Bazylia eugenolowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bazylia eugenolowa
Starr 030202-0053 Ocimum gratissimum.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina jasnotowate
Rodzaj bazylia
Gatunek bazylia eugenolowa
Nazwa systematyczna
Ocimum gratissimum L.
Sp. pl. 2:1197. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Bazylia eugenolowa (Ocimum gratissimum L.) – gatunek rośliny jednorocznej należący do rodziny jasnotowatych. Występuje w stanie dzikim w tropikalnej części Azji i Afryki[2]. Uprawiana w wielu krajach, także w Polsce.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga 
Wzniesiona, rozgałęziona
Liście
Jajowate, jasnozielone, błyszczące
Kwiaty
Drobne, białe, w kątach liści w nibyokółkach na wierzchołkach łodyg. Kwitnie pod koniec lipca lub na początku sierpnia.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina lecznicza:
    • Surowiec zielarski: surowcem zielarskim jest ziele – Herba Ocimum gratissimum (Herba Basilici). Zawiera garbniki, saponiny, olejek eteryczny.
    • Działanie: Dawniej stosowana jako lek regulujący trawienie, pobudzający wydzielanie soku żołądkowego, w schorzeniach wątroby i woreczka żółciowego, a także do płukania w stanach zapalnych jamy ustnej. Obecnie jako lek rozkurczowy i żołądkowy
    • Zbiór i suszenie: Zbiera się na początku kwitnienia roślin. Ściętej rośliny nie należy gnieść ani zostawiać na słońcu. Suszyć po rozłożeniu cienką warstwą w temperaturze 35 stopni.
  • Sztuka kulinarna: roślina przyprawowa
  • Roślina kosmetyczna.
  • Dawniej bazylia była stosowana do odświeżających kąpieli.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

W związku z długim okresem wegetacji i dużą wrażliwością na niskie temperatury plantacje zakłada się najczęściej z rozsady, wysiewając nasiona w końcu marca lub na początku kwietnia do inspektu. Wymaga gleby żyznej, ciepłej, starannie uprawionej. Stanowisko powinno być słoneczne, osłonięte od wiatru. Aby roślina się rozkrzewiała należy uszczykiwać wierzchołki pędów.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-31].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-12-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krystyna Mikołajczyk, Adam Wierzbicki "Zioła", Warszawa, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1983 ISBN 83-205-3361-9