Manny Pacquiao

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Manny Pacquiao
{{{nazwa}}}
Pseudonim Pac Man
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1978
Kibawe
Obywatelstwo  Filipiny
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa półśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 61
Zwycięstwa 54
Przez nokauty 38
Porażki 5
Remisy 2
Nieodbyte 0

Manny Pacquiao, właśc. Emmanuel Dapidran Pacquiao (ur. 17 grudnia 1978 w Kibawe) – filipiński bokser, były mistrz świata organizacji WBC w wadze muszej, IBF w wadze junior piórkowej, WBC w wadze junior lekkiej, WBC w wadze lekkiej, WBO w wadze półśredniej oraz WBC w wadze junior średniej.

Waga musza[edytuj | edytuj kod]

Pacquiao rozpoczął swoją karierę w 1995. Pierwszą walkę stoczył w kategorii junior muszej, później zmieniał kategorie wagowe na wyższe. Pierwszej porażki doznał już w swojej 12 walce - w lutym 1996 został znokautowany przez swojego rodaka Rustico Torrecampo. Po tej walce Pacquiao ostatecznie zaczął walczyć w wadze muszej. Po stoczeniu kilkunastu zwycięskich pojedynków, 4 grudnia 1998 zmierzył się z Chatchai Sasakulem w walce o tytuł mistrza świata WBC. Pacquiao znokautował Taja w ósmej rundzie i zdobył pas mistrzowski[1]. Tytuł stracił już w swojej drugiej obronie, 17 września 1999, w pojedynku z Medgoenem Singsuratem. Pacquiao został znokautowany w trzeciej rundzie ciosem na korpus, lecz tytuł stracił jeszcze przed pojedynkiem, ponieważ nie zdołał zmieścić się w limicie wagowym[2].

Waga junior piórkowa[edytuj | edytuj kod]

Po tej porażce przeniósł się do kategorii junior piórkowej. W ciągu niemal dwóch lat stoczył kilka zwycięskich pojedynków, a 23 czerwca 2001 dostał szansę walki o mistrzostwo świata IBF z Lehlohonolo Ledwabą. Pacquiao przystąpił do tego pojedynku bez dłuższych przygotowań, w ostatniej chwili zastępując innego boksera. Mimo tego pokonał Ledwabę przez techniczny nokaut w szóstej rundzie i zdobył swój drugi w karierze tytuł mistrza świata[3].

10 listopada 2001, w pierwszej obronie tytułu, zremisował z Agapito Sanchezem - sędzia w szóstej rundzie przerwał walkę z powodu rozcięcia łuku brwiowego nad prawym okiem Pacquiao, a po podliczeniu punktów ogłoszono remis[4]. W 2002 walczył dwukrotnie, wygrywając z byłym mistrzem WBA i WBO w kategorii koguciej, Jorge Eliecerem Julio (TKO w 2 rundzie) oraz z oficjalnym pretendentem do tytułu, Fahprakorbem Rakkiatgymem, nokautując go już w pierwszej rundzie[5].

Waga piórkowa[edytuj | edytuj kod]

W następnym roku jeszcze raz obronił swój pas mistrzowski, pokonując w trzeciej rundzie przez techniczny nokaut Emmanuela Lucero[6], a następnie znów zmienił kategorię na wyższą - piórkową, aby móc zmierzyć się z Marco Antonio Barrerą. Do pojedynku doszło 15 listopada 2003. Pacquiao wygrał go przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie, kiedy to trener Meksykanina wszedł na ring przerywając walkę. Pacquiao już w pierwszej rundzie leżał na deskach, z kolei Barrera był liczony w rundzie trzeciej i jedenastej, sędzia w dziewiątej rundzie odebrał mu też jeden punkt za uderzenie po przerwie[7].

8 maja 2004 zmierzył się z mistrzem świata WBA i IBF, Juanem Manuelem Márquezem. Pojedynek zakończył się remisem, mimo iż Márquez w pierwszej rundzie trzykrotnie leżał na deskach[8]. Jeden z sędziów przyznał później, że błędnie przyznał punkty za pierwszą rundę - w protokole wpisał 10:7 dla Pacquiao, zamiast 10:6. Gdyby się nie pomylił, Filipińczyk wygrałby pojedynek na punkty[9]. Jeszcze w tym samym roku pokonał w czwartej rundzie Fashsana 3K Battery[10].

