Birth Control

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Birth Control
Birth Control Sweden Rock 2008.jpg
Birth Control w Szwecji, 2008
Rok założenia 1968
Rok rozwiązania połowa lat 80.
Pochodzenie Niemcy Berlin
Gatunek art rock[1]
rock progresywny[1]
krautrock
Strona internetowa

Birth Control (ang. antykoncepcja) – zespół grający art rock, rock progresywny, Krautrock z Niemiec. Zespół założony został w 1968 roku przez Reinhold Sobotta (organy), Bernd Koschmidder (gitara basowa), Rolf Gurr (saksofon, wokale) oraz Egon Balder (perkusja).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki (1968-1970)[edytuj | edytuj kod]

Nazwa zespołu została wybrana w reakcji na papieską encyklikę Humanae vitae związaną z tematem antykoncepcji wydaną przez papieża Pawła VI. Zespół grał głównie instrumentalnie, jazz-rockowe interpretacje utworów takich grup jak: Brian Auger, Graham Bond. Podczas niektórych występów na żywo grupie towarzyszyli gitarzysta, wokalista oraz trębacz. Ich pierwszy singel October, z kompozycją Freedom, został wydany przez wytwórnię Amadeo Records w 1969.

Po kilku zmianach personalnych w skład grupy wchodzili: Koschmidder, Sobotta, Bruno Frenzel (gitara) i Bernd Noske (wokale, perkusja). Ten skład zarejestrował album dla wytwórni Metronome, wydany w specyficznym okrągłym opakowaniu imitującym pudełeczko z pigułkami antykoncepcyjnymi. Muzyka na tym albumie wciąż oparta jest na jazz rocku (szczególnie ta część za której skomponowanie odpowiadał Sobotta), ale nowi członkowie ukierunkowali zespół w stronę bardziej rockowych nurtów. Na płycie znalazł się także cover zespołu The Doors Light My Fire.

Droga do sławy (1971-1974)[edytuj | edytuj kod]

Następny album Operation z 1971 roku jest do dziś jednym z najlepszych niemieckich albumów rockowych. Okładka przedstawia przeobrażającą się mrówczaną potworzycę pożerającą niemowlęta obserwowaną przez wyraźnie podekscytowanego papieża. W środku rozkładanej okładki namalowani zostali członkowie grupy jako część maszyny zjadającej dzieci. Muzycznie zespół odnalazł własne brzmienie oparte na ciężkich, przesterowanych (jak na owe czasy) gitarach oraz instrumentach klawiszowych przypominające brzmienia takich zespołów jak Spooky Tooth czy Deep Purple. Wszystkie kompozycje skomponował tym razem Frenzel. Album ten stał się ich najlepiej sprzedawanym albumem. A największym hitem okazał się otwierający album płytę Stop Little Lady a także wyśmienity protest-song The Work Is Done, w którym muzycy wykorzystali m.in. motyw z Etiudy "Rewolucyjnej" Chopina.

W 1972 roku wydany został także album Believe in The Pill, wybór z ich poprzednich albumów oraz 3 kompozycje znane dotąd tylko na singlach: Hope, What's Your Name i Believe In The Pill. Okładka przedstawiała płód leżący w miejskim śmietnisku. Co oczywiście wywołało tradycyjne już kontrowersje...

Stała, dobra sprzedaż, ugruntowana pozycja na rynku muzycznym zaowocowała kontraktem z większą wytwórnią CBS. Ale też i przyniosło to zmiany w składzie, klawiszowiec Sobotta opuścił szeregi i został zastąpiony przez Wolfgang Neuser. W tym zmodyfikowanym składzie zarejestrowany został album Hoodoo Man i wydany w styczniu 1973. Album zawiera 6 utworów i dalsze postępy w rozwoju unikalnego stylu zespołu. Album podobnie jak Operation okazał się bardzo dużym hitem, pewnie za sprawą bardzo śmiałych aranżacji gitarowych granych z motywami klawiszy (przypominającymi m.in. riffy gitary!) oraz partie improwizowane. Głos Noske wciąż się rozwijał (z czasem okrzyknięty został jednym z najlepszych niemieckich wokalistów) a i także rozwinął swoją grę na perkusji. Kluczowymi kawałkami na tej płycie okazały się klasyczny 10-minutowy Gamma Ray (który stał się potem hitem na koncertach i do dziś grywany jest w niemieckich dyskotekach), Buy! i Get Down To Your Fate.

W owym czasie zespół miał ambicję, by wybić się na arenie międzynarodowej. Stąd muzycy sami poczuli, że w zespole potrzeba pewnych reorganizacji i reform. Założyciel grupy Koschmidder odszedł przed długim niemieckim tournée, i zastąpiony został przez Peter Follera. Z kolei Bernd Neuser został zamieniony przez Zeus B. Held kilka miesięcy potem. Ponadto Dirk Steffens został zaangażowany na etat drugiego gitarzysty. Zespół w kształcie kwintetu (Noske, Frenzel, Steffens, Held i Foller) zarejestrował album Rebirth (1974), który raczej nie zadowolił fanów, ponieważ słyszalnie zespół zwrócił się w stronę tradycyjnego blues rockowego grania. Gitarzysta Steffens odszedł z zespołu i sformował własne autorskie trio.

