Vernon Forrest

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Vernon Forrest
Pseudonim The Viper
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1971
Augusta
Data i miejsce śmierci 25 lipca 2009
Atlanta
Obywatelstwo Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 45
Zwycięstwa 41
Przez nokauty 29
Porażki 3
Remisy 0
Nieodbyte 1
Dorobek medalowy

Vernon Forrest (ur. 12 stycznia 1971 w Auguście, zm. 25 lipca 2009 w Atlancie) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC oraz IBF w kategorii półśredniej (do 147 funtów) oraz WBC (dwukrotnie) w kategorii junior średniej (do 154 funtów).

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Jego bilans walk amatorskich to 225 zwycięstw i 16 porażek. w 1991 został amatorskim mistrzem Stanów Zjednoczonych w kategorii lekko półśredniej. W tym samym roku zdobył srebrny medal na Mistrzostwach Świata w Sydney. Po drodze do finału pokonał kolejno Michele Piccirillo (33:15), Narę Ciantrapona (22:6), Petera Richardsona (33:18) i Candelario Duvergela (dyskwal. w pierwszej rundzie). W walce finałowej przegrał z Kostią Cziu (32:9)[1].

W 1992 wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie, przegrał jednak już w swojej pierwszej walce w tym turnieju z Peterem Richardsonem[2].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą zawodową walkę stoczył w listopadzie 1992. 28 sierpnia 1999, w swojej trzydziestej walce, pokonał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie byłego mistrza świata WBA w kategorii junior średniej, Santiago Samaniego[3], a pięć miesięcy później byłego mistrza IBF w tej samej kategorii wagowej, Vince Phillipsa[3].

Mistrzostwo świata IBF w kategorii półśredniej[edytuj | edytuj kod]

Po tym jak Félix Trinidad zrzekł się tytułu mistrza świata IBF w kategorii półśredniej z powodu zmiany kategorii wagowej na wyższą, Forrest dostał szansę walki o wakujący tytuł. 26 sierpnia 2000 zmierzył się z bokserem z Gujany, Raulem Frankiem. Walka została uznana za nieodbytą, po tym jak w trzeciej rundzie sędzia przerwał pojedynek ze względu na duże rozcięcie skóry Franka po niezamierzonym uderzeniu głową[4]. Do walki rewanżowej między tymi pięściarzami doszło 12 maja 2001. Forrest wygrał na punkty i zdobył pas mistrzowski[3].

W sierpniu 2001 w nietytułowej walce znokautował w czwartej rundzie Edgara Ruiza[5], a następnie zrzekł się tytułu.

Mistrzostwo świata WBC w kategorii półśredniej[edytuj | edytuj kod]

26 stycznia 2002 odebrał Shane Mosleyowi tytuł mistrza świata WBC w kategorii półśredniej, pokonując go na punkty jednogłośną decyzją sędziów (Mosley w drugiej rundzie dwukrotnie leżał na deskach)[6]. Bokserzy spotkali się ponownie sześć miesięcy później – Forrest ponownie wygrał na punkty[7].

25 stycznia 2003, w swojej drugiej obronie mistrzowskiego pasa, przegrał przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie z mistrzem WBA, Ricardo Mayorgą. Forrest był liczony już w pierwszej rundzie, a w rundzie trzeciej, po tym jak kolejny raz leżał na deskach, sędzia przerwał walkę[8]. Pojedynek rewanżowy, który odbył się 12 lipca 2003, zakończył się kontrowersyjnym rezultatem – zwycięstwem Mayorgi decyzją większości na punkty[9].

Kłopoty ze zdrowiem[edytuj | edytuj kod]

Forrest z powodu kontuzji przez następne dwa lata nie stoczył ani jednego pojedynku. W 2005 stoczył dwie zwycięskie walki, pokonując przez techniczny nokaut Sergio Riosa (w drugiej rundzie)[3] i Elco Garcię (w rundzie dziesiątej)[10]. W następnym roku walczył tylko raz – po kontrowersyjnej decyzji sędziów pokonał byłego mistrza świata WBA w kategorii półśredniej, Ike Quarteya[11].

