Zełwągi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zełwągi
Widok na Jezioro Głebokie
Widok na Jezioro Głebokie
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat mrągowski
Gmina Mikołajki
Strefa numeracyjna (+48) 87
Kod pocztowy 11-734[1]
Tablice rejestracyjne NMR
SIMC 0762402
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Zełwągi
Zełwągi
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zełwągi
Zełwągi
Ziemia53°48′10″N 21°29′48″E/53,802778 21,496667

Zełwągi (niem. Zellbongen oraz Selbongen) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mikołajki.

Integralne części wsi Zełwągi[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0762419 Bagienko część wsi
0762425 Grabnik część wsi
0762431 Klon część wsi
0762448 Nowiny część wsi
0762454 Wesołowo część wsi

Obecnie zamieszkana przez około 400 osób.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Zełwągi leżą na trasie Mikołajki-Mrągowo (droga krajowa nr 16), pomiędzy trzema jeziorami, Głębokim, Płocicznym i Inulcem. Niegdyś osada rolnicza i rybacka, obecnie – ze względu na bliskość Mikołajek – popularne miejsce turystyki wyjazdowej (na miejscu hotel, pensjonaty oraz liczne kwatery prywatne i agroturystyczne). W wiosce znajduje się ogólnodostępna plaża wiejska.

Wieś wymieniana jest w dokumentach z roku 1540.

Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich w Zełwągach[edytuj kod]

W 1922 roku mieszkaniec wsi Fritz Fischer, który przystąpił do Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich w Berlinie, rozpoczął głoszenie mormonizmu wśród mieszkańców Zełwąg. Po kilku latach, gdy do Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich przystąpiło kilkaset osób, we wsi wzniesiono kaplicę – pierwszy tego typu budynek Kościoła w centralnej części Europy. W ciągu kilku lat od rozpoczęcia działalności Fritza Fischera mormonami była większość mieszkańców wsi, co stanowiło unikat na skalę światową. W wyniku drugiej wojny światowej i opuszczenia wsi przez wielu rdzennych mieszkańców Kościół podupadł, choć nabożeństwa wciąż się odbywały.

W 1947 polskie władze zaczęły utrudniać Mormonom prowadzenie praktyk religijnych – m.in. nie można było prowadzić nabożeństw po niemiecku, a zełwąscy mormoni polski znali bardzo słabo. Po kilku miesiącach nauczyli się go jednak na tyle, aby sprostać wymaganiom władz i nabożeństwa wznowiono. Nie zahamowało to jednak utrudnień ze strony władz i pojawiających się konfliktów z napływową ludnością. Zełwąscy mormoni doprowadzili jednak do rejestracji Kościoła w roku 1961. Znaczna emigracja wiernych Kościoła spowodowała jednak zamknięcie gminy w roku 1971, choć ostatni mormoni opuścili okolicę w latach 80. W całym okresie 1945 – 1971 zełwąska kaplica była jedyną placówką Kościoła w Polsce. Niektórzy wierni dojeżdżali na nabożeństwa z Warszawy, Śląska lub Pomorza. Kaplica, początkowo przekazana władzom lokalnym i używana jako skład, została na początku lat osiemdziesiątych przejęta przez Kościół Rzymskokatolicki. W chwili obecnej we wsi nie mieszkają już wyznawcy Kościoła, lecz często wierni zarówno z Polski, jak i Niemiec odwiedzają to miejsce. Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich organizuje tu też liczne akcje charytatywne, niosąc pomoc ubogim mieszkańcom Mazur.


W Zełwągach, w pomormońskich zabudowaniach mieszka i prowadzi galerię rzeźbiarz Zdzisław Grunwald, w którego domu Horst Michalowski napisał swoją powieść "Die Silberstraße. Ein Masurenbuch". W pobliżu znajduje się również torfowisko Zełwągi, należące do nadleśnictwa maskulińskiego, leśn. Baranowo. Objęto tu ochroną stanowisko wierzby borówkolistnej, liczące około 400 pędów rosnących pod przykryciem kilkudziesięcioletniego drzewostanu sosnowego.


Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2014–03–09]. s. według wyboru.
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].