Vernon Forrest

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Vernon Forrest
Pseudonim The Viper
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1971
Augusta
Data i miejsce śmierci 25 lipca 2009
Atlanta
Obywatelstwo Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półśrednia
junior średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 45
Zwycięstwa 41
Przez nokauty 29
Porażki 3
Remisy 0
Nieodbyte 1
Dorobek medalowy

Vernon Forrest (ur. 12 stycznia 1971 w Auguście, zm. 25 lipca 2009 w Atlancie) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC oraz IBF w kategorii półśredniej (do 147 funtów) oraz WBC (dwukrotnie) w kategorii junior średniej (do 154 funtów).

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Jego bilans walk amatorskich to 225 zwycięstw i 16 porażek. W 1991 roku został amatorskim mistrzem Stanów Zjednoczonych w kategorii lekko półśredniej[1]. W tym samym roku zdobył srebrny medal na Mistrzostwach Świata w Sydney. Po drodze do finału pokonał kolejno Michele Piccirillo (33:15), Narę Ciantrapona (22:6), Petera Richardsona (33:18) i Candelario Duvergela (dyskwalifikacja w pierwszej rundzie). W walce finałowej przegrał z Kostią Cziu (32:9)[2].

W 1992 roku wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie, przegrał jednak już w swojej pierwszej walce w tym turnieju z Peterem Richardsonem[3].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą zawodową walkę stoczył w listopadzie 1992 roku. 28 sierpnia 1999 roku, w swojej trzydziestej walce, pokonał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie byłego mistrza świata WBA w kategorii junior średniej, Santiago Samaniego[4], a pięć miesięcy później byłego mistrza IBF w tej samej kategorii wagowej, Vince'a Phillipsa[4].

Mistrzostwo świata IBF w kategorii półśredniej[edytuj | edytuj kod]

Po tym jak Félix Trinidad zrzekł się tytułu mistrza świata IBF w kategorii półśredniej z powodu zmiany kategorii wagowej na wyższą, Forrest dostał szansę walki o wakujący tytuł. 26 sierpnia 2000 roku zmierzył się z bokserem z Gujany, Raulem Frankiem. Walka została uznana za nieodbytą, po tym jak w trzeciej rundzie sędzia przerwał pojedynek ze względu na duże rozcięcie skóry Franka po niezamierzonym uderzeniu głową[5]. Do walki rewanżowej między tymi pięściarzami doszło 12 maja 2001. Forrest wygrał na punkty i zdobył pas mistrzowski[4].

W sierpniu 2001 roku w nietytułowej walce znokautował w czwartej rundzie Edgara Ruiza[6], a następnie zrzekł się tytułu.

Mistrzostwo świata WBC w kategorii półśredniej[edytuj | edytuj kod]

26 stycznia 2002 roku odebrał Shane Mosleyowi tytuł mistrza świata WBC w kategorii półśredniej, pokonując go na punkty jednogłośną decyzją sędziów (Mosley w drugiej rundzie dwukrotnie leżał na deskach)[7]. Bokserzy spotkali się ponownie sześć miesięcy później – Forrest ponownie wygrał na punkty[8].

25 stycznia 2003 roku, w swojej drugiej obronie mistrzowskiego pasa, przegrał przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie z mistrzem WBA, Ricardo Mayorgą. Forrest był liczony już w pierwszej rundzie, a w rundzie trzeciej, po tym jak kolejny raz leżał na deskach, sędzia przerwał walkę[9]. Pojedynek rewanżowy, który odbył się 12 lipca 2003 roku, zakończył się kontrowersyjnym rezultatem – zwycięstwem Mayorgi decyzją większości na punkty[10].

Kłopoty ze zdrowiem[edytuj | edytuj kod]

Forrest z powodu kontuzji przez następne dwa lata nie stoczył ani jednego pojedynku. W 2005 roku stoczył dwie zwycięskie walki, pokonując przez techniczny nokaut Sergio Riosa (w drugiej rundzie)[4] i Elco Garcię (w rundzie dziesiątej)[11]. W następnym roku walczył tylko raz – po kontrowersyjnej decyzji sędziów pokonał byłego mistrza świata WBA w kategorii półśredniej, Ike'a Quarteya[12].

