Wybory parlamentarne w Izraelu w 2003 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Izrael
Godło Izraela
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Izraela
Portal Portal Izrael

Wybory parlamentarne w Izraelu do szesnastego Knesetu odbyły się 28 stycznia 2003.

 Osobny artykuł: Szesnasty Kneset (2003–2006).

Oddano 4 720 075 głosów, w tym ważnych: 3 148 364. Próg wyborczy wynosił 1.5%, a więc aby uzyskać miejsce w Knesecie, należało otrzymać minimum 47 226 głosów. Średnio na jedno miejsce przypadło 25 138 głosów.

Oficjalne wyniki[edytuj | edytuj kod]

Partia Głosy Procent Mandaty (zmiana)
Likud, (ליכוד) 925,279 29.39% 38 +19
Partia Pracy, (העבודה) 455,183 14.46%% 19 -7
Szinui, (שינוי) 386,535 12.28% 15 +9
Szas, (ש"ס) 258,879 9,6% 12 -6
Izraelska Unia Narodowa, (האיחוד הלאומי) 173,973 5.52% 7 +3
Merec, (מרצ) 164,122 5.21% 6 -4
Narodowa Partia Religijna (Mafdal), (מפלגה דתית לאומית-מפד"ל) 132,370 4,2% 6 +1
Zjednoczony Judaizm Tory, (יהדות התורה) 135,087 4.29% 5 0
Hadasz (Demokratyczny Front na Rzecz Pokoju i Równości), (החזית הדמוקרטית לשלום ולשוויון) 93,819 2.98% 3 0
Am Echad, (עם אחד) 86,808 2.76% 3 +1
Balad (partia arabska) 71,299 2.26% 3 +1
Jisra’el ba-Alijja, (ישראל בעלייה) 67,719 2.15% 2 -4
Zjednoczona Lista Arabska (Ra’am), (רע"ם) 65,551 2.08% 2 -3
Inni 128,740 4.09% 0
Razem 3,148,364 100,0% 120
Frekwencja 63,20%

Posłowie[edytuj | edytuj kod]

Posłowie wybrani w wyborach[1]:

Partia Posłowie
Likud Ariel Szaron, Binjamin Netanjahu, Cachi Hanegbi, Silwan Szalom, Dan Nawe, Limor Liwnat, Jisra’el Kac, Gidon Ezra, Na’omi Blumenthal, Uzi Landau, Gila Gamli’el, Juwal Steinitz, Cippi Liwni, Micha’el Etan, Me’ir Szitrit, Dawid Lewi, Ruchama Awraham, Gidon Sa’ar, Daniel Benlolo, Micha’el Racon, Madżalli Wahbi, Ja’akow Edri, Ehud Jatom, Eli Aflalo, Mosze Kachlon, Omri Szaron, Micha’el Gorlowski, Inbal Gawrieli, Gilad Erdan, Roni Bar-On, Jechi’el Chazan, Ehud Olmert, Lea Nass, Ze’ew Bojm, Awraham Hirszson, Re’uwen Riwlin, Chajjim Kac, Ajjub Kara
Partia Pracy-Meimad Amram Micna, Binjamin Ben Eli’ezer, Szimon Peres, Mattan Wilnaj, Awraham Burg, Dalja Icik, Ofir Pines-Paz, Efrajim Sneh, Juli Tamir, Micha’el Melchior, Jicchak Herzog, Chajjim Ramon, Dani Jatom, Eitan Kabel, Awraham Szochat, Colette Awital, Szalom Simchon, Orit Noked, Eli Ben-Menachem
Szinui Tommy Lapid, Awraham Poraz, Jehudit Na’ot, Josef Paricki, Eli’ezer Sandberg, Wiktor Brailowski, Ilan Szalgi, Meli Poliszuk-Bloch, Reszef Hen, Roni Brizon, Ehud Rasabi, Eti Liwni, Ilan Lejbowicz, Chemi Doron, Jigga’el Jasinow
Szas Eli Jiszaj, Szelomo Benizri, Nissim Dahan, Amnon Kohen, Jicchak Kohen, Dawid Azulaj, Meszullam Nahari, Jicchak Waknin, Ja’ir Perec, Nissim Ze’ew, Ja’akow Margi
Izraelska Unia Narodowa Awigdor Lieberman, Binjamin Elon, Jurij Sztern, Cewi Hendel, Micha’el Nudelman, Uri Ari’el, Arje Eldad
Merec-Jachad Josi Sarid, Chajjim Oron, Ran Kohen, Zehawa Galon, Roman Bronfman, Awszalom Wilan
Narodowa Partia Religijna Effi Eitam, Zewulun Orlew, Sza’ul Jahalom, Jicchak Lewi, Gila Finkelstein, Nissan Slomianski
Zjednoczony Judaizm Tory Ja’akow Litzman, Awraham Rawic, Me’ir Porusz, Mosze Gafni, Jisra’el Eichler
Hadasz Mohammad Barakeh, Isam Machul, Ahmad at-Tajjibi
Am Echad Amir Perec, Ilana Kohen, Dawid Tal
Balad Azmi Biszara, Dżamal Zahalika, Wasil Taha
Jisra’el ba-Alijja Juli-Jo’el Edelstein, Marina Solodkin
Zjednoczona Lista Arabska Abdulmalik Dehamsze, Taleb El-Sana

