Żarłacz tępogłowy
| Żarłacz tępogłowy | |
| Carcharhinus leucas[1] | |
| (Müller & Henle, 1839) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | chrzęstnoszkieletowe |
| Podgromada | spodouste |
| Rząd | żarłaczokształtne |
| Rodzina | żarłaczowate |
| Rodzaj | Carcharhinus |
| Gatunek | żarłacz tępogłowy |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Żarłacz tępogłowy, żarłacz byczy, żarłacz wielkogłowy (Carcharhinus leucas) – ryba chrzęstnoszkieletowa z rodziny żarłaczowatych, rekin drapieżny. Poławiany komercyjnie i sportowo.
Spis treści |
[edytuj] Zasięg występowania
Gatunek kosmopolityczny spotykany w większości ciepłych (od tropikalnych do umiarkowanych) wód oceanicznych. Wpływa do estuariów, rzek i jezior.
[edytuj] Opis
Masywne ciało, szary grzbiet i jasne boki. Silne szczęki uzbrojone w ostre zęby. Osiąga długość do 3 metrów (maksymalnie 3,5 m). Samce są mniejsze, osiągają przeciętnie ok. 2 m długości i ważą około 90 kg. Największe okazy osiągają do 316 kg masy ciała[3].
Żarłacz tępogłowy dobrze znosi wody słodkie. Nie jest wprawdzie gatunkiem typowo słodkowodnym jednak wpływa daleko w górę rzek, a nawet do jezior. Dociera 4200 km w górę Amazonki i 1200 km w górę Mississippi[3]. Przebywa w strefie przybrzeżnej i jest gatunkiem agresywnym, dlatego stanowi zagrożenie dla kąpiących się ludzi. Uważany za jednego z najbardziej niebezpiecznych rekinów.
Żywi się rybami (w tym innymi rekinami), delfinami, żółwiami, ptakami i bezkręgowcami.
Przypisy
- ↑ Carcharhinus leucas w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Carcharhinus leucas. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 Ryby : encyklopedia zwierząt. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN : Dorota Szatańska, 2007. ISBN 978-83-01-15140-9 (seria).