Mistrzostwo świata WBC w kategorii junior średniej[edytuj | edytuj kod]

Po tym jak Floyd Mayweather Jr. zrzekł się tytułu mistrza świata WBC w kategorii junior średniej, Forrest zmierzył się z Carlosem Manuelem Baldomirem w walce o wakujący tytuł. Forrest pokonał Argentyńczyka na punkty i zdobył pas mistrzowski[13]. 1 grudnia 2007 roku, w swojej pierwszej obronie, pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Włocha Michele Piccirillo[14]. Tytuł stracił 7 czerwca 2008 roku, przegrywając na punkty decyzją większości z rodakiem Sergio Morą[15]. Jednak już trzy miesiące później, w walce rewanżowej, zdecydowanie pokonał Morę na punkty i odzyskał tytuł (Mora w siódmej rundzie leżał na deskach)[16]. 21 maja 2009 roku federacja WBC odebrała mu jednak pas mistrzowski; powodem była przewlekła kontuzja, przez którą nie mógł zmierzyć się z tymczasowym mistrzem WBC w tej kategorii, Sergio Gabrielem Martínezem[17].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

25 lipca 2009 roku około godziny 23:00 Forrest został zastrzelony podczas próby kradzieży na stacji benzynowej w Atlancie. Forrest podróżował z jedenastoletnim synem swojej przyjaciółki. Podczas gdy chłopak poszedł do sklepu, bokser został zaatakowany przez dwóch mężczyzn. Jeden ze złodziei okradł go mierząc do niego z pistoletu, a następnie zaczął uciekać. Forrest, który również posiadał broń, zaczął go gonić. Podczas pogoni doszło do wymiany ognia. Kiedy bokser zrezygnował z pościgu i zawrócił w stronę samochodu, zobaczył drugiego z napastników. Podszedł do niego i chwilę rozmawiał, a następnie odwrócił się i zaczął odchodzić. W tym momencie został przez swojego rozmówcę siedem razy śmiertelnie postrzelony w plecy[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 101.United States National Championships Colorado Springs, Colo. February 24 - March 2, 1991 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2014-08-06].
  2. 6.World Championships - Sydney, Australia - November 15-23 1991 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2014-08-06].
  3. 25.Olympic Games - Barcelona, Spain - July 27 - August 9 1992 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2014-08-06].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Joey Knish: Vernon Forrest: Lost in the Trees (ang.). thesweetscience.com. [dostęp 2014-08-06].
  5. Vernon Forrest vs. Raul Frank (1st meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 2014-08-06].
  6. Vernon Forrest (ang.). boxinggurus.com. [dostęp 2014-06-08].
  7. Cliff Clark: Vernon Forrest Destroys The Sugarman, And The Odds Makers (ang.). eastsideboxing.com. [dostęp 2014-08-06].
  8. Vernon Forrest vs. Shane Mosley (2nd meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 2014-08-06].
  9. Sonny Banerjee: Mayorga Smokes Forrest (ang.). infiniteboxing.com. [dostęp 2014-08-06].
  10. Tom Donelson: The Battle of New Orleans: Mayorga prevails (ang.). eastsideboxing.com. [dostęp 2014-08-06].
  11. Kent Appel: Vernon Forrest Knocks Out Elco Garcia to Headline Six Fight Card (ang.). eastsideboxing.com. [dostęp 2014-08-06].
  12. Graham Houston: Vernon Forrest W10 Ike Quartey (ang.). fightwriter.com. [dostęp 2014-08-06].
  13. Dan Rafael: Scorecard: Forrest dominates Baldomir in dubious title bout (ang.). ESPN.com. [dostęp 2014-08-06].
  14. Graham Houston: Vernon Forrest KO11 Michele Piccirillo (ang.). fightwriter.com. [dostęp 2014-08-06].
  15. Paul Strauss: Mora Does Herky Jerky to Win (Plus big wins for Pavlik, Williams & Lopez) (ang.). eastsideboxing.com. [dostęp 2014-08-06].
  16. Vanessa McConnell: Golden Knockouts at the MGM Grand (ang.). eastsideboxing.com. [dostęp 2014-08-06].
  17. Martinez new WBC 154lb champ! (ang.). fightnews.com, 2009-05-21. [dostęp 2014-08-06].
  18. Dan Rafael: Former champion Forrest shot to death (ang.). ESPN.com, 2009-07-27. [dostęp 2014-08-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]