Świergotek tundrowy
| Świergotek tundrowy | |
| Anthus gustavi[1] | |
| Swinhoe, 1863 | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | wróblowe |
| Podrząd | śpiewające |
| Rodzina | pliszkowate |
| Rodzaj | Anthus |
| Gatunek | świergotek tundrowy |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
Świergotek tundrowy (Anthus gustavi) – gatunek ptaka z rodziny pliszkowatych (Motacillidae). Występuje na wschodzie krainy palearktycznej.
Spis treści |
[edytuj] Wygląd
Długość ciała od 14 do 15 centymetrów. Rozpiętość skrzydeł wynosi 23–25 centymetrów. Masa ciała waha się pomiędzy 20 a 26 g.[3]
Górna część ciała jest jest żółta, oliwkowo-brązowa z rozproszonymi czarnymi paskami biegnącymi wzdłuż ciała, które najbardziej uwidocznione są na głowie. Kuper i ogon są zabarwione na zielono. U niektórych osobników także na tych częściach ciała występują również ciemniejsze paski. Brzuch świergotka jest w kolorze kremowym bądź białym. Zewnętrzne sterówki są częściowo białe. Nad okiem znajduje się jaśniejszy, nie zawsze widoczny pasek. Oczy są ciemnobrązowe, otoczone dwoma pierścieniami kremowych piór. Nogi są czerwono-cieliste.
[edytuj] Występowanie
Obszar występowania świergotka rozciąga się od rzeki Peczory aż do Półwyspu Czukockiego. Występuje także na Kamczatce i Wyspach Komandorskich. Na siedliska wybiera najchętniej miejsca o gęstej roślinności w pobliżu ujść rzek, chociaż można go spotkać także w tundrze. Świergotek zimę spędza najczęściej w Indonezji bądź na Filipinach. Do Polski zalatuje wyjątkowo, stwierdzony tylko dwa razy[4].
[edytuj] Tryb życia
Świergotek odżywia się przede wszystkim bezkręgowcami, które znajduje w ziemi. Składa 4-6 jaj w gnieździe naziemnym. Jaja wysiadywane są przed obojga rodziców przez 13 dni. Młode ptaki zaczynają latać po 12–14 dniach od wylęgu.
Przypisy
- ↑ Anthus gustavi w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Anthus gustavi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Sale, S. 292.
- ↑ Tomiałojć L., Stawarczyk T.: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany, T.II. PTPP "Pro Natura" Wrocław, 2003, s. 548. ISBN 83-919626-1-X.
[edytuj] Bibliografia
- Richard Sale: A Complete Guide to Arctic Wildlife. London: Verlag Christopher Helm, 2006. ISBN 0-7136-7039-8. (ang.)