Zygmunt Kostrzewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Kostrzewski
Ilustracja
podporucznik pilot podporucznik pilot
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1897
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 14 maja 1919
Kulików
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Siły zbrojne K.u.k. Luftfahrtruppen
Siły Powietrzne RP
Jednostki Legion Wschodni, 7 Eskadra Myśliwska
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

Zygmunt Kostrzewski (ur. 6 kwietnia 1897 w Przemyślu, zm. 14 maja 1919 pod Kulikowem) – podporucznik pilot Wojska Polskiego, zginął podczas wojny polsko-ukraińskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych – jego dziadek brał udział w powstaniu listopadowym[1]. W 1912 wstąpił do Związku Strzeleckiego. Po dwóch latach, jako instruktor, szkolił nowych członków „Strzelca”. W sierpniu 1914 roku, po wybuchu I wojny światowej, ze swoim plutonem wcielony został do Legionu Wschodniego[1]. Po jego rozwiązaniu 21 września 1914 roku Zygmunt Kostrzewski starał się przedostać do I Brygady Legionów Polskich, jednak z powodu ciężkiej choroby pozostał w Przemyślu w domu rodzinnym, gdzie przeżył pierwsze oblężenie przez wojska rosyjskie. Po oblężeniu wyjechał do Cieszyna, gdzie wstąpił do gimnazjum[1].

Powołany w 1915 roku do armii Austro-Węgier, przez kilka miesięcy brał udział w walkach na froncie wschodnim. Po powrocie z frontu zdał maturę w Cieszynie i wstąpił do szkoły oficerskiej[1]. Starał się o przydział do jednostek lotniczych. Kostrzewski został skierowany do szkoły pilotów i następnie, w stopniu podporucznika pilota, został skierowany na front włoski. Do października 1918 roku służył w eskadrze myśliwskiej[1]. W listopadzie 1918 roku przebywał na urlopie w rodzinnym Przemyślu, gdzie zastał go upadek Austrii i wybuch wojny polsko-ukraińskiej. Kostrzewski zgłosił się do Wojska Polskiego. Został mianowany komendantem lotniska w Hureczku, które z niewielką grupą żołnierzy bronił przed atakami Ukraińców. Wkrótce cały sprzęt lotniczy przewiózł do Krakowa.

Od stycznia 1919 roku Kostrzewski przydzielony został do 7 Eskadry Lotniczej wchodzącej w skład III Grupy Lotniczej. Odbył liczne loty bojowe z lotniska Lewandówka we Lwowie[1].

W dniu 14 maja w załodze z podporucznikiem obserwatorem Mieczysławem Motylewskim w grupie kapitana Bastyra wraz z 8 innymi załogami wziął udział w walkach pod Kulikowem, wspierając działania piechoty podczas polskiej ofensywy. W czasie drugiego wylotu lecący na niskiej wysokości samolot Kostrzewskiego (Oeffag C.II nr 52.20) został trafiony serią z karabinu maszynowego[2][3]. Kostrzewski trafiony w głowę i pierś 7 kulami zginął na miejscu[1]. Spadający samolot pogrzebał także podporucznika obserwatora Mieczysław Motylewskiego[1]. Został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa w Mauzoleum Bohaterów w krypcie V.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Romeyko 1933 ↓, s. 301.
  2. Romeyko 1933 ↓, s. 301-302.
  3. Andrzej Morgała: Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924. Warszawa: Bellona, Lampart, 1997. s.287
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2103 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1748)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Romeyko: Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933. (pol.)