Antonio Margarito

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Antonio Margarito
{{{nazwa}}}
Pseudonim Tony
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1978
Torrance
Obywatelstwo Meksyk
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 47
Zwycięstwa 38
Przez nokauty 27
Porażki 8
Remisy 0
Nieodbyte 1

Antonio Margarito (ur. 18 marca 1978 w Torrance) – meksykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBA, WBO i IBF w kategorii półśredniej (do 147 funtów).

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Zawodową karierę rozpoczął w styczniu 1994 r. Jej początki nie były bardzo udane – do końca 1996 r. stoczył szesnaście pojedynków, z których aż trzy przegrał. Jednak od tego czasu zaczął zwyciężać w walkach z coraz lepszymi bokserami – w 2000 r. pokonał m.in. dwukrotnego pretendenta do tytułu mistrzowskiego, Davida Kamau oraz byłego mistrza świata WBC i WBA, Frankie Randalla[1].

21 lipca 2001 r. stanął przed szansą zdobycia tytułu mistrza świata WBO, jednak sędzia przerwał walkę z Danielem Santosem już w pierwszej rundzie z powodu urazu głowy Margarito spowodowanej przypadkowym zderzeniem głowami. Walka została uznana za nieodbytą[2].

Tytuł mistrza świata WBO[edytuj | edytuj kod]

Margarito zdobył jednak mistrzowski pas już w następnej walce, 16 marca 2002 r. – wygrał przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie ze swoim rodakiem Antonio Diazem. Stawką walki był wakujący tytuł mistrza świata WBO, z którego zrezygnował wcześniej Santos[3].

Margarito w ciągu dwóch następnych lat trzykrotnie obronił swój tytuł: w październiku 2002 r. pokonał na punkty Dannego Pereza[4], w lutym następnego roku już w drugiej rundzie znokautował byłego mistrza WBA Andrew Lewisa[1], a niemal rok później, w styczniu 2004 r., także w drugiej rundzie pokonał Herculesa Kyvelosa[5].

11 września 2004 r. zmierzył się w walce rewanżowej z Danielem Santosem, który w międzyczasie został mistrzem świata WBO w kategorii junior średniej. Pojedynek obu pięściarzy po raz drugi zakończył się w wyniku przypadkowego zderzenia głowami w dziesiątej rundzie, tym razem jednak, ponieważ walka trwała dłużej niż cztery rundy, doszło do liczenia punktów, jakie bokserzy otrzymali od sędziów do czasu zakończenia walki. Ostatecznie niejednogłośną decyzją wygrał Santos i zachował swój pas mistrzowski[3].

W 2005 r. dwukrotnie obronił swój tytuł mistrza świata WBO w kategorii półśredniej. 18 lutego pokonał przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie Sebastiana Lujana (kontuzja ucha)[6], natomiast już dwa miesiące później znokautował w piątej rundzie Kermita Cintrona (wcześniej w czwartej rundzie Cintron dwukrotnie leżał na deskach)[7].

18 lutego 2006 r. już w pierwszej rundzie pokonał Manuela Gomeza[8], natomiast 2 grudnia pokonał jednogłośnie na punkty Joshuę Clotteya[9].

14 lipca 2007 r., w swojej ósmej obronie stracił tytuł, przegrywając jednogłośnie na punkty po wyrównanym pojedynku z Paulem Williamsem[10].

Tytuły mistrza świata IBF i WBA[edytuj | edytuj kod]

Cztery miesiące później już w pierwszej rundzie pokonał Goldena Johnsona[11]. 12 kwietnia 2008 r. doszło do pojedynku rewanżowego z Cintronem, który dwa lata wcześniej zdobył pas mistrzowski IBF. Margarito po raz drugi pokonał Cintrona, nokautując go w szóstej rundzie lewym hakiem na korpus i odbierając mu tytuł mistrza IBF[12].

