Al-Hakim bi-Amr Allah

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Abu Ali Mansur Tariku al-Hakim, nazywany Al-Hakim bi-Amr Allah (ar. الحاكم بأمر الله; ur. 985, zm.1021 roku) – kalif fatymidzki.

Za jego panowania chrześcijanie przeżyli okres prześladowań religijnych. W latach 1004-1014 muzułmanie spalili i ograbili około 30 tysięcy kościołów. W 1009 roku rozkazał zburzyć Bazylikę Grobu Świętego. Był znany z niezrównoważonych zachowań. Prześladował również Żydów. W roku 1016 ogłosił się istotą boską, co zapoczątkowało ruch druzyjski. Później załagodził politykę względem chrześcijan. W 1013 roku zezwolił na emigrację do Bizancjum, w 1017 roku zezwolił na praktyki religijne, a w 1020 zwrócił majątki wspólnot religijnych. Al-Hakim zniknął w roku 1021 (prawdopodobnie padł ofiarą zamachu), co dało początek twierdzeniom, że jako Bóg zniechęcił się do świata i postanowił zeń wycofać. Po jego śmierci powstała sekta religijna Druzów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steven Runciman: Dzieje wypraw krzyżowych. Pierwsza krucjata i założenie Królestwa Jerozolimskiego. Warszawa: PIW, 1987, s. 43-44. ISBN 83-06-01457-X.
  • Marek Dziekan: Arabowie. Warszawa: PWN, 2001, s. 174. ISBN 83-01-13468-2.