Śmierć Adolfa Hitlera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okładka amerykańskiej gazety z maja 1945

Powszechnie uważa się, że śmierć Adolfa Hitlera nastąpiła 30 kwietnia 1945 roku pomiędzy godziną 15:30 a 15:50 w jego gabinecie w tzw. bunkrze Führera pod ogrodem Starej Kancelarii Rzeszy w Berlinie przy Wilhelmstraße 77. Wkrótce po tym, ciała jego i żony, Evy Braun, zostały spalone u wyjścia ewakuacyjnego bunkra przez najbliższych współpracowników Hitlera przy użyciu ok. 160 litrów benzyny[1].

Uważa się, że przyczyną śmierci Hitlera mogły być:

  • strzał samobójczy;
  • samobójstwo poprzez otrucie;
  • samobójstwo poprzez otrucie i samobójczy strzał;
  • zabójstwo – "strzał łaski" ze strony któregoś z adiutantów.

Trzy ostatnie wersje w różnych okresach były usilnie rozpowszechniane przez propagandę sowiecką, a za nią przez cały świat.

Ciał małżeństwa Hitlerów nigdy nie znaleziono, co stało się pożywką do podsycanych przez samego Stalina spekulacji, o rzekomej ich ucieczce do Ameryki Południowej czy Hiszpanii[2]. W rzeczywistości, jeszcze w maju 1945 Smiersz przeprowadził identyfikację jedynych materialnych pozostałości po Ewie i Adolfie Hitler – fragmentów uzębienia znalezionych w nieznanych do tej pory okolicznościach[3]. Materiałów tych wówczas nie opublikowano.

W maju 1946 tajna ekipa NKWD[4] przeprowadziła pierwsze od końca wojny i jedyne badanie kryminalistyczne miejsca śmierci Hitlerów, w toku którego w miejscu śmierci Adolfa Hitlera stwierdzono: Na podstawie dużej liczby rozbryzgów i strużek krwi na sofie należy wnioskować, że zranieniu towarzyszyło wydatne wynaczynienie, wobec czego należy je określić jako zagrażające życiu. W momencie zranienia dana osoba musiała siedzieć w prawym rogu sofy, przy poręczy [...]. Uszkodzenie głowy było następstwem strzału w głowę, a nie uderzenia ciężkim przedmiotem [...]. Po zranieniu w głowę, ranny stracił przytomność i przez jakiś czas trwał nieruchomo w pozycji siedzącej z głową przechyloną ku prawej poręczy[4].

Ponieważ materiał ten, nie potwierdzał oficjalnej wersji samobójstwa przez otrucie, został bezterminowo utajniony[4]. Dotarcie do niego stało się możliwe dopiero w połowie lat 90. XX wieku.

Również w roku 1946 i również przez Rosjan znalezione zostały fragmenty kości, w tym czaszki przywódcy (jak wówczas sądzono). W kwietniu 1970 ówczesny szef KGBJurij Andropow, za zgodą Komitetu Centralnego KPZR, spowodował fizyczne unicestwienie przechowywanych nadal tajnie w koszarach w Magdeburgu doczesnych szczątków uznawanych przez Sowietów za zwłoki Hitlera i jego małżonki[4]. Zachowała się jedynie czaszka. W roku 2009 została ona zbadana przez amerykańskiego archeologa. Nie potwierdzono jednak, że należała do Hitlera, lecz do kobiety w wieku 20-40 lat[5].

Przypisy

  1. Katakumba; Ostatnie Dni w Bunkrze Hitlera, Uwe Bahnsen, James O’Donnel, wyd. Adamski i Bieliński 2003, ISBN 83-89187-36-1
  2. Hitler i upadek III Rzeszy, Joachim Fest, wyd. Świat Książki 2003, ISBN 83-7311-882-9
  3. Śmierć Hitlera; materiały Smierszu zebrane bezpośrednio po zdobyciu Berlina w poszukiwaniu Hitlera, pod. red. W.K. Winogradow, J.F. Pogonyj i N.W. Tiepcow, wyd. Amber 2006, ISBN 83-241-2694-1
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Teczka Hitlera; materiały wieloletniego śledztwa utajnionego przez Stalina, (ДЕЛО Но-1-Г-23), pod red. Henrik Eberle & Matthias Uhl, wyd. Świat Książki 2005, ISBN 83-247-0047-1
  5. meg: Sensacyjne odkrycie: Hitler nie popełnił samobójstwa?. W: wp.pl [on-line]. Wirtualna Polska. [dostęp 28 września 2009].