Roberto Durán

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Roberto Durán
Roberto Durán w 1994
Roberto Durán w 1994
Pełne imię i nazwisko Roberto Durán Samaniego
Pseudonim Manos de Piedra
Data i miejsce urodzenia 16 czerwca 1951
Guararé
Obywatelstwo Panama Panama
Wzrost 170 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa lekka, półśrednia, junior średnia, średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 119
Zwycięstwa 103
Przez nokauty 70
Porażki 16
Strona internetowa

Roberto Durán Samaniego (ur. 16 czerwca 1951 w Guararé[1]) – panamski bokser, zawodowy mistrz świata kategorii lekkiej, półśredniej, junior średniej i średniej. Nosił przydomek Manos de Piedra, czyli Kamienne pięści.

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1968. Po wygraniu pierwszych 30 walk, wśród których były zwycięstwa nad przyszłym mistrzem świata wagi piórkowej Ernesto Marcelem (16 maja 1970 w Panamie przez techniczny nokaut w 10 rundzie) i byłym mistrzem świata wagi junior lekkiej Hiroshim Kobayashim (16 października 1971 w Panamie przez nokaut w 7. rundzie), zmierzył się 26 czerwca 1972 w Madison Square Garden w Nowym Jorku o tytuł mistrza świata organizacji WBA w wadze lekkiej z ówczesnym mistrzem Kenem Buchananem ze Szkocji. Buchanan był faworytem, ale Durán powalił go już w 15 sekundzie 1. rundy, a później przeważał w kolejnych. Na koniec 12. rundy, gdy atakował Buchanana opartego o liny, nie usłyszał gongu kończącego rundę i kontynuował zadawanie ciosów. Arbiter natychmiast odciągnął go od rywala, ale wówczas Buchanan upadł reklamując za niski cios. Sędzia ringowy, który był tuż obok pięściarzy, uznał, że cios był prawidłowy i ogłosił wygraną Durána przez techniczny nokaut w 13. rundzie[2].

W tym samym roku (17 listopada w Madison Square Garden) Durán doznał pierwszej porażki w towarzyskiej walce z Portorykańczykiem Estebanem de Jesúsem po 10 rundach na punkty, będąc liczony w 1. rundzie. W 1973 trzykrotnie obronił tytuł mistrza świata, za każdym razem w Panama City, wygrywając kolejno z Jimmym Robertsonem (20 stycznia przez KO w 5 rundzie), Hectorem Thompsonem (2 czerwca przez TKO w 8. rudzie) i z przyszłym czempionem Gutsem Ishimatsu (8 września przez TKO w 10 rundzie).

16 marca 1974 w Panama City Durán zrewanżował się za porażkę Estebanowi de Jesúsowi, wygrywając z nim w obronie pasa mistrzowskiego przez nokaut w 11. rundzie. Później siedmiokrotnie bronił tytułu, pokonując: Masatakę Takayamę (21 grudnia 1974 w San José przez Ko w 1. rundzie), Raya Lampkina (2 marca 1975 w Panama City przez KO w 14. rundzie), Leoncio Ortiza (20 grudnia 1975 w San Juan przez KO w 15 rundzie), niepokonanego Lou Bizzarro (23 maja 1976 w Erie przez KO w 14 rundzie), Alvaro Rojasa (15 października 1976 w Hollywood przez KO w 1. rundzie), Vilomara Fernandeza (29 stycznia 1977 w Miami przez KO w 13. rundzie) i Edwina Virueta (19 wrzęsnia 1977 w Filadelfii na punkty).

Po raz trzeci zmierzył się z Estebanem de Jesúsem 21 stycznia 1978 w Caesars Palace w Las Vegas. De Jesús był wówczas mistrzem świata wagi lekkiej organizacji WBC, a stawką pojedynku była unifikacja tytułu. Durán wygrał przez TKO w 12. rundzie.

