Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad (arab. أبو العباس أحمد بن محمد, zm. 1549 w Fezie) - ostatni sułtan Maroka z dynastii Wattasydów, syn sułtana Muhammada al-Burtukali.

Abu al-Abbas Ahmad, podobnie jak jego ojciec, był słabym przywódcą z niewielkim autorytetem w Maroku. Mimo to jego pełniący rolę regenta stryj Abu Hassun zdołał opóźnić upadek Wattasydów i spowolnić wzrost potęgi Saadytów w południowym Maroku. Nie udało mu się jednak zapobiec zdobyciu Marrakeszu w 1524 roku.

Rosnące zagrożenie ze strony Saadytów wymusiło zawarcie pokoju z okupującą marokańskie porty Portugalią, co jeszcze bardziej osłabiło autorytet sułtana w kraju. W 1527 roku doszło do bitwy z Saadytami, w czasie której Abu al-Abbas Ahmad dostał się do niewoli. W tym czasie rządy sprawował jako regent jego stryj, a przejściowo (w latach 1545-1547 jego syn Muhammad al-Kasri). Dopiero w 1547 roku jego stryjowi udało się wynegocjować jego uwolnienie w zamian za odstąpienie Saadytom Meknesu. Mimo wszelkich starań nie zdołano jednak powstrzymać upadku dynastii, przypieczętowanej w 1549 roku zdobyciem Fezu i zabiciem Abu al-Abbasa Ahmada przez saadyckiego szejka Muhammada asz-Szajcha.

Poprzednik
Muhammad al-Burtukali
Sułtan Maroka
1524-1545
Następca
Muhammad al-Kasri
Poprzednik
Muhammad al-Kasri
Sułtan Maroka
1547-1549
Następca
Muhammad asz-Szajch