Organizacja IBF nakazała mu obowiązkowy pojedynek z oficjalnym pretendentem do tytułu, Joshuą Clotteyem, którego już raz pokonał. W konsekwencji Margarito zrezygnował z tytułu mistrza świata tej organizacji, ponieważ wolał zmierzyć się z mistrzem świata WBA, niepokonanym wcześniej Miguelem Cotto. Do walki doszło 26 lipca 2008 r. – nieoczekiwanie Margarito wygrał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie[13].

24 stycznia 2009 r. Margarito przegrał walkę z pretendentem do tytułu Shane'm Mosleyem przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie i stracił tytuł mistrza świata[14]. Później wyszło na jaw, że przed walką na bandażach na rękach Margarito znaleziono nieznaną substancję która miała spowodować, że ciosy Meksykanina miały być mocniejsze. Nakazano mu ponownie obandażować ręce, a 24 lutego 2009 roku został pozbawiony licencji na okres jednego roku. Oznacza to, że w tym czasie nie wolno mu stoczyć żadnej walki na terenie Stanów Zjednoczonych, a po upływie tego okresu będzie musiał ponownie ubiegać się o przyznanie mu licencji[15].

Dalsza kariera[edytuj | edytuj kod]

Na ring powrócił 8 maja 2010 r., pokonując w Meksyku jednogłośnie na punkty Roberto Garcię, który już w pierwszej rundzie leżał na deskach. Dodatkowo sędzia odebrał Garcii po punkcie w rundzie ósmej (za uderzenie głową) oraz w dziesiątej (za ciosy poniżej pasa)[16]. 13 listopada 2010 roku stanął do pojedynku o wakujący pas WBC w wadze junior średniej, jego przeciwnikiem był Manny Pacquiao. Antonio przegrał zdecydowanie na punkty: sędziowie punktowali 109-119, 108-120, 110-118. Po walce Margarito został odwieziony do szpitala, gdzie przeszedł operację rekonstrukcji kości oczodołów[17].na ring powrócił dopiero 3 grudnia 2011 w pojedynku o pas WBA zmierzył się z Miguelem Cotto ulegając tym razem przez techniczny nokaut w dziesiątek rundzie, Portorykańczyk udanie zrewanżowł się Margarito za porażkę sprzed trzech lat[18].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Antonio Margarito Profile and Bio (ang.). CanadaStarBoxing.com. [dostęp 10.03.2009].
  2. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 10.03.2009].
  3. 3,0 3,1 Don Steinberg: Margarito's most significant fights. ESPN.com. [dostęp 10.03.2009].
  4. Margarito Wins Decision Over Perez, Morel Kos Denkaosaen in 11th (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 10.03.2009].
  5. Dan Rafael: Champs Margarito, Marquez overpower foes (ang.). USAToday. [dostęp 10.03.2009].
  6. Champ Margarito overpowers Lujan (ang.). BBC Sport.com. [dostęp 10.03.2009].
  7. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 10.03.2009].
  8. Margarito power ends Gomez bid (ang.). BBCSport.com. [dostęp 10.03.2009].
  9. Cotto, Margarito Triumph (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 10.03.2009].
  10. Williams upsets Margarito for WBO belt (ang.). ESPN.com. [dostęp 10.03.2009].
  11. Matthew Hurley: Margarito KOs Johnson In First Round (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 10.03.2009].
  12. James Slater: Antonio Margarito KOs Kermit Cintron For A Second Time! (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 10.03.2009].
  13. Graham Houston: [http://www.fightwriter.com/?q=node/1790 Antonio Margarito KO11 Miguel Cotto] (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 10.03.2009].
  14. Felipe Leon, Francisco Salazar: Sweet victory for ‘Sugar’ Shane (ang.). Fightnews.com. [dostęp 10.03.2009].
  15. Dan Rafael: Margarito, trainer banned in U.S. (ang.). ESPN.com. [dostęp 10.03.2009].
  16. Margarito defeats Garcia (ang.). Fightnews.com, 09.05.2010. [dostęp 2010-05-14].
  17. Niesamowita walka Pacquiao - Margarito (pol.). wp.pl, 14.11.2010.
  18. Cotto zrewanżował się Margarito (pol.). RingPolska.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]