Przełączka pod Zadnim Mnichem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przełączka pod Zadnim Mnichem
Ilustracja
Przełączka pod Zadnim Mnichem po lewej stronie turni Zadniego Mnicha
Państwo  Polska
 Słowacja
Wysokość ok. 2135 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry Wysokie
Sąsiednie szczyty Zadni Mnich, Cubryna
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Przełączka pod Zadnim Mnichem
Przełączka pod Zadnim Mnichem
Ziemia49°11′20,3″N 20°02′57,9″E/49,188972 20,049417

Przełączka pod Zadnim Mnichem (słow. Štrbina za Druhým Mníchom, Štrbina pod Druhým Mníchom, niem. Hintere Mönchsscharte, węg. Hátsó-Barát-csorba[1], ok. 2135 m) – wąska i głęboka przełęcz w grani głównej Tatr, oddzielająca od siebie Zadniego Mnicha (2172 m) i Cubrynę (2376 m). Dawniej wykorzystywana jako połączenie do przejścia z Doliny za Mnichem do Doliny Ciemnosmreczyńskiej (Temnosmrečinská dolina)[2]. Z obydwu tych dolin jest bowiem łatwo dostępna. Południowe stoki opadają do słowackiej Doliny Piarżystej, w północne, opadające na najwyższą część Zadniego Mnichowego Piargu wcina się żlebek[3].

Zarówno Cubryna, jak i Zadni Mnich opadają na przełączkę pionowymi uskokami. 50–metrowy uskok w grani Zadniego Mnicha, opadający na przełęcz, jest jednym z najtrudniejszych punktów całej grani głównej (VI stopień trudności UIAA), przy schodzeniu niezbędny jest zjazd na linie[2]. Zejście ze szczytu Cubryny tą drogą zaleca jednak Władysław Cywiński zimą, przy dużym zagrożeniu lawinowym. Wielka Galeria Cubryńska, przez którą prowadzi najłatwiejsze zejście z Cubryny jest bowiem bardzo lawiniasta[3].

W rejonie przełączki stwierdzono występowanie m.in. wiechliny tatrzańskiej (Poa nobilis) oraz warzuchy tatrzańskiej (Cochlearia tatrae) – bardzo rzadkich roślin, w Polsce występujących tylko w Tatrach i to na nielicznych stanowiskach[4].

Odcinek głównej grani

Historia zdobycia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze odnotowane przejścia:

Drogi wspinaczkowe[edytuj | edytuj kod]

Przez Przełączkę pod Zadnim Mnichem nie prowadzi żaden szlak turystyczny, znajduje się ona jednak w rejonie udostępnionym do wspinaczki dla taterników. Drogi wspinaczkowe:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [dostęp 2019-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24].
  2. a b c Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem, Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951
  3. a b c Władysław Cywiński, Cubryna – Tatry. Przewodnik szczegółowy. Tom 8, Poronin: Wyd. Górskie, 2001, ​ISBN 83-7104-026-1
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.