Zoofilia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Inne zaburzenia preferencji seksualnych
ICD-10 F65.8
Parafilia niewyspecyfikowana gdzie indziej
DSM-IV 302.9
Zoofilia ujęta w grafice dekadenckiego malarza Franza von Bayrosa

Zoofilia (gr. ζωον, zōon – „zwierzę” i φιλία, philia – „przyjaźń” lub „upodobanie”) – rodzaj parafilii seksualnej: stan, w którym jedynym lub preferowanym sposobem osiągania satysfakcji seksualnej jest wykonywanie czynności seksualnych przy udziale zwierząt.

Przykładowo można wymienić: avisofilię (pobudzenie seksualne związane z ptakami), ekwinofilię (pociąg seksualny do koni), kynofilię (zoofilia związana z psami), ofidyfilię (podniecenie związane z kontaktem z wężami), czy nawet formikofilię (pobudzenie związane z owadami).

Zoofilia w psychologii i medycynie[edytuj | edytuj kod]

Zoofilia została częściowo omówiona w kilku naukach: psychologii (badanie ludzkiego umysłu), seksuologii (stosunkowo nowa dyscyplina przede wszystkim studiowanie ludzkiej seksualności), etologii (nauka o zachowaniu zwierząt) i antrozoologii (badanie interakcji ludzko-zwierzęcych i obligacje).

Charakter umysłów zwierząt, zwierząt, procesów i struktur psychicznych oraz zwierzęcych świadomości, postrzegania, emocji u zwierząt, są badane w ramach poznania zwierząt, a także zbadać w ramach różnych specjalistycznych dziedzin neurologii.

Zoofilia została umieszczona w klasyfikacji „parafilii nie wskazanej inaczej.” w DSM-III i IV [1][2][3]. Światowa Organizacja Zdrowia zajmuje to samo stanowisko, wymieniając seksualne preferencje dla zwierząt w swojej ICD -10 jako „inne zaburzenia preferencji seksualnej”[4].

Przyczyną zoofili mogą być złe doświadczenia z dzieciństwa, molestowanie seksualne i brak innych kierunków ekspresji seksualnej. Zoofilię uważa się za rzadko występującą parafilię seksualną, a chorzy często mają też inne zaburzenia preferencji seksualnych[5].

Oprócz tego zoofilia może być również objęta w pewnym stopniu przez takie dziedziny nauki jak etyka, filozofia, prawo, prawa zwierząt i dobrostan zwierząt.

Zoofilia w dziejach[edytuj | edytuj kod]

Już w starożytności ujawnił się problem zoofilii, która najwyraźniej trapiła ówczesne społeczeństwa. Liczne przykłady tego zachowania seksualnego podaje Biblia (Wj. 22, 18([6]); (Kpł. 18, 23; 20, 15-16[7]); (Pwt. 27, 21[8]). W Księdze Kapłańskiej określana jest jako „obyczaj kanaanejski”. Grecki historyk Herodot notuje, że tego typu praktyki pojawiały się w Egipcie jeszcze w V wieku p.n.e.

Jak pisze Jerzy A. Kowalski, musiały to być zachowania o rodowodzie niezbyt wówczas odległym w czasie i prawdopodobnie związane były z udomowieniem zwierząt. Zachowaniom zoofilnym musiało najwidoczniej sprzyjać pasterstwo oraz związane z tym oddalenie od siedzib ludzkich. Mogło to być także echo dawnej sakralizacji hodowli zwierząt, dawnych agrarnych kultów zooseksualnych, w których zwierzętom domowym nadawano niezwykle wysoką rangę. Znalazło to między innymi wyraz w ubóstwianiu zwierząt hodowlanych oraz w celebrowaniu rytualnych kopulacji z udziałem zwierząt. Być może nie zawsze seks ze zwierzętami był potępiany. Na przykład w mitologii greckiej motywy zoofilne są dość liczne. Samej postaci byka dotyczą dwie co najmniej opowieści. Zeus pod postacią byka posiadł Europę, a inny mit opowiada o spółkowaniu Pazyfae, żony króla Krety Minosa, z bykiem. Legendy te mogą być reminiscencją jakichś przedwiecznych, rytualnych praktyk, które naprawdę miały miejsce[9].

