osoby z KRS (pol.). Krajowy Rejestr Sądowy. [dostęp 2017-02-09].
  2. a b c d Anna Bosiacka, Włodzimierz Dusiewicz: Włodzimierz Dusiewicz „Dusza” – Wywiad dla Archiwum Historii Mówionej (pol.). Muzeum Powstania Warszawskiego, 2009-12-21. [dostęp 2017-02-09].
  3. Harcerska Wieczornica w 69. Rocznicę Powstania Warszawskiego już za nami. – Gmina Nieporęt [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  4. a b Redakcja: Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz (pol.). Stowarzyszenie Filmowców Polskich. [dostęp 2017-02-09].
  5. List Otwarty do Rady Federacji Rodzin Katyńskich [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  6. Historia Warszawskiej Rodziny Katyńskiej [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  7. Federacja Rodzin Katyńskich [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  8. K. Maciejaszek: Uroczystość odsłonięcia tablicy katyńskiej oraz posadzenie Dębu Pamięci (pol.). Zakład Poprawczy w Grodzisku Wlkp., 2014-09-17. [dostęp 2017-02-09].
  9. a b c d Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz (pol.). Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2017-02-09].
  10. 85. urodziny Włodzimierza Dusiewicza Stowarzyszenie Filmowców Polskich [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  11. 85. urodziny Włodzimierza Dusiewicza Stowarzyszenie Filmowców Polskich [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  12. Włodzimierz Dusiewicz – FilmPolski.pl [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  13. Federacja Rodzin Katyńskich [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  14. Historia Warszawskiej Rodziny Katyńskiej [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  15. Odznaczenia w Pałacu Prezydenckim [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  16. DECYZJA NR 141 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI z dnia 29 maja 2003 r. w sprawie utworzenia Rady Programowej Muzeum Policji [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  17. Uroczystość wręczenia odznaczeń w Pałacu na Wodzie [dostęp z dnia: 2016-10-05]
  18. Federalny Krzyż Zasługi dla weteranów powstania warszawskiego Onet.pl [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  19. Michał Rusinek, "Zaklęcie na W" Culture.pl [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  20. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa mafia: Włodzimierz Dusiewicz w bazie Filmweb.pl (pol.). Filmweb. [dostęp 2017-02-09].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]