Wiechlina tatrzańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiechlina tatrzańska
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj wiechlina
Gatunek wiechlina tatrzańska
Nazwa systematyczna
Poa ×nobilis Skalińska
Acta Soc. Bot. Polon. 24: 751 (1955)[2]

Wiechlina tatrzańska, wyklina tatrzańska[3] (Poa × nobilis Skalińska) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych (Poaceae).

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje tylko w Tatrach (endemit tatrzański), zarówno w polskich, jak i słowackich. W polskich Tatrach podano jej występowanie tylko na 9 stanowiskach: Wrota Chałubińskiego, Rysy, poniżej Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem, Dolinka Kozia, Kasprowy Wierch, Granaty, Wielka Galeria Cubryńska, Dolina za Mnichem, nad Czarnym Stawem pod Rysami, Cubryna, Przełączka pod Zadnim Mnichem. Prawdopodobnie występuje w wielu jeszcze miejscach, jednak jest trudna do odróżnienia od innych gatunków tatrzańskich wiechlin, wiele też miejsc nie zostało jeszcze przez botaników spenetrowanych[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina z rozłogami tworząca kępy. Źdźbło do 50 cm wysokości[4].
Liście 
Szerokości 2-3 mm. Języczek liściowy długości ok. 3 mm[4].
Kwiaty 
Brak. Zamiast kwiatów w obrębie wiechy powstają rozmnóżki. Wiecha do 8,5 cm długości[4].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie tylko na granitowym podłożu, głównie na piargach oraz stromych zboczach. Występuje u niej zjawisko pseudożyworodności: z kwiatów zamiast owoców powstają rozmnóżki. Pod ich ciężarem wiecha zgina się do ziemi i rozmnóżki zakorzeniają się w niej dając początek nowym osobnikom. Mogą też być przenoszone przez wodę. Liczba chromosomów 2n = 61-82[4].

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Kategorie zagrożenia gatunku:

Wszystkie znane stanowiska tego gatunku w Polsce znajdują się na chronionym obszarze Tatrzańskiego Parku Narodowego. Generalnie gatunek nie wydaje się zagrożony[4].

 Zobacz też: Rośliny tatrzańskie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P.F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-01-04].
  2. The Plant List. [dostęp 2017-01-11].
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland. A checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  4. a b c d e f Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  5. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  6. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  7. R. Kaźmierczakowa, K. Zarzycki: Polska czerwona księga roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, 2001. ISBN 83-85444-85-8.
  8. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.