Aleksander Matrosow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksander Matrosow

Aleksander Matwiejewicz Matrosow (ur. 5 lutego 1924 w Jekaterinosławiu (obecnie Dniepropietrowsk), zm. 27 lutego 1943 w Czernuszkach koło Pskowa) – żołnierz piechoty Armii Czerwonej, legendarny Bohater Związku Radzieckiego, który własnym ciałem zasłonił lufę karabinu atakującego batalion w którym służył.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Według propagandowej wersji urodził się 5 lutego 1924 w Dniepropietrowsku, osierocony we wczesnym dzieciństwie wychowywał się w sierocińcach w rejonie Uljanowska. Po ukończeniu siedmiu klas został asystentem nauczyciela w Ufie.

Istnieją przesłanki, że tak naprawdę pochodził z Baszkirii, ze wsi Kunakbajewo. Nazywał się Szakirian Junusowicz Muchamedianow, uciekł z domu po tym jak matka wyszła za mąż, a on popadł w konflikt z ojczymem. Sam zgłosił się do domu dziecka podając nazwisko Matrosow.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1942 wstąpił do szkoły piechoty w Krasnym Chołmie, już w styczniu 1943 został wysłany na Front Kaliniński. Służył w 2 batalionie strzeleckim 91 syberyjskiej samodzielnej brygady im. Józefa Stalina.

Aleksander Matrosow na znaczku pocztowym z 1944

Dzień śmierci[edytuj | edytuj kod]

27 lutego 1943 batalion otrzymał rozkaz ataku na silny punkt oporu armii niemieckiej w okolicach wsi Czernuszki. Wieś otaczał las, po wyjściu na jego skraj okazało się, że dostęp do wsi jest niemożliwy, ponieważ bronią go trzy punkty strzeleckie. Dwa punkty oporu zostały łatwo zdławione, ale trzeci był najsilniejszy. Przed atakiem wysłano na zwiady Aleksandra Matrosowa i Piotra Ogórcowa, ale ten został ciężko ranny. Powodzenie misji zależało tylko od Matrosowa, który postanowił samodzielnie zaatakować strzelców nieprzyjaciela. Zakradł się do okopów z drugiej strony i rzucił dwa granaty. Ostrzeliwujący przedpole wsi karabin maszynowy na chwilę zamilkł, po czym odezwał się ze zdwojoną siłą. Matrosow nie miał więcej granatów, toteż rzucił się na lufę kaemu przyjmując na swoje ciało serię pocisków. Moment przerwy w ostrzale spowodowany działaniem Matrosowa sprawił, że batalion przełamał opór wroga i pokonał przeciwnika, oraz kontynuować ofensywę. Ciało Matrosowa zostało pochowane na cmentarzu wojennym we wsi Wielkie Łuki.

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Czyn Aleksandra Matrosowa stał się synonimem odwagi, męstwa i miłości do ojczyzny. 19 czerwca 1943 młody żołnierz otrzymał pośmiertnie order Złotej Gwiazdy i tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Odznaczono go również Orderem Lenina. W Rosji w wielu miastach ulice i place noszą imię Matrosowa, w wielu znajdują się jego pomniki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]