Złocień wieńcowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Złocień wieńcowy
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj Glebionis
Gatunek złocień wieńcowy
Nazwa systematyczna
Glebionis coronaria (L.) Cass. ex Spach
[Hist. Nat. Veg. (Spach) 10: 181. 1841[2]
Synonimy

Chrysanthemum coronarium L.

Złocień wieńcowy (Glebionis coronaria (L.) Cass. ex Spach) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego i Bliskiego Wschodu. Rośnie tutaj dziko w następujących państwach: Algieria, Egipt, Libia, Maroko, Tunezja, Cypr, Egipt (Synaj), Iran, Izrael, Jordania, Liban, Syria, Turcja, Pakistan, Bośnia i Hercegowina, Grecja, Włochy, Francja, Portugalia i Hiszpania. Rozprzestrzenił się i obecnie występuje także w innych miejscach Afryki, Europy oraz w Ameryce Północnej i Południowej. Jest też gdzieniegdzie uprawiany[3]. W Polsce jest uprawiany i dziczejący (efemerofit)[4].

Chartzit24-1-09.jpg
Złocień wieńcowy w swoim naturalnym środowisku

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina jednoroczna o wysokości do 1 m.
Liście
Jasnozielone, głęboko pierzasto wcięte.
Kwiat
Kwiaty o barwie od jasnożółtej do ciemnożółtej, zebrane w koszyczki o średnicy ok. 5 cm[5].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Jest uprawiany jako roślina ozdobna[5].
  • Młode pędy niektórych kultywarów w kuchni orientalnej są wykorzystywane do przyrządzania shungiku. Można z nich również robić sałatki, ale mają silny aromatyczny smak[5].

Udział w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Przez badaczy roślin biblijnych jest powszechnie uznawany za gatunek, do którego odnosi się werset w Księdze Psalmów (103,15): „Dni człowieka są jak trawa; kwitnie jak kwiat na polu; ledwo muśnie go wiatr, a już go nie ma, i miejsce, gdzie był, już go nie rozpoznaje”, oraz wzmianki w innych miejscach Starego Testamentu. Na terenach biblijnych bowiem gatunek ten jest bardzo pospolity, tworzy często duże łany i gdy zakwita jest widoczny nawet z samolotu[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. The Plant List. [dostęp 2014-11-20].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2014-12-04].
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland. A checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  5. a b c Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  6. Zofia Włodarczyk: Rośliny biblijne. Leksykon. Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, 2011. ISBN 978-83-89648-98-3.