Mistrzostwo świata WBC w kategorii junior średniej[edytuj | edytuj kod]

Po tym jak Floyd Mayweather Jr. zrzekł się tytułu mistrza świata WBC w kategorii junior średniej, Forrest zmierzył się z Carlosem Manuelem Baldomirem w walce o wakujący tytuł. Forrest pokonał Argentyńczyka na punkty i zdobył pas mistrzowski[12]. 1 grudnia 2007, w swojej pierwszej obronie, pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Włocha Michele Piccirillo[13]. Tytuł stracił 7 czerwca 2008, przegrywając na punkty decyzją większości z rodakiem Sergio Morą[14]. Jednak już trzy miesiące później, w walce rewanżowej, zdecydowanie pokonał Morę na punkty i odzyskał tytuł (Mora w siódmej rundzie leżał na deskach)[15]. 21 maja 2009 roku federacja WBC odebrała mu jednak pas mistrzowski; powodem była przewlekła kontuzja, przez którą nie mógł zmierzyć się z tymczasowym mistrzem WBC w tej kategorii, Sergio Gabrielem Martínezem[16].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

25 lipca 2009 około godziny 23:00 Forrest został zastrzelony podczas próby kradzieży na stacji benzynowej w Atlancie. Forrest podróżował z jedenastoletnim synem swojej przyjaciółki. Podczas gdy chłopak poszedł do sklepu, bokser został zaatakowany przez dwóch mężczyzn. Jeden ze złodziei okradł go mierząc do niego z pistoletu, a następnie zaczął uciekać. Forrest, który również posiadał broń, zaczął go gonić. Podczas pogoni doszło do wymiany ognia. Kiedy bokser zrezygnował z pościgu i zawrócił w stronę samochodu, zobaczył drugiego z napastników. Podszedł do niego i chwilę rozmawiał, a następnie odwrócił się i zaczął odchodzić. W tym momencie został przez swojego rozmówcę siedem razy śmiertelnie postrzelony w plecy[17].

Przypisy

  1. 6.World Championships - Sydney, Australia - November 15-23 1991 (ang.). Amateur Boxing Results. [dostęp 2011-10-20].
  2. 25.Olympic Games - Barcelona, Spain - July 27 - August 9 1992 (ang.). Amateur Boxing Results. [dostęp 2011-10-20].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Joey Knish: Vernon Forrest: Lost in the Trees (ang.). TheSweetScience.com. [dostęp 07.06.2009].
  4. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 07.06.2009].
  5. Vernon Forrest (ang.). boxinggurus.com. [dostęp 07.06.2009].
  6. Cliff Clark: Vernon Forrest Destroys The Sugarman, And The Odds Makers (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  7. Phillip Przybylo: Forrest-Mosley II – Sugar Comes Up Short (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  8. Sonny Banerjee: Mayorga Smokes Forrest (ang.). InfiniteBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  9. Tom Donelson: The Battle of New Orleans: Mayorga prevails (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  10. Kent Appel: Vernon Forrest Knocks Out Elco Garcia to Headline Six Fight Card (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  11. Graham Houston: Vernon Forrest W10 Ike Quartey (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 07.06.2009].
  12. Dan Rafael: Scorecard: Forrest dominates Baldomir in dubious title bout (ang.). ESPN.com. [dostęp 07.06.2009].
  13. Graham Houston: Vernon Forrest KO11 Michele Piccirillo (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 07.06.2009].
  14. Paul Strauss: Mora Does Herky Jerky to Win (Plus big wins for Pavlik, Williams & Lopez) (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  15. Vanessa McConnell: Golden Knockouts at the MGM Grand (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 07.06.2009].
  16. Martinez new WBC 154lb champ! (ang.). Fightnews.com, 21.05.2009. [dostęp 2009-06-07].
  17. Marcus K. Garner: How police cracked the Vernon Forrest case (ang.). The Atlanta Journal-Constitution, 25.08.2009. [dostęp 2009-12-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]