Pozostała czwórka wybrała się na kolejne niemieckie tournée czego rezultatem stał się podwójny album koncertowy zatytułowany Live (1974), składający się z... 5 utworów z rozwiniętymi partiami instrumentalno-improwizacyjnymi. Do dziś oceniany jest przez niemieckich fanów za najlepszą niemiecką rockową płytę koncertową. Album zapakowany był w kontrowersyjną okładkę: muzycy siedzą w limuzynie, ubrani jak amerykańscy gangsterzy z lat 30. XX wieku, uzbrojeni po zęby w pistolety maszynowe strzelając do dziecięcego wózka spacerówki.

Kryzys (1975-1984)[edytuj | edytuj kod]

Album z 1975 roku, zatytułowany Plastic People został zaprojektowany jako concept album, i był wyrazem starań stworzenia bardziej zróżnicowanego brzmienia na bazie standardowej, przyciążonej progresywnej formuły. Na płycie pojawili się w utworze My Mind goście tacy jak: Jochen von Grumbkow (wiolonczela), Christoph Noppeney (altówka) i Friedemann Leinert (flet), wszyscy z zespołu Holderlin. Krążek ten stał się ich najlepiej sprzedawanym albumem od czasów Hoodoo Man. Ale zespół nie potrafił rozwinąć nowego stylu w żadnym właściwym kierunku na następnych płytach.

Album Backdoor Possibilities (z 1976) można najkrócej napisać że zawiódł oczekiwania fanów poprzez zbytnie nasycenie muzyki jazzem i zbyt licznymi wtrętami z muzyki poważnej. Słuchacze odbierali to jako zbytnie udziwnianie.

W końcu wytwórnia CBS straciła wiarę w zespół. Birth Control schronili się więc pod skrzydłami małej firmy Brain Records, nakładem której ukazał się w 1977 roku album Increase. Był to powrót do hard rocka, oraz psychodelicznego surrealizmu.

W grupie doszło jednak do przetasowań. Peter Foller został zastąpiony przez Horst Stachelhausa a na perksuji zaczął grać Manfred von Bohr, dotychczasowy śpiewający perkusista Noske zostawił sobie odtąd tylko etat wokalisty.

Ale w tym czasie popularność kapeli wyraźnie już spadała. Żaden z później nagranych albumów w początkach lat 80. nie potrafił uchwycić tej świeżości pomysłów, jaką znaleźć można do dziś na takich albumach jak Operation czy Hoodoo Man. W 1983 roku jeden ze współzałożycieli kapeli – Bruno Frenzel, zmarł po długiej chorobie.

W owym roku zespół wydał album Bang, ale było to kolejne nieporozumienie i rozczarowanie dla miłośników grupy. Zespół pograł przez pewien czas po śmierci Bruno Frenzela, ale w połowie lat 80. ostatecznie się rozwiązał.

Po 1989[edytuj | edytuj kod]

W latach dziewięćdziesiątych okazało się, że legenda Birth Control nie wygasła i wciąż żyje w pamięci niemieckich fanów. Takie albumy z okresu reaktywacji jak Condomium (album koncertowy 1993), Two Worlds (1995), Jungle Life (1996) i Getting There (1998) uważane są za solidne albumy, aczkolwiek zespół nastawił się bardziej na wydawanie kolejnych płyt koncertowych niż studyjnych.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1970 Birth Control
  • 1971 Operation
  • 1972 Believe in the Pill (Best of…)
  • 1972 Hoodoo Man
  • 1973 Knock Knock. Who's There
  • 1973 Rebirth
  • 1973 Goldrock
  • 1974 Live
  • 1975 Plastic People
  • 1976 Backdoor Possibilities
  • 1977 Live
  • 1977 The Best Of
  • 1977 Increase
  • 1978 The Best Of (Vol. 2)
  • 1978 Titanic
  • 1978 Rock on Brain
  • 1979 Live 79
  • 1980 Count on Dracula
  • 1981 Deal Done at Night
  • 1982 Bäng
  • 1989 Gamma Ray (Special Mix)
  • 1990 The Very Best Of
  • 1994 Condomium
  • 1995 Two Worlds
  • 1996 Jungle Life
  • 1996 Definitive Collection
  • 1998 Getting There
  • 1998 Crazy Nights (Studio Session)
  • 2000 Live Abortion
  • 2000 Live in Lachendorf
  • 2003 Alsatian
  • 2004 Live in Fulda
  • 2005 35th Anniversary – Live At Rockpalast

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Birth Control (ang.). allmusic.com. [dostęp 2009-07-31].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]