Aleksander Rimski-Korsakow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksander Rimski-Korsakow
Алекса́ндр Миха́йлович Римский-Корсаков
Portret gen. Rimskiego-Korsakowa
Portret gen. Rimskiego-Korsakowa
generał
Data urodzenia 24 sierpnia 1753
Data i miejsce śmierci 25 maja 1840
Petersburg
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Rosyjska

Armia Austriacka

Główne wojny i bitwy Druga wojna rosyjsko-turecka

II bitwa pod Fleurus II bitwa pod Zurychem

Późniejsza praca generał-gubernator wileński
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Powołańca (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie)

Aleksander Rimski-Korsakow (ros. Алекса́ндр Миха́йлович Римский-Корсаков) (ur. 24 sierpnia 1753 - zm. 25 maja 1840 w Petersburgu.), rosyjski generał, znany głównie z epizodu w czasie ekspedycji szwajcarskiej generała Suworowa.

Walczył w drugiej wojnie rosyjsko-tureckiej 1788-1789, a następnie w wojnie rosyjsko-szwedzkiej. Później został generał-majorem Siemionowskiego regimentu lejb gwardii, z którym towarzyszył księciu d'Artois do Anglii. Był ochotnikiem w austriackiej armii księcia koburskiego i brał udział w II bitwie pod Fleurus (1794). Po powrocie do Rosji wziął udział w ekspedycji księcia Waleriana Zubowa przeciwko Persji. Ekspedycja ta została przerwana przez cara Pawła I, a wojska wysłane do walki z wojskami rewolucyjnej Francji.

W 1799 Korsakow dowodził 40-tysięcznym korpusem rosyjskim w Szwajcarii. Tam połączył się z 25-tysięczną armią austriackiego generała Friedricha von Hotze. Planowano też połączenie z armią dowodzoną przez Suworowa, ale nie doszło do tego w wyniku działań Francuzów. 25 września wojska francuskie, pod wodzą André Masseny zwyciężyły w bitwie pod Zurychem, a wojska rosyjskie wycofały się do Czech.

Car Paweł I odwołał Korsakowa z armii, lecz w 1801 nowy car Aleksander I powołał go ponownie i mianował generałem infanterii. Wkrótce Korsakow porzucił służbę wojskową i został generał-gubernatorem wileńskim. Urząd ten sprawował w latach 1806-1808 oraz 1812-1830.

Od 1830 był członkiem Rady Państwa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

R. Majkow: Военная история 2-й половины 18 века (ros.). [dostęp 2010-10-13].