W lutym 1979 zrzekł się tytułu mistrza świata wagi lekkiej i przeszedł do kategorii półśredniej. 22 czerwca tego roku pokonał w Madison Square Garden byłego mistrza świata WBC Carlosa Palomino, a 20 czerwca 1980 w Montrealu stoczył walkę z niepokonanym dotąd mistrzem świata WBC tej kategorii Sugar Rayem Leonardem. Durán wygrał walkę jednogłośnie na punkty po 15 rundach i został nowym mistrzem świata. W rewanżu 25 listopada tego roku w Nowym Orleanie Leonard od początku prowadził na punkty. W 8. rundzie, po otrzymaniu silnego ciosu odszedł do swego narożnika i odmówił kontynuacji pojedynku, mówiąc arbitrowi No más, no más (więcej nie). Tłumaczył się później, że doznał kurczów żołądka.

W 1981 stoczył tylko dwie walki z mniej znanymi przeciwnikami, a 30 stycznia 1982 spotkał się w Caesars Palace w walce o tytuł mistrza świata WBC wagi junior średniej z czempionem Wilfredem Benítezem, przegrywając jednogłośnie na punkty. 4 września tego roku w Detroit niespodziewanie pokonał go mniej znany Kirkland Laing. Durán wygrał z byłym mistrzem świata José „Pipino” Cuevasem 29 stycznia 1983 w Los Angeles przez techniczny nokaut w 4. rundzie, a 16 czerwca tego roku w Madison Square Garden pokonał w walce o tytuł ówczesnego mistrza świata WBA wagi junior średniej Daveya Moore'a przez TKO w 8. rundzie. Następnie zmierzył się o tytuł mistrza świata wagi średniej organizacji WBA, WBC i IBF z obrońcą tytułu Marvinem Haglerem, przegrywając po 15 rundach na punkty 10 listopada 1983 w Caesars Palace w Las Vegas.

Durán nie zmierzył się z oficjalnym pretendentem WBA do tytułu mistrza świata kategorii junior średniej Mikiem McCallumem, wybierając walkę z mistrzem WBC tej kategorii Thomasem Hearnsem. Został za to pozbawiony tytułu przez WBA. 15 czerwca 1984 w Caesars Palace Hearns pokonał Durána przez TKO w 2. rundzie. Durán pauzował po tej walce do 1986, a potem walczył z mniej znanymi przeciwnikami.

24 lutego 1989 w Atlantic City Durán pokonał na punkty mistrza świata wagi średniej Irana Barklaya, mając go na deskach w 11. rundzie[3]. Zdobył w ten sposób mistrzostwo świata w czwartej kolejnej kategorii wagowej. Walka z Barkleyem została uznana za walkę roku przez magazyn The Ring. Durán nie bronił jednak tytułu w tej kategorii i przeniósł się do wagi super średniej, by zdobyć kolejny pas mistrzowski. W swym trzecim pojedynku z broniącym tytułu WBC Sugar Rayem Leonardem przegrał jednak po 12 rundach na punkty 7 grudnia 1898 w Las Vegas.

Później walczył ze zmiennym szczęściem. W 1994 i 1995 został pokonany przez Vinny'ego Pazienzę w pojedynkach o pas mistrza świata wagi super średniej mniej znanej organizacji IBC. W 1996 przegrał o wakujący tytuł mistrza świata wagi średniej tej organizacji z Héctorem "Macho" Camacho. 28 sierpnia 1998 zmierzył się w Las Vegas w walce o tytuł z mistrzem świata wagi średniej WBA Williamem Joppym. Miał wówczas 47 lat. Przegrał tę walkę przez TKO w 3. rundzie. Później zdobył w 2000 mało znaczący tytuł mistrza wagi super średniej organizacji NBA, który stracił w rok później po przegranej z Héctorem "Macho" Camacho. Była to jego ostatnia walka.

Został wybrany w 2007 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

Przypisy

  1. Tak podaje The Official Website of Roberto Duran (ang.). [dostęp 2013-01-06]. Inne źródła wskazują na miejsce urodzenia Durána El Chorrillo w Panamie Roberto Duran (ang.). International Boxing Hall of Fame. [dostęp 2013-01-06].
  2. Duran reigns amid controversy (ang.). The Windsor Star, 1972-06-27. [dostęp 2013-01-06].
  3. Opis tej walki w Scoop Malinowski: Iran Barkley: When I Boxed A Legend…Roberto Duran (ang.). Boxing Insider, 2012-04-11. [dostęp 2013-01-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]