Front Kaliniński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Front Kaliniński - jeden z frontów sowieckich przeciw wojskom niemieckim w II wojnie światowej.

Sformowany 17 października 1941 podczas walk pod Moskwą w rejonie Kalinina (obecnie Twer) z części sił Frontu Zachodniego.

Kolejni dowódcy frontu: gen. I. Koniew - do 26 sierpnia 1942, gen. lejtnant (od 18 listopada 1942 gen. płk) M. Purkajew - do 25 kwietnia 1943, gen. płk (od 27 sierpnia 1943 gen. armii) A. Jeriomienko. Początkowy skład Frontu: 22, 29 i 30 Armie, oraz Grupa Operacyjna gen. N. Watutina. Początkowo toczył walki obronne, następnie uczestniczył w operacji zaczepnej na kierunku Rżewa i Wiaźmy oraz Wielkich Łuków (styczeń - kwiecień 1942). Po długotrwałych i uporczywych walkach pod Wielkimi Łukami wspólnie z Frontem Zachodnim przeprowadził w marcu 1943 rżewsko-wiaźmińską operację zaczepną przeciw niemieckim: 4 i 9 Armiom z Grupy Armii "Środek". W sierpniu - wrześniu 1943 wspólnie z frontem zachodnim nacierał na kierunku Smoleńska. Przemianowany 20 października 1943 na 1 Front Bałtycki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedija Moskwa 1978,
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 145.