Waga junior lekka[edytuj | edytuj kod]

W 2005 zdecydował się po raz kolejny zmienić kategorię wagową na junior lekką, aby móc walczyć z Erikiem Moralesem. 19 marca 2005 przegrał jednak z Meksykaninem jednogłośnie na punkty[11]. Sześć miesięcy później pokonał w szóstej rundzie Hectora Velazqueza[12], a następnie 21 stycznia 2006 w walce rewanżowej pokonał Moralesa przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie[13].

2 lipca 2006 pokonał na punkty kolejnego Meksykanina, byłego mistrza świata WBC w kategorii junior piórkowej, Oscara Lariosa[14]. We wrześniu tego samego roku podpisał kontrakt na siedem walk z grupą promotorską Oscara de la Hoi, Golden Boy Promotions.

18 listopada 2006 po raz trzeci zmierzył się z Moralesem. Tym razem był zdecydowanie lepszy od Meksykanina i znokautował go już w trzeciej rundzie[15].

W 2007 walczył dwa razy. W kwietniu w ósmej rundzie znokautował Jorge Solisa[16], natomiast w październiku w drugim pojedynku z Marco Antonio Barrerą pokonał Meksykanina jednogłośnie na punkty[17].

15 marca 2008 po raz trzeci zdobył tytuł mistrza świata, tym razem organizacji WBC, po bardzo wyrównanym pojedynku pokonując Juana Manuela Márqueza (w ich pierwszej walce w 2004 padł remis) niejednogłośną decyzją na punkty[18].

Waga lekka[edytuj | edytuj kod]

28 czerwca 2008 pokonał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie Davida Díaza i zdobył tytuł mistrza świata WBC w kategorii lekkiej[19]. Kilkanaście dni później zrezygnował z wywalczonego w marcu tytułu mistrza świata WBC w kategorii junior lekkiej.

Pojedynek z Oscarem de la Hoya[edytuj | edytuj kod]

6 grudnia 2008 roku Pacquiao zmierzył się z Oscarem de la Hoya. Stawką walki nie był żaden tytuł mistrzowski. Pojedynek odbył się w kategorii wagowej półśredniej. Część komentatorów bokserskich uznała, że różnica wagi między de la Hoyą i Pacquiao jest zbyt duża i Filipińczyk nie będzie w stanie nawiązać równej walki z Amerykaninem[20]. Jednak Pacquiao wygrał pojedynek przez techniczny nokaut, po tym jak jego rywal zrezygnował z dalszej walki w przerwie między ósmą i dziewiątą rundą. Filipińczyk miał dużą przewagę przez cały pojedynek i był o wiele szybszy od de la Hoi[21].

Walka z Ricky Hattonem[edytuj | edytuj kod]

2 maja 2009 roku stoczył pojedynek z Ricky Hattonem. Już w pierwszej rundzie Brytyjczyk dwukrotnie był liczony, a pod koniec drugiej rundy Pacquiao lewym sierpowym ciężko znokautował Hattona i wygrał cały pojedynek. Anglik przez kilka minut po zakończeniu walki nie był w stanie podnieść się z ringu[22].

Walka z Miguelem Cotto[edytuj | edytuj kod]

14 listopada 2009 roku podczas gali w Las Vegas w 12 rundzie wygrał pojedynek poprzez TKO. Zwycięstwo to dało mu siódmy tytuł w siódmej kategorii wagowej.

Walka z Antonio Margarito[edytuj | edytuj kod]

14 listopada 2010 roku podczas gali w Dallas Pacquiao pokonał Antonio Margarito na punkty, trafiając go 474 razy. Po walce Margarito trafił do szpitala. Dzięki tej wygranej Manny zdobył tytuł mistrza świata federacji WBC w wadze junior średniej.

Walka z Shanem Mosleyem[edytuj | edytuj kod]

7 maja 2011 roku podczas gali w Las Vegas "Pacman" pokonał na punkty Shane'a Mosleya. Manny wyprowadził 592 ciosy i jednogłośną decyzją sędziów (120-107, 119-108, 120-108) zwyciężył w pojedynku, broniąc tym samym pas WBO.

