Żagnica sina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żagnica sina
Aeshna cyanea
(O. F. Müller, 1764)
Samiec
Samiec
Samica
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd ważki
Podrząd ważki różnoskrzydłe
Rodzina żagnicowate
Rodzaj Aeshna
Gatunek żagnica sina
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Żagnica sina, żagnica okazała, żagnica błękitna (Aeshna cyanea) – gatunek ważki z rodziny żagnicowatych (Aeshnidae). Występuje w Europie (z wyjątkiem kilku obszarów Europy Północnej), w północnej Afryce, na Bliskim Wschodzie i w zachodniej Azji, aż po Syberię. Przebywa wśród gęstej roślinności w pobliżu małych zbiorników wody stojącej, nierzadko przy oczkach wodnych. Dorosłe osobniki mogą pokonywać długie dystanse. Polując na owady mogą znacznie oddalić się od wody[1].

Żagnica sina ma długie smukłe ciało o długości do 70 mm, z czterema dużymi skrzydłami o rozpiętości 95–110 mm[2], dwoje dużych, złożonych oczu i krótkie czułki. Na czarnym tułowiu dwa szerokie paski na segmentach brzusznych, u samców niebieskie, u samic zielone. Imago pojawiają się od połowy czerwca do początku listopada[2]. Larwy znoszą krótkotrwałe susze zakopując się w wilgotnych warstwach dna lub w zalegających je warstwach liści[3].

Przeobrażenie żagnicy sinej
(godz. 9:36) Larwa wychodzi z wody i wspina się na liść kosaćca żółtego
(godz. 9:36) Larwa wychodzi z wody i wspina się na liść kosaćca żółtego

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Goretti et al. Larval development of Aeshna cyanea (Müller, 1764) (Odonata: Aeshnidae) in Central Italy. „Hydrobiologia”. 457 (1–3), s. 149-154, 2001. doi:10.1023/A:1012227400613 (ang.). 
  2. 2,0 2,1 Władysław Strojny: Nasze zwierzęta. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1981, s. 78. ISBN 83-09-00045-6.
  3. Paweł Buczyński. Najazd z południa i klęska Sybiraków – jak ocieplenie klimatu zmienia naszą faunę ważek. „Kraska - Biuletyn Towarzystwa Przyrodniczego „Bocian””. 15, s. 18–22, 2007. Towarzystwo Przyrodnicze „Bocian”. ISSN 1429-4990.