W pewnym momencie zjawisko nadmiernego spoufalania się ze zwierzętami przybrało tak dużą skalę, że władze zabrały się za ostre zwalczanie tego zjawiska. Na przykład w Mezopotamii i Azji Mniejszej za seks ze świnią, owcą czy suką groziła kara śmierci. Jeśli zwierzę skoczyło na człowieka, zabijano je, a dodatkowo, niejako w zastępstwie poszkodowanego człowieka spalano inną owcę jako substytut tego człowieka. Człowieka uważano więc za współuczestnika czynu powodującego nieczystość magiczną, choć nie ponosił on za to winy[10].

Zoofilia w literaturze[edytuj | edytuj kod]

Aspekty prawne[edytuj | edytuj kod]

W polskim kodeksie karnym artykuł 202. §3. stanowi, że „Kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, przechowuje lub posiada albo rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego albo treści pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.”[11]

W wielu krajach (m.in. w Wielkiej Brytanii[12], Francji[13], Szwecji[14] i Kanadzie[15]), wszelkie formy aktów seksualnych ze zwierzętami są zakazane, w innych krajach karane jest tylko złe traktowanie zwierząt, bez konkretnej wzmianki o aktywności seksualnej. W Polsce artykuł 6 ustawy ochronie zwierząt z 1997 roku[16] w ust. 2. stanowi, że Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności:

  • 16.) obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia).

Artykuł 35 ustawy o ochronie zwierząt za przestępstwa określone w artykule 6 przewiduje karę grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2, a w przypadku szczególnego okrucieństwa karę do 3 lat pozbawienia wolności. Oprócz tego przewidziane jest odebranie zwierzęcia oraz zakaz posiadania zwierząt do lat 10. Sąd może także orzec nawiązkę na cel związany z ochroną zwierząt w wysokości od 500 do 100 000 złotych[16].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders: DSM-IV. Washington, DC: American Psychiatric Association. 2000. ISBN 978-0-89042-025-6. OCLC 43483668.
  2. Milner, JS; Dopke CA (2008). „Paraphilia Not Otherwise Specified: Psychopathology and theory”. In Laws DR & O’Donohue WT. Sexual Deviance, Second Edition: Theory, Assessment, and Treatment. New York: The Guilford Press. s. 384–418. ISBN 978-1-59385-605-2. OCLC 152580827.
  3. Money, John (1988). Lovemaps: Clinical Concepts of Sexual/Erotic Health and Pathology, Paraphilia, and Gender Transposition in Childhood, Adolescence, and Maturity. Buffalo, N.Y: Prometheus Books. ISBN 978-0-87975-456-3. OCLC 19340917.
  4. Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych 10, F65.8 Inne zaburzenia preferencji seksualnej”. WHO. [dostęp 13 maja 2012].
  5. Miletski, H. „Zoophilia – Implications for Therapy,” JSET, 26, 85–86.
  6. Wj. 22, 18 (pol.). W: Biblia Tysiąclecia [on-line]. [dostęp 2012-03-11].
  7. Księga Kapłańska (pol.). W: Biblia Tysiąclecia [on-line]. [dostęp 2012-03-11].
  8. Pwt. 27, 21 (pol.). W: Biblia Tysiąclecia [on-line]. [dostęp 2012-03-11].
  9. Jerzy A. Kowalski: Homo eroticus. Opole: Wydawnictwo IBS, 2011, s. 284-285, seria: Eros i logos. ISBN 978-83-931776-0-8.
  10. Jerzy A. Kowalski: op. cit. s. 285-286.
  11. Ustawa Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 roku z poź. zmian. (Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553).
  12. Intercourse with an animal – Współżycie ze zwierzęciem – legislation.gov.uk.
  13. Francuski kodeks karny – Rozdział pierwszy: Poważne nadużycia lub akty okrucieństwa wobec zwierząt. – Artykuł 521-1.
  14. Zoofilia będzie nielegalna w Szwecji Fronda – portal poświęcony [dostęp 2013-06-14].
  15. Kodeks Karny Kanady – art. 160. Bestialstwo.
  16. 16,0 16,1 Artykuł 6 ust.2 pkt.16 Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt z póź. zmian. (Dz.U. 1997 nr 111 poz. 724).