Banino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Banino
Kościół
Kościół
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat kartuski
Gmina Żukowo
Liczba ludności (30 czerwca 2012) 3267
Strefa numeracyjna (+48) 58
Kod pocztowy 80-297
Tablice rejestracyjne GKA
SIMC 0177112
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Banino
Banino
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Banino
Banino
Ziemia 54°23′36″N 18°24′30″E/54,393333 18,408333Na mapach: 54°23′36″N 18°24′30″E/54,393333 18,408333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa miejscowości

Banino (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Banino) – duża wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Żukowo. Wieś jest siedzibą sołectwa Banino w którego skład wchodzą również miejscowości Borowiec i Dąbrowa Miszewska. Miejscowość jest siedzibą Ochotniczej Straży Pożarnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1283 roku książę Mestwin II nadał w zamian za Krainę Gniewską Banino cysterskiemu klasztorowi oliwskiemu. XIII-wieczna miejscowość była wówczas osadą chłopską na prawie polskim. Nowi gospodarze ufundowali w Baninie kościół pod wezwaniem Św. Michała, zniszczony przez pożar prawdopodobnie przez Prusów lub Husytów. Zachowały się plany z 1686 roku odbudowy świątyni przez opata Haskiego. W roku 1717 wieś wydzierżawił Brandt.

W 1818 roku na skutek pruskiej reformy administracyjnej Banino weszło w skład powiatu kartuskiego. Na początku XX wieku Banino, gdzie ulokowane były dwa dworki Bukowskiego i Emila Lupkego, otrzymało status wsi dworskiej. Później właściciele dworków zmienili się. Bukowski odsprzedał swój Janowi Karszni z Gdyni, zaś Lupke – Walterowi Goertzowi. Karsznia był właścicielem majątku do 1939 roku. Na początku II wojny światowej został wywieziony wraz z rodziną do Niemiec. Natomiast Goertz mieszkał w swojej posiadłości do 1945 roku. Na jego polach pracowali jeńcy wojenni m.in. wielu było Jugosłowian. Po wojnie ziemia została rozparcelowana między gospodarzy.

Kiedy w 1946 ówczesny proboszcz parafii w Matarni ksiądz Kazimierz Rohde zmarł, jego następcą został ksiądz Józef Bigus, który był inicjatorem budowy kościoła w Baninie. Po wojnie Banino stało się gminą, gdzie wybudowano posterunek Milicji Obywatelskiej, który istniał do 1955 roku. Powstał Ośrodek Zdrowia, Klub Prasy i Książki "Ruch", zaś od 1953 roku zaczął funkcjonować Urząd Pocztowy. Działały też stronnictwa polityczne, takie jak PZPR czy ZSL. W latach 1963–1964 gmina gromadziła 2804 osób zaś sama wieś liczyła 501 osób. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Przez Banino przejeżdża linia 126 ZKM Gdańsk oraz 810 PA Gryf.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]