Arminius

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Arminiusz, łac. Arminius, niem. Herman (ur. 16 p.n.e., zm. 21 n.e.) – syn Sigimera, wodza germańskiego plemienia Cherusków.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

[...] młodzian znakomitego rodu, odważny, bystrego pojęcia, przenikliwy jak nie na łonie ciemnoty zrodzony, z którego twarzy i oczu można było wyczytać zapał wojenny, niedostępny w naszych poprzednich wyprawach towarzysz, co za prawem obywatelstwa rzymskiego uradowany i do grona ekwestrian zaliczony.

— Wellejusz Pterkulus "Historii rzymskiej księgi pozostałe" ks. II, 118

Wychowywał się w Rzymie, przeszedł rzymskie przeszkolenie wojskowe, po czym do 7 n.e. służył w rzymskiej armii (walczył m.in. z barbarzyńcami na terenie obecnych Węgier) i otrzymał rzymskie obywatelstwo (był ekwitą); później wrócił do Cherusków przygotowując powstanie antyrzymskie. W 9 n.e. odniósł spektakularne zwycięstwo nad 20 tys. Rzymian dowodzonych przez Warusa w bitwie w Lesie Teutoburskim. Jednak już w 16 n.e. nad Wezerą poniósł klęskę w bitwie z Rzymianami dowodzonymi przez Germanika. W 21 n.e. został zgładzony przez swoich współplemieńców z powodu próby przejęcia władzy królewskiej.

Zaczepiony orężnie, ze zmiennym walczył szczęściem i padł wskutek podstępu swoich krewnych − bezsprzecznie oswobodziciel Germanii, on, który nie zawiązek potęgi narodu rzymskiego, jak inni królowie i wodzowie, lecz państwo w najwyższym rozkwicie zaczepił, w bitwach nie zawsze szczęśliwy, w wojnie niezwyciężony.

— Tacyt "Roczniki" II 88

Bohaterskie czyny Arminiusza były tematem kilku oper, m.in.: Chi la dura la vince Bibera (1687), Arminio Hassego (1730), Arminio Haendla (1737) oraz oratorium Arminius op. 43 Brucha (1875).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Iwaszkiewicz, Wiesław Łoś, Marek Stępień: Władcy i wodzowie starożytności: Słownik. Warszawa: Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, 1998, s. 57.
  • Paweł Rochala: Las teutoburski 9 r. n.e. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2005, seria: Historyczne bitwy. ISBN 83-11-10172-8.
  • Philip Matyszak: Wrogowie Rzymu. przeł. Urszula Ruzik-Kulińska. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2007, s. 143-155. ISBN 978-83-11-10678-9.
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Arminiusa