Wasyl Petrowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wasyl Petrowicz
władyka Cetynii
ilustracja
Władyka Czarnogóry
Okres panowania od 1750
do 1766
Poprzednik Sawa Petrowicz
Następca Sawa Petrowicz
Dane biograficzne
Dynastia Petrowiciów-Niegoszów
Data śmierci 21 marca 1766

Wasyl Petrowicz[1] z plemienia Njeguši[2] (serb.: Василије Петровић Његош, Vasilije Petrović-Njegoš, zm. 21 marca 1766) – prawosławny biskup Cetynii, w latach 1750-1766 władyka Czarnogóry[3].

Wasyl[4] był bratankiem Daniły Petrowicza władyki Cetynii w latach 1697-1735. Po śmierci Daniły godność władyki i związaną z nią władzę objął inny bratanek Daniły Sawa. W 1750 roku Sawa, przebywający w Rosji przekazał rządy Wasylowi, który został w Belgradzie wyświęcony na władykę przez patriarchę Arseniusza IV. Nowy władyka próbował początkowo porozumiewać się z Austrią. W następnych latach zbliżył się do Rosji, do której podróżował trzykrotnie snując często fantastyczne plany współpracy. Za swoim pierwszym pobytem w Rosji w 1753 roku, proponował, aby car przybrał tytuł księcia Czarnogóry wraz z Primorjem i Brdami. W następnym roku wydał w Moskwie Historię Czarnogóry - rodzaj historyczno-politycznego memoriału, w którym przedstawiał swój program. Powtórnie udał się do Rosji 2 listopada 1756 roku w przededniu wielkiego najazdu wezyra bośniackiego Mehmeda-paszy, który według Wenecjan najechał Czarnogórę, bronioną przez namiestnika Stana Radonjicia, na czele 40 tysięcznej armii. Wyprawa turecka została odparta i na początku 1757 roku został zawarty rozejm w Nikšiciu. Wkrótce potem Wasyl powrócił do kraju. W 1763 roku wystąpił z programem zjednoczenia wszystkich ziem serbskich. W 1765 roku wyruszył po raz ostatni do Rosji. Zmarł w Petersburgu 21 marca 1766 roku. Po jego śmierci do władzy powrócił Sawa Petrowicz[5].

Ambitny, ale nierealny w ocenach sił i możliwości Czarnogóry nie osiągnął swoich planów. Był jedną z najtragiczniejszych postaci Czarnogóry 18. wieku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W literaturze występuje również wersja Petrović (L. Podhorodecki, Jugosławia, s. 189; T. Wasilewski, Historia Jugosławii, s. 223)
  2. Także Njegoš (L. Podhorodecki, Jugosławia, s. 162), w wersji spolszczonej Niegosz (J. Skowronek w Historia Słowian południowych i zachodnich, s. 256)
  3. Tadeusz Wasilewski: Historia Słowian południowych i zachodnich. s. 182.
  4. Także Vasilije (T. Wasilewski, Historia Jugosławii, s. 223)
  5. Tadeusz Wasilewski: Historia Jugosławii. s. 223.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]