Amunicja pośrednia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Amunicja pośredniaamunicja (amunicja zespolona) do broni strzeleckiej, o energii wylotowej pocisku osiągającej wartość pośrednią między amunicją pistoletową a amunicją karabinową (stąd nazwa). Energia amunicji pośredniej waha się w granicach 1300-2300 J. Jest ona przeznaczona do zasilania subkarabinków (na przykład wz. 96 Mini Beryl, AKS-74U, Colt M733, FN SCAR-L(CQC) czy HK416D10RS), karabinów automatycznych[1] (na przykład wz. 96 Beryl, AK/AKM, M16A1/A2, G36, vz. 58, FA MAS, L85A1/A2), a także ręcznych karabinów maszynowych[2] (na przykład FN Minimi, H&K MG4, wz. 2003, AMELI, L86A1/A2, Ultimax).

Pierwsze naboje pośrednie zostały wprowadzone podczas II wojny światowej, równolegle z opracowaniem broni, która byłaby lżejsza od karabinu, a o większej celności i donośności od pistoletu maszynowego, co w efekcie doprowadziło do powstania karabinków automatycznych. Był to najpierw amerykański nabój Carbine .30 M1 (7,62 x 33 mm - kaliber x długość łuski) z 1941, wprowadzony dla karabinka samopowtarzalnego M1, następnie niemiecki nabój Kurzpatrone 43 (7,92 x 33 mm) dla karabinka automatycznego StG 44.

Najpowszechniej używane naboje pośrednie, wprowadzone po II wojnie światowej to radziecki nabój 7,62 x 39 mm wz.43 użyty najpierw w karabinku samopowtarzalnym Simonowa, a potem karabinku AK i amerykański 5,56 x 45 mm (1957) z pociskiem M193 oraz jego belgijska odmiana z pociskiem SS109 (standaryzowana na początku lat 80. jako 5,56 mm NATO). Stosowane są też nowsze radzieckie naboje kaliber 5,45 x 39 mm dla karabinka AK-74 i chińskie 5,8 x 42 mm dla rodziny karabinków automatycznych Typ 95 i karabinu wyborowego Typ 88.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zgodnie z PN-V-01016:2004. Broń strzelecka. Terminologia karabiny automatyczne zasilane amunicja pośrednia nazywane są karabinkami automatycznymi
  2. Zgodnie z PN-V-01016:2004. Broń strzelecka. Terminologia erkaemy zasilane amunicja pośrednia nazywane sa karabinkami maszynowymi