Zenon Kosidowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zenon Kosidowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 czerwca 1898, Inowrocław
Data i miejsce śmierci 14 września 1978, Warszawa
Narodowość polska
Język polski
Obywatelstwo polskie
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, Uniwersytet Jagielloński
Ważne dzieła Opowieści biblijne i Opowieści ewangelistów
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Srebrny Wawrzyn Akademicki

Grób Zenona Kosidowskiego na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Zenon Kosidowski (ur. 22 czerwca 1898 w Inowrocławiu, zm. 14 września 1978 w Warszawie) – polski pisarz, eseista, poeta.

Jego utwory były tłumaczone na bułgarski, chiński, czeski, litewski, łotewski, mołdawski, rosyjski, rumuński, serbsko-chorwacki, słowacki, ukraiński, węgierski[1].

Życie i twórczość[edytuj]

Syn Antoniego i Walentyny (z domu Fiedler). Służył w armii niemieckiej, jednak zdezerterował z niej w celu uczestniczenia w powstaniu wielkopolskim. W latach 1919-1922 odbył studia humanistyczne na Uniwersytecie Poznańskim i UJ, gdzie ukończył germanistykę i polonistykę. Współredagował (1919-1920) czasopismo ekspresjonistów „Zdrój”. W 1919 zadebiutował na jego łamach jako poeta i zamieszkał w Poznaniu. Następnie pracował jako polonista w łódzkiej szkole średniej. Od 1928 do 1939 był redaktorem i dyrektorem poznańskiej rozgłośni Polskiego Radia, a od 1934 – prezesem Związku Zawodowego Literatów Polskich w Poznaniu i jednym z głównych inicjatorów Czwartków Literackich. Pozostał nim do czasu, gdy w 1937 wyjechał do Warszawy. W latach 1939-1951 przebywał w USA, gdzie m.in. wykładał historię kultury polskiej na uniwersytecie w Los Angeles (1945-1949). Redagował w tym państwie „Tygodnik Polski” (1942-43)[potrzebny przypis], a od 1950 – pismo ambasady polskiej w Waszyngtonie, „Poland of Today”.

W 1922 opublikował tomik poetycki Szalony łowca, w 1928 – rozważania pt. Artystyczne słuchowisko radiowe, a w 1931 – szkice krytyczne Fakty i złudy. Napisał także Poemat o Stanisławie Wysockiej (1930) i dramat Pożar (1927). Po powrocie do kraju (1951) pisał zbiory szkiców popularnonaukowych o dziejach starożytnych cywilizacji i kultur, m.in.:

  • Gdy słońce było bogiem (1956),
  • Królestwo złotych łez (1960),
  • Opowieści biblijne (1963),
  • Rumaki Lizypa (1965),
  • Opowieści ewangelistów (1979 Warszawa: Iskry; wydana pośmiertnie w ZSRR w języku rosyjskim w 1979, a także w skróconym wariancie w 1977 Сказания евангелистов Москва, Политиздат)[potrzebny przypis]

W swoich dwóch książkach Opowieści biblijne i Opowieści ewangelistów przedstawiał biblijne wydarzenia w krytycznym i sceptycznym świetle (jednak nie kwestionował historyczności wielu biblijnych postaci, w tym Jezusa z Nazaretu).

Nagrody[edytuj]

Przypisy

  1. Krystyna Jakowska, Podręczny słownik pisarzy polskich, Państwowe Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa, 2006, s. 271-272.

Bibliografia[edytuj]

  • Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny (Tom I), Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1985, ​ISBN 83-01-05386-2​, s. 479
  • Jerzy S. Ossowski, Kosidowski Zenon, [w:] Słownik biograficzny historii Polski (Tom 1\A-K) pod red. Janiny Chodery i Feliksa Chiryka, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 2005, ​ISBN 83-04-04856-6​, s. 740