William Flinders Petrie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
William Flinders Petrie
Ilustracja
William Flinders Petrie (1903)
Data i miejsce urodzenia

3 czerwca 1853
Charlton, Londyn, Wielka Brytania

Data i miejsce śmierci

28 lipca 1942 (1942-07-29)
Jerozolima, Izrael

Zawód, zajęcie

archeolog

Sir William Matthew Flinders Petrie (ur. 3 czerwca 1853 w Charlton pod Londynem, obecnie część Londynu, zm. 28 lipca 1942 w Jerozolimie) – brytyjski archeolog i egiptolog. Był wnukiem badacza Australii Matthew Flindersa.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

O jego edukację osobiście zadbali rodzice, a w szczególności ojciec, wpajając mu zasady rzetelności w pracy, co stało się podstawą jego kariery. W 1880 wyjechał do Egiptu, aby tam zająć się badaniem i dokonaniem przeglądu – inspekcji Wielkiej Piramidy w Gizie. Wciąż rosnące zainteresowanie zabytkami starożytnego Egiptu zaprowadziło go do najważniejszych stanowisk archeologicznych, m.in. do: Gizy, Sakkary, Abydos i Amarny.

Po zakończeniu prac w Gizie powrócił do Anglii i został zarekomendowany Egipskiemu Towarzystwu Archeologicznemu[1], które właśnie w tym okresie potrzebowało archeologa, który mógłby objąć w Egipcie stanowisko po Edouardzie Naville’u. Z 250 funtową pensją miesięczną, w listopadzie 1884, Petrie przystąpił do pracy. Ze swoją metodą szczegółowego i starannego prowadzenia badań, sporządzania zapisków i badania znalezionych przedmiotów – wprowadził nowe standardy w archeologii. Poprzez powiązanie stylów ceramiki z okresami w historii Egiptu, wprowadził jako pierwszy zasadę kolejności, nową metodę (metodę seriacji) ustanawiania chronologii. Wiele spośród znalezisk odkopanych przez Petriego zostało zaprezentowanych w Królewskim Towarzystwie Archeologicznym oraz opisanym w jego periodyku Archeological Journal w artykule autorstwa Charlesa Johna Spurrella.

W latach 1892–1933 Petrie był pierwszym profesorem w katedrze Archeologii i Filologii Egipskiej w University College w Londynie. Katedra ta została ufundowana przez Amelię Edwards, stronniczkę Petrie'go, wspierającą go w jego pracy. Po objęciu profesury nadal prowadził badania w Egipcie, jednocześnie kształcąc młodych adeptów, wśród których było wielu znanych w późniejszych latach archeologów. jego studentkami były między innymi egiptolog i antropolog Margaret Murray[2] i archeolog Gertruda Caton-Thompson[3]. W 1913 Petrie sprzedał swoją kolekcję egipską University Collage w Londynie. Utworzono z niej Muzeum Petrie’go (Petrie Museum of Egyptian Archeology). W 1926 wyjechał z Egiptu do Palestyny, gdzie nadal prowadził prace badawcze i wykopaliskowe.

Zmarł w 1942 w Jerozolimie i został pochowany na protestanckim cmentarzu na górze Syjon.

Archeologia zawdzięcza mu wprowadzenie systematycznej metodologii. Kazimierz Michałowski uważał go za jednego z ojców nowożytnej archeologii Bliskiego Wschodu[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wówczas nazywane Egypt Exploration Fund, obecnie – Egypt Exploration Society
  2. Adam Anczyk, Kobieta-legenda na tropie legend. Życie i dziedzictwo Margaret Alice Murray (1863–1963), [w:] Czarownice. Studia z kulturowej historii fenomenu, red. A. Anczyk, J. Doroszewska, K.M. Hess, Katowice 2017, s. 52.
  3. Gertrude Caton-Thompson. Artefacts of Excavation. British Excavations in Egypt 1880-1980.. [dostęp 2021-10-30]. (ang.).
  4. Kazimierz Michałowski, Nie tylko piramidy.. Sztuka dawnego Egiptu, wyd. 2, Warszawa 1969, s. 26.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia