Żarłacz tępogłowy
| Żarłacz tępogłowy | |
| Carcharhinus leucas[1] | |
| (Müller & Henle, 1839) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | chrzęstnoszkieletowe |
| Podgromada | spodouste |
| Rząd | żarłaczokształtne |
| Rodzina | żarłaczowate |
| Rodzaj | Carcharhinus |
| Gatunek | żarłacz tępogłowy |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Żarłacz tępogłowy, żarłacz byczy, żarłacz wielkogłowy[potrzebne źródło] (Carcharhinus leucas) – ryba chrzęstnoszkieletowa z rodziny żarłaczowatych. Ten drapieżny rekin jest powszechnie spotykany na całym świecie w ciepłych i płytkich wodach wzdłuż wybrzeży i rzek. Znany jest ze swojej agresywnej natury. Preferuje ciepłe i płytkie akweny, spotykany zarówno w akwenach słonowodnych, jak i słodkowodnych szczególnie w ujściach rzek. Odnotowano osobniki spotykane w górnej części rzeki Ohio w stanie Kentucky.
Są prawdopodobnie odpowiedzialne za większość przybrzeżnych ataków rekinów, w tym wielu przypisywanych innym gatunkom. Żarłacze tępogłowe nie są rekinami słodkowodnymi, mimo ich zdolności do przetrwania w tych warunkach, w odróżnieniu od rekinów rzecznych z rodzaju Glyphis. Poławiany komercyjnie i sportowo[3].
Spis treści |
Taksonomia i filogenetyka [edytuj]
Żarłacz tępogłowy po raz pierwszy został opisany przez Achille Valenciennes oraz przez Johannes Peter Müller i Jakob Henle w 1839 roku jako Carcharias (Prionodon) leucas, które później zmieniono na obowiązujące dzisiaj Carcharhinus leucas. Nazwa rodzaju Carcharhinus pochodzi od greckiego "karcharos" oznaczającego "wyostrzyć" i "rhinos", które oznacza nos. W literaturze spotykane są również następujące nazwy: Carcharias (Prionodon) zambezensis, Carcharhinus zambezensis, Prionodon platyodon, Squalus platyodon, Squalus obtusus, Eulamia nicaraguensis, Carcharias azureus, Carcharias spenceri, Galeolamna (Bogimba) bogimba, Galeolamna greyi mckaili, i Carcharhinus vanrooyeni[3].
Żarłacz tępogłowy nazwę zawdzięcza głównie swojemu wyglądowi oraz agresywnej naturze. We Francji ryba ta nazywana jest "Rekinem buldogiem", w Hiszpanii zaś "Rekinem Sardyńskim". W innych rejonach świata spotyka się następujące określenia: "Rekin Zambezi", "Rekin Van Rooyena" (Afryka), "Rekin Gangeski" (Indie), "Rekin Nikaraguański" (Ameryka Środkowa)[3].
Występowanie i środowisko [edytuj]
Gatunek kosmopolityczny spotykany w większości ciepłych (od tropikalnych do umiarkowanych) wód oceanicznych. Wpływa do estuariów, rzek i jezior.
Cechy morfologiczne [edytuj]
Masywne ciało, szary grzbiet i jasne boki. Silne szczęki uzbrojone w ostre zęby. Osiąga długość do 3 metrów (maksymalnie 3,5 m). Samce są mniejsze, osiągają przeciętnie ok. 2 m długości i ważą około 90 kg. Największe okazy osiągają do 316 kg masy ciała[4].
Żarłacz tępogłowy dobrze znosi wody słodkie. Nie jest wprawdzie gatunkiem typowo słodkowodnym jednak wpływa daleko w górę rzek, a nawet do jezior. Dociera 4200 km w górę Amazonki i 1200 km w górę Mississippi[4]. Przebywa w strefie przybrzeżnej i jest gatunkiem agresywnym, dlatego stanowi zagrożenie dla kąpiących się ludzi. Uważany za jednego z najbardziej niebezpiecznych rekinów.
Żywi się rybami (w tym innymi rekinami), delfinami, żółwiami, ptakami i bezkręgowcami.
Przypisy
- ↑ Carcharhinus leucas w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Carcharhinus leucas. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Bull shark (ang.). Florida Museum of Natural History. [dostęp 2012-11-25].
- ↑ 4,0 4,1 Ryby : encyklopedia zwierząt. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN : Dorota Szatańska, 2007. ISBN 978-83-01-15140-9 (seria).
