Pępowo (województwo pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pępowo
Dworek rodziny Hoene, obecnie szkoła podstawowa
Dworek rodziny Hoene, obecnie szkoła podstawowa
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat kartuski
Gmina Żukowo
Liczba ludności 1325
Strefa numeracyjna (+48) 58
Kod pocztowy 83-330 (poczta Żukowo)
Tablice rejestracyjne GKA
SIMC 0177371
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Pępowo
Pępowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pępowo
Pępowo
Ziemia 54°22′05″N 18°23′41″E/54,368056 18,394722Na mapach: 54°22′05″N 18°23′41″E/54,368056 18,394722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pępowo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Pãpòwò, niem. Pempau) – duża wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Żukowo na trasie magistrali węglowej (Maksymilianowo-Kościerzyna-Gdynia).

W latach 1975-1998 miejscowość znajdowała się w województwie gdańskim.

Pępowo było zaliczane do tzw. "dóbr Leźnińskich". 8 stycznia 1832 kupił je od Henryka Helffesteina radca handlowy Friedrich August Hoene i powierzył je w zarząd niejakiemu Timreckowi w latach 1832-62, płacąc mu za tę pracę 3 tys. talarów. Hoene wybudował wszystkie budynki w Borczu, owczarnie w Leźnie, Lniskach, Pępowie, zaś w Lezenku owczarnię z kamienia i stajnie za pieniądze pochodzące z dochodów z majątku w Lezenku.

W tym samym czasie została uregulowana rzeka Radunia. W latach 1841-1851 zbudowano drogę z Gdańska do Kartuz. W 1853 Pępowo, w 1854 - Borcz, a w 1856 las borecki oddzielono od dóbr lezeńskich i oddano najmłodszemu synowi. Friedrich Hoene syn (26 I 1828 – 3 IV 1899) był bardzo dobrym gospodarzem, zarządzał majątkiem Pępowo od 1853.

Dobra przeszły w ręce synów. Pępowo i Borcz w ręce Friedricha (syna) Hoenego, a Leźno i Lniska objął w posiadanie Richard Hoene. Dobra Leźno i Lniska liczyły wówczas 5500 morgów pruskich (1125 ha). Richard Hoene w latach 1863-70 wybudował śluzę na Raduni, na granicy Leźna i Pępowa pobudował cegielnię, w której produkowano głównie rury do drenarki. Jednocześnie użyźniał i uszlachetniał glebę nawożąc ją wapnem i gliną marglową.

W czasie natarcia sowietów w latach 1944-1945 Pępowo przechodziło z rąk do rąk aż trzykrotnie. Ostatecznie zostało zajęte przez oddziały Armii Czerwonej 13 marca 1945. Po wojnie w dworku rodziny Hoene (na zdjęciu) urządzono szkołę, która znajduje tu do dziś.


W Pępowie mieści się prywatne Muzeum Volkswagena, jedyne na Pomorzu i największe w Polsce oraz w Europie Środkowej.[1]

Inne miejscowości o nazwie Pępowo: Pępowo

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy