Wojciech Wieczorkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wojciech Wieczorkiewicz (ur. 17 października 1934 w Dąbrowie, zm. 22 maja 2007 w Poznaniu) – polski reżyser teatrów lalkowych i filmów animowanych.

W 1951 ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie. W latach 1952-1956 studiował historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim (ukończone absolutorium). Z teatrem lalek związał się w 1953, początkowo pracował w Kukłowym Teatrze Młodego Widza "Baj" w Warszawie, w latach 1954-1955 w Teatrze Lalek w Domu Wojska Polskiego w Warszawie, w latach 1955-1956 w Teatrze Lalek "Guliwer" w Warszawie. W 1956 uzyskał eksternistycznie dyplom aktora - lalkarza. Następnie pracował w Teatrze "Rozmaitości" we Wrocławiu (1956-1958) oraz Teatrze Lalek "Banialuka" w Bielsku-Białej.

Od 1960 pracował jako reżyser w Poznańskim Teatrze Lalki i Aktora "Marcinek" w Poznaniu, gdzie współpracował z Leokadią Serafinowicz. W 1962 uzyskał eksternistycznie dyplom reżysera teatrów lalkowych. W sezonie 1968/1969 był kierownikiem artystycznym sceny lalkowej Teatru im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze. Następnie powrócił do Teatru "Marcinek", a w latach 1976-1979 był jego dyrektorem i kierownikiem artystycznym.

Od 1975 wykładał na Wydziale Lalkarskim wrocławskiej filii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, od 1981 na Wydziale Reżyserii Teatru Lalek ówczesnej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza z siedzibą w Białymstoku, gdzie w latach 1984-1990 pełnił także funkcję dziekana.

Kręcił także filmy animowane. Za film "Nocna ucieczka" otrzymał Brązowe Koziołki na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Młodego Widza "Ale Kino!" w Poznaniu (1975).

Ostatnią pracę dla poznańskiego Teatru Animacji kontynuującego tradycję "Marcinka" przygotował na 50-lecie pracy artystycznej.

Od 1956 należał do Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu, był członkiem zarządu sekcji teatrów lalek, w latach 1979-1981 jej przewodniczącym. W latach 1999-2003 był prezydentem polskiego ośrodka Stowarzyszenia Artystów Lalkarzy UNIMA.

W 1975 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 1973, 1975 i 1979 otrzymał nagrodę za reżyserię na Biennale Sztuki dla Dziecka w Poznaniu, w 1981 indywidualną Nagrodę Prezesa Rady Ministrów.

Był żonaty z aktorką Marią Korzeniowską. Został pochowany na cmentarzu w Puszczykowie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]