Alotropia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kryształy fulerenu C60
Schemat struktury długiej nanorurki

Alotropia – zjawisko występowania, w tym samym stanie skupienia, różnych odmian tego samego pierwiastka chemicznego, różniących się właściwościami fizycznymi i chemicznymi. Odmiany alotropowe pierwiastka mogą różnić się między sobą strukturą krystaliczną lub liczbą atomów w cząsteczce[1].

Alotropia jest szczególnym przypadkiem polimorfizmu czyli różnopostaciowości substancji.

Chociaż odmiany alotropowe nie są różnymi stanami skupienia materii, przejścia z jednej odmiany alotropowej do drugiej są przemianami fazowymi pierwszego rzędu. Nie zachodzą one jednak w ściśle określonych temperaturach, lecz są zależne od termicznej historii próbek. Powoduje to, że dany pierwiastek może występować w dwóch różnych odmianach alotropowych w tej samej temperaturze.

Pierwiastki i ich odmiany alotropowe[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej znane pierwiastki tworzące odmiany alotropowe[edytuj | edytuj kod]

  • tlen występujący naturalnie w fazie gazowej w formie cząsteczek dwuatomowych (O2) i trójatomowych – ozonu (O3); obie odmiany znane są też w stanie ciekłym i stałym; stały tlen występuje w 6 odmianach alotropowych (nie licząc stałego ozonu)
  • węgiel występujący w formie diamentu, grafitu, fulerenu, grafenu, nanorurek i form poliynowych
  • fosfor występujący w formie fosforu czerwonego, białego, fioletowego i czarnego
  • siarka występująca w formie romboidalnej, jednoskośnej i polimerycznej
  • żelazo o sieci regularnej przestrzennie centrowanej (α i δ) oraz regularnej ściennie centrowanej (γ).
Information icon.svg Osobny artykuł: Odmiany alotropowe żelaza.

Inne pierwiastki tworzące odmiany alotropowe[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło alotropia w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Encyklopedia Techniki. Chemia. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965.