Rząd[edytuj | edytuj kod]

Po wyborach, misję tworzenia rządu otrzymał lider zwycięskiej partii, Likudu, Ariel Szaron. Do koalicji rządzącej weszli także przedstawiciele Partii Pracy, Szasu i Jisra’el ba-Alijja. Skład rządu, wraz ze zmianami:

  • Ariel SzaronPremier i minister absorpcji imigrantów, minister turystyki od 17 października 2001 do 31 października 2001 i od 14 marca 2002 do 18 września 2002, minister narodowej infrastruktury od 14 marca 2002 do 18 września 2002, minister pracy, opieki społecznej i zdrowia od 23 maja 2002 do 3 czerwca 2002, minister spraw zagranicznych od 2 listopada 2002 do 6 listopada 2002, minister przemysłu i handlu, transportu, rolnictwa i rozwoju wsi oraz nauki, kultury i sportu od 2 listopada 2002 do 15 grudnia 2002, minister komunikacji od 19 lutego 2003
  • Samu’el Awital – minister koordynacji socjalnej do 22 lutego 2002
  • Aszer Ochana – minister spraw religijnych
  • Dalja Icik – minister przemysłu i handlu do 2 listopada 2002
  • Effi Eitam – minister bez teki od 8 maja 2002, minister infrastruktury narodowej od 18 września 2002
  • Binjamin Elon – minister turystyki od 31 października 2001 do 14 marca 2002
  • Binjamin Ben Eli’ezer – minister obrony do 2 listopada 2002
  • Szelomo Benizri – minister pracy i świadczeń socjalnych do 23 maja 2002 i od 3 czerwca 2002
  • Cachi Hanegbi – minister środowiska, minister transportu od 15 grudnia 2002
  • Mattan Wilnaj – minister nauki, kultury i sportu do 2 listopada 2002
  • Rechawam Ze’ewi – minister turystyki do jego śmierci (w wyniku zamachu) 17 października 2001, chciał zrezygnować 15 października 2001, ale został przedtem zamordowany
  • Salih Tarif – minister bez teki, zrezygnował 29 stycznia 2002
  • Eli Jiszaj – minister spraw wewnętrznych do 23 maja 2002 i od 3 czerwca 2002
  • Ran Kohen – minister bez teki do 18 sierpnia 2002
  • Cippi Liwni – minister współpracy regionalnej do 29 sierpnia 2001, potem minister bez teki, minister rolnictwa i rozwoju wsi od 15 grudnia 2002
  • Limor Liwnat – minister edukacji, minister nauki, kultury i sportu od 15 grudnia 2002
  • Dawid Lewi – minister bez teki od 8 kwietnia 2002 do 30 lipca 2002
  • Jicchak Lewi – minister bez teki od 8 kwietnia 2002, minister turystyki od 18 września 2002
  • Awigdor Lieberman – minister narodowej infrastruktury, zrezygnował 15 października 2001, ale pozostał na stanowisku z powodu zabójstwa Recha2ama Ze’eviego, do 14 marca 2002
  • Uzi Landau – minister bezpieczeństwa wewnętrznego
  • Sza’ul Mofaz – minister obrony od 4 listopada 2002
  • Roni Milo – minister współpracy regionalnej od 29 sierpnia 2001
  • Dan Meridor – minister bez teki od 29 sierpnia 2001
  • Dan Nawe – minister bez teki, odpowiedzialny za łączność z Knesetem, minister przemysłu i handlu od 15 grudnia 2002
  • Binjamin Netanjahu – minister spraw zagranicznych od 6 listopada 2002
  • Elijjahu Suwisa – minister ds. Jerozolimy do 23 maja 2002 i od 3 czerwca 2002
  • Efrajim Sneh – minister transportu do 2 listopada 2002
  • Szimon Peres – wicepremier i minister spraw zagranicznych do 2 listopada 2002
  • Re’uwen Riwlin – minister komunikacji do 19 lutego 2003
  • Me’ir Szitrit – minister sprawiedliwości
  • Silwan Szalom – minister finansów
  • Szalom Simchon – minister rolnictwa i rozwoju wsi do 2 listopada 2002
  • Natan Szaranski – minister budownictwa i konstrukcji.

Ministrowie z partii Szas zostali zdymisjonowani przez premiera za głosowanie przeciwko rządowi podczas posiedzenia Knesetu 21 maja 2002, co stało się faktem dwa dni później. Minister Aszer Ochana nie był członkiem parlamentu, a więc nie został zdymisjonowany. Ministrowie z Szas ponownie weszli do rządu 3 czerwca 2002 roku.

Ministrowie z Partii Pracy złożyli rezygnacje 30 października 2002, które zostały przyjęte 2 listopada 2002.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Members of the Sixteenth Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]