Zefiryn Machalla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zefiryn Machalla
major major
Data i miejsce urodzenia 1 sierpnia 1915
Września
Data i miejsce śmierci 10 stycznia 1952
więzienie mokotowskie w Warszawie
Przebieg służby
Lata służby 19391951
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa i Wolności 1945

Zefiryn Machalla (ur. 1 sierpnia 1915 we Wrześni[1], zm. 10 stycznia 1952 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, major dyplomowany Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 sierpnia 1915 we Wrześni, jako syn Ludwika i Zofii z Kozłowskich. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego, maturę zdał w 1934. Przeszedł kurs dla podchorążych rezerwy w 57. pp i ukończył go z pierwszą lokatą. Wojskową edukację kontynuował w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej.

Brał udział w kampanii wrześniowej, w której dowodził 7. kompanią 5. Pułku Strzelców Podhalańskich 22. DP Górskiej w Armii „Kraków”, następnie więzień NKWD[2], zesłany do Archangielska w ZSRR.

Po zesłaniu dołączył do 16. pp 2. Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, gdzie był zastępcą szefa sztabu. Był także w 14. pp 5. DP Armii Polskiej na Środkowym Wschodzie[3], a od 1947 w Sztabie Generalnym WP.

Po powrocie do kraju skazany 19 listopada 1951 r. przez NSW w Warszawie wyrokiem o sygn. Sn 13/51 na podst. art. 86 par. 1 i 2 KKWP oraz art. 7 w zw. z art. 15 § 1 i2 MKK na karę śmierci. Podczas śledztwa był torturowany m.in. przez płk. Władysława Kochana, w wyniku czego „przyznał się do winy”. Oskarżycielem w jego procesie był płk. Marian Frenkiel, a sędziami ppłk. Feliks Aspis, mjr Teofil Karczmarz oraz ppor. Stefan Michnik. Pozbawiony był obrońcy sądowego, a proces był niepubliczny. Po ogłoszeniu wyroku mjr Zefiryn Machalla odwołał swoje zeznania.

Wyrok został wykonany 10 stycznia 1952. Miejsce pochówku jest nieznane, choć istnieją sugestie wskazujące na pochówek na Cmentarzu w Trojanowie na przedmieściu Sochaczewa, obok płk. Zdzisława Barbasiewicza[4]. Grób symboliczny znajduje się w Kwaterze „na Łączce” Cmentarza Wojskowego na Powązkach w Warszawie.

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane za www.honor.pl
  2. W Przemyślu, a także w Starobielsku, gdzie uniknął losu innych pomordowanych oficerów polskich
  3. Zob. Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
  4. Płk Ludwik Głowacki sugeruje kw. XII, rząd 285 grób 2, zob. M.Szejnert, „Śród żywych duchów”, ANEKS 1990, str. 179
  5. Informacja Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]