Walka z Juanem Manuelem Marquezem[edytuj | edytuj kod]

12 listopada 2011 doszło do trzeciego pojedynku z Juanem Manuelem Márquezem,która zakończyła się punktową wygraną filipińczyka. (115-113, 116-112, 114-114).

Walka z Timothym Bradleyem[edytuj | edytuj kod]

9 czerwca 2012 stracił pas WBO w wadze półśredniej po porażce przez niejednogłośną decyzję z Timothym Bradleyem[23]. Według wielu ekspertów to Filipińczyk zasłużył na zwycięstwo[24].

Pacquiao vs Marquez IV[edytuj | edytuj kod]

8 grudnia 2012, doszło do kolejnej wielkiej wojny pomiędzy Pacquiao , a Marquezem. Manny rozpoczął świetnie dwie pierwsze rundy, dopiero w 3 niespodziewanie po silnym prawym sierpowym znalazł się na deskach. W 4 rundzie lepsze wrażenie sprawiał Juanma, powoli zyskując przewagę w początkowej fazie pojedynku. Gdy wydawało się, że Marquez zyskuję przewagę, PacMan posłał go na deski w 5 rundzie, jednak na wykończenie zranionego Marqueza zabrakło czasu. Pomimo dobrego początku w 6 rundzie, Marquez potężnie skontrował nacierającego Filipińczyka prawym prostym i Pacquiao upadł nieprzytomny na deski.

Przypisy

  1. Scott Mallon: Title Defense Number Fourteen (ang.). TheSweetScience.com. [dostęp 17.05.2009].
  2. Don Steinberg: Pacquiao's most significant fights (ang.). ESPN.com. [dostęp 17.05.2009].
  3. Deon Potgieter: Pacquiao Still Haunts Ledwaba (ang.). TheSweetScience.com. [dostęp 17.05.2009].
  4. Frank Gonzalez: Sharkie´s Week in Boxing (ang.). EastSide Boxing.com. [dostęp 17.05.2009].
  5. Easy win for Pacquiao (ang.). BBC Sport. [dostęp 17.05.2009].
  6. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 17.05.2009].
  7. Carlos Kalinchuk: Clash of the Titans" Fight Coverage & Post Fight Coverage: Manny Shocks The World In Dominating Fashion By 11th Round TKO of Barrera (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 17.05.2009].
  8. Dan Rafael: Marquez, Pacquiao fight furiously to a draw (ang.). USA Today. [dostęp 17.05.2009].
  9. Kevin Iole: Clements: 'I dropped the ball' with scoring error (ang.). Las Vegas Review-Journal. [dostęp 17.05.2009].
  10. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 17.05.2009].
  11. Frank Gonzalez Jr.: Morales Conquers Pacquaio (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 17.05.2009].
  12. Manny Pacquiao (ang.). HBO.com. [dostęp 17.05.2009].
  13. Vanessa McConnell: Manny Pacquiao defeats Erik Morales in the “Battle” at the Thomas & Mack Event Center (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 17.05.2009].
  14. Graham Houston: Manny Pacquiao W12 Oscar Larios (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 17.05.2009].
  15. Graham Houston: Manny Pacquiao KO3 Erik Morales (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 17.05.2009].
  16. Jeff Bastasini: Pacquiao Stops Solis in 8th round Knockout Victory (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 17.05.2009].
  17. Dan Rafael: Pacquiao too fast and strong for outgunned Barrera (ang.). ESPN.com. [dostęp 17.05.2009].
  18. Pacquaio-Marquez II - A Fight For The Ages! (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 17.05.2009].
  19. Manny Pacquiao knocks out David Diaz to take title (ang.). Los Angeles Times. [dostęp 17.05.2009].
  20. Barry Mcguigan: This little and large freak show makes me feel queasy (ang.). Sunday Mirror. [dostęp 17.05.2009].
  21. Tim Smith: De La Hoya is Golden Boy no more (ang.). New York Daily News. [dostęp 17.05.2009].
  22. Victor Perea, Andreas Hale: Pacquiao pounds and grounds Hatton for pound-for-pound throne! (ang.). Fightnews.com. [dostęp 17.05.2009].
  23. Sensacja w Las Vegas: Pacquiao przegrał z Bradleyem! (pol.). Ringpolska.pl.
  24. Rafael: To jeden z najgorszych werdyktów w historii (pol.). Ringpolska.pl.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]