Święta Kordula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta Kordula
dziewica
męczennica
Köln St.Kunibert561.JPG
Witraż ze św. Kordulą w kościele św. Kuniberta w Kolonii
Data śmierci ok. 304 lub 451
Kolonia (Niemcy)
Kościół/
wyznanie
katolicki
Wspomnienie 22 października
Patronka kobiet niezamężnych i poszukujących męża
Szczególne miejsca kultu Kolonia[1]
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Święta Kordula (zm. w 304 lub 451 w Kolonii)[1]męczennica chrześcijańska, dziewica i święta Kościoła katolickiego.

Żywot świętej[edytuj | edytuj kod]

Według późnego żywotu, Kordula miała być jedną z dziesięciu dziewic i towarzyszek-służek[a][b] rzymsko-brytyjskiej księżniczki św. Urszuli[2], która na prośbę swojego ojca, króla Donauta z Kornwalii, wyruszyła w podróż do swojego przyszłego męża, pogańskiego królewicza Conana Meriadoca z Armorici w Bretanii (wg innego źródła - Eteriusza)[3]. Służki miały własne tysiączne orszaki oraz własne statki. W czasie podróży tajemniczy sztorm zniósł je do galijskiego portu nad Renem. Urszula wraz z towarzyszkami, poza Kordulą, została zamordowana przez Hunów w Kolonii, gdy odrzuciła zaloty Attyli[4].

Korduli udało się uciec i ukryć na jakimś statku, czym ocaliła swoje życie. Dręczona jednak wyrzutami sumienia następnego dnia oddała się dobrowolnie w ręce Hunów. Do kalendarzy kolońskich wpisano ją dopiero w XII stuleciu, zapewne pod wpływem hagiograficznego utworu, przypisywanego arcybiskupowi Geronowi (zm. 976)[2].

Kult[edytuj | edytuj kod]

Jej wspomnienie liturgiczne obchodzono w Kościele katolickim 22 października. Nowe Martyrologium Rzymskie pomija kult Korduli milczeniem[c].

Jest patronką kobiet niezamężnych i poszukujących męża.

Szczątki św. Korduli zostały umieszczone w 1278 roku przez Alberta Wielkiego w kościele św. Jana w Kolonii, a po jego sekularyzacji trafiły do Königswinter i Rimini. Wiele innych kościołów szczyci się posiadaniem części szkieletu lub czaszki świętej. Bogaty relikwiarz znajduje się w Osnabrück[1].

Relikwiarz ze szczątkami św. Korduli znajdował się dawniej w katedrze kamieńskiej. Wykonany około 1000 roku w Skandynawii, miał kształt owalnej szkatuły. Na drewniany korpus nasadzone były 24 kościane plakietki z motywami zoomorficznymi. Pod koniec II wojny światowej relikwiarz został ukryty wraz z resztą skarbca katedralnego w dobrach hrabiego von Flemming w Benicach, zaginął podczas ewakuacji w marcu 1945 roku[5]. Obecnie w katedrze kamieńskiej znajduje się kopia relikwiarza, ufundowana przez byłych niemieckich mieszkańców miasta[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Mowa o 11 dziewicach-męczennicach razem ze św. Urszulą, stąd 11 płomieni w herbie Kolonii.
  2. Tradycja mówi o jedenastu tysiącach dziewic; wynika to prawdopodobnie z pomyłki w tłumaczeniu łacińskiego skrótu XI M V, gdzie M tłumaczone było jako milia (tysiące), a nie martyres (męczennice), jak być powinno (za ang. Catholic Encyclopedia, "St. Ursula and the Eleven Thousand Virgins").
  3. Za bollandystami

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Cordula (niem.). Ökumenisches Heiligenlexikon. [dostęp 2014-02-18].
  2. 2,0 2,1 Święta Kordula. Deon.pl. [dostęp 2014-02-18].
  3. Urszula i tow., męczennice.. Deon.pl. [dostęp 2014-02-18].
  4. Michel Rouche: Attyla i Hunowie. Ekspansja barbarzyńskich nomadów. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 242. ISBN 978-83-01-16821-6.
  5. Monika Kuhnke. Relikwiarz św. Korduli. „Cenne, Bezcenne/Utracone”. 1/1998. [dostęp 2014-02-18]. 
  6. Skarbiec katedry kamieńskiej. Strona katedry w Kamieniu Pomorskim. [dostęp 2014-02-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]