Zygmunt Charzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Charzyński
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1914
Warszawa
Data i miejsce śmierci 29 stycznia 2001
Łódź
profesor nauk matematycznych
Specjalność: metody wariacyjne analizy zespolonej
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1948
Uniwersytet Warszawski
Doktor honoris causa
(Politechnika Łódzka1985)
Uniwersytet Łódzki, Politechnika Łódzka

Zygmunt Charzyński (ur. 2 kwietnia 1914 w Warszawie, zm. 29 stycznia 2001 w Łodzi) – polski matematyk, profesor.

W latach 1932-1939 studiował na Uniwersytecie Warszawskim. Swoją pierwszą pracę naukową opublikował w wieku 19 lat (w 1933 roku w Fundamenta Mathematicae). Od 1938 roku był asystentem Wacława Sierpińskiego. Doktoryzował się w 1948 roku na podstawie pracy " Sur les fonctions univalentes bornees", promotorem pracy był Władysław Nikliborc. W 1954 roku został docentem, w 1956 roku profesorem nadzwyczajnym, a w 1966 roku profesorem zwyczajnym. Wieloletni kierownik Zakładu Funkcji Analitycznych i Równań Różniczkowych Instytutu Matematyki Uniwersytetu Łódzkiego. Laureat Nagrody im. Stanisława Zaremby z 1954 roku[1]. W latach 1946-1958 pracował na Politechnice Łódzkiej, gdzie kierował Katedrą Matematyki Wydziału Mechanicznego (po prof. Witoldzie Pogorzelskim), a w latach 1957-1958 był prodziekanem Wydziału Mechanicznego[2]. W 1958 roku przeniósł się na Uniwersytet Łódzki.

Jest uważany za jednego z twórców analizy zespolonej w Polsce i twórcę Łódzkiej Szkoły Funkcji Analitycznych. Jego prace związane były z metryczną teoria funkcji, analizą funkcjonalną, równaniami różniczkowymi zwyczajnymi i równaniami algebraicznymi.

W 1982 roku otrzymał odznakę ”Za zasługi dla Miasta Łodzi”. W 1985 roku uhonorowany został tytułem doktora honoris causa Politechniki Łódzkiej[3] oraz otrzymał Nagrodę Naukową Miasta Łodzi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]