120A

120A
Pociąg osobowy z wagonami 120A
Producent	Pafawag
Lata budowy	1972-1984
Masa służbowa	39 500 kg
Długość ze zderzakami	24 500 mm
Szerokość	2910 mm
Wysokość	4060 mm
Prędkość dopuszczalna	120 km/h
Liczba miejsc siedzących	80
Całkowita liczba miejsc	170

Wagon 120A – wagon osobowy używany przez Przewozy Regionalne.

Historia

Został skonstruowany w 1972. Wagony według tego projektu były produkowane w Państwowej Fabryce Wagonów we Wrocławiu. Zastosowano w nich szereg rozwiązań konstrukcyjnych stosowanych już w EN57. Skierowane zostały do obsługi ruchu lokalnego na liniach nie zelektryfikowanych, w których ilość podróżnych była za mała, by stosować pojemne wagony piętrowe typu Bhp, a za duża dla wagonów motorowych np. SN61, chociaż stosowano je także jako doczepne do SN61. Obecnie można je zobaczyć w pociągach lokalnych najczęściej za lokomotywą SP32, SU42 i SU45 lub jako wagon doczepny do szynobusu. Część została przebudowana na wagony do przewozu rowerów.

Niektóre wagony tego typu były budowane na eksport do Rumunii. Oprócz podstawowej wersji drugiej klasy występują tam wagony z pierwszą klasą, pierwszej i drugiej klasy a nawet barowe

Budowa

Ol49-59 ciągnąca trzy wagony 120A w oryginalnym malowaniu z Wolsztyna do Poznania Głównego

Wagony 120A zostały zaprojektowane do jazdy z prędkością 140km/h, jednakże prędkość ta została obniżona do 120km/h, co w zupełności wystarcza aktualnemu charakterowi użytkowania. Wagon posiada 80 miejsc siedzących.

Mają drzwi skrzydłowo łamane podwójne – jest to cecha charakterystyczna tych wagonów – znajdujące się w 1/3 i 2/3 długości składu. W wagonie zastosowano też taki sam układ siedzeń, czyli podwójne ławki ze wspólnym oparciem i przejściem pomiędzy nimi. Zastosowano tylko półmiękkie siedzenia pokryte skajem podobnie jak w wagonach Bhp. W niektórych zmodernizowanych wagonach tego typu, jak np. należących do Województwa Warmińsko-mazurskiego zastosowano siedzenia z tapicerki półmiękkie z wagonów piętrowych Bmnopux.

Wagony mają ogrzewanie elektryczne oraz parowe, jednak ze względu na brak używania tego ostatniego, większość instalacji parowych jest niesprawna lub zdemontowana. Istnieje tylko kilka tras, w których ten system ogrzewania jest wykorzystywany. W niektórych wagonach tego typu, stosowanych jako doczepne, zamontowane jest własne ogrzewanie typu Webasto, ze względu na brak możliwości ogrzewania wagonu przez ciągnący go szynobus.

Toalety zostały umiejscowione w krańcach wagonów. Ze względu na układ siedzeń podobny do wagonów z westernów wagony te zyskały przydomek "bonanza".

Malowanie

Wagony 120A były początkowo malowane na oliwkowo, tak jak inne wagony osobowe PKP. Pod koniec lat osiemdziesiątych zostały przemalowane na zielono-biało tak jak inne wagony osobowe drugiej klasy, a barwę tę noszą do dziś. Te wagony, które są stosowane jako doczepne do szynobusów, zostały przemalowane w barwy analogiczne do szynobusów. Barwy oliwkowe przywrócono zaś w składach ciągniętych przez parowozy na trasie pomiędzy Wolsztynem a Poznaniem.

SA106

Podczas budowy SA106-001 wykorzystano wiele części z wagonów 120A, w pozostałych szynobusach zastosowano nowe części, jednak wzorowane na podzespołach 120A.

Bibliografia

• Wagon osobowy typu 120A (pol.). [dostęp 26.09.2008].
• Oznaczenie literowe wagonu osobowego (pol.).
• Traffic Screensaver – wagony pasażerskie (pol.). [dostęp 26.09.2008].