Deep Purple

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Deep Purple
DP-Hangar 11.JPG
Deep Purple w 2004 roku.
Rok założenia 1968
Pochodzenie  Wielka Brytania
Gatunek hard rock[1]
heavy metal[2]
acid rock
Aktywność 1968–1976
1984–
Wytwórnia płytowa Edel, EMI, BMG, Polydor, Warner Bros., Aquarius, Tetragrammaton
Powiązania Rainbow, Whitesnake, Gillan, Black Sabbath, Blackmore's Night, Tommy Bolin, Episode Six, Screaming Lord Sutch, Dixie Dregs, Coverdale/Page
Obecni członkowie
Ian Gillan
Steve Morse
Roger Glover
Don Airey
Ian Paice
Byli członkowie
Ritchie Blackmore
Jon Lord
David Coverdale
Glenn Hughes
Rod Evans
Tommy Bolin
Joe Lynn Turner
Joe Satriani
Nick Simper
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Deep Purple – brytyjska grupa rockowa. Grupa powstała w Hertfordshire w 1968 początkowo pod nazwą Roundabout w następującym składzie: Ritchie Blackmore, Jon Lord, Nick Simper, Ian Paice oraz Rod Evans. Wspólnie z Led Zeppelin i Black Sabbath jest uważana za pioniera hard rocka i heavy metalu, chociaż niektórzy członkowie zespołu uważają, iż ich muzyki nie da się ściśle zaszufladkować do konkretnego gatunku[3]. Do swojej twórczości zespół często włączał pierwiastek muzyki poważnej, blues rocka, popu i rocka progresywnego[4]. Deep Purple został odnotowany w księdze Rekordów Guinessa, jako "Najgłośniejszy zespół świata"[5]. Jak do tej pory, zespół sprzedał ponad 100 milionów płyt na całym świecie[6][7][8][9]. Deep Purple zajął 22. miejsce w rankingu VH1's Greatest Artists of Hard Rock[10]. Jeden z pierwszych i najbardziej wpływowych zespołów grających hard rock.

W trakcie swojej działalności zespół przeszedł wiele zmian personalnych, zaś w latach 1976-1984 był rozwiązany. Największy sukces odniósł drugi skład zespołu, zwany Mark II w skład którego wchodzili: Ian Gillan, Ritchie Blackmore, Roger Glover, Jon Lord i Ian Paice[11]. Ta linia była aktywna od roku 1969 do 1973, następnie od 1984 do 1989 i ponownie w 1993, gdy to współpraca na linii Blackmore-reszta zespołu wydała się niemożliwa. Obecnie skład Deep Purple jest bardzo stabilny (od momentu dołączenia do zespołu Steve'a Morse'a). Do roszad doszło jedynie na pozycji klawiszowca, gdy w 2002 roku Jon Lord, który postanowił poświęcić się muzyce poważnej, został zastąpiony przez Dona Aireya. Od tego momentu Ian Paice jest jedynym członkiem zespołu występującym w nim nieprzerwanie od jego założenia.

Spis treści

Działalność [edytuj]

Formowanie pierwszego składu [edytuj]

Powstanie Deep Purple wiąże się z osobą Chrisa Curtisa, członka zespołu The Searchers. Formowanie zespołu rozpoczęło się na jesieni 1967 roku, wtedy to Curtis zaczął wysyłać telegramy do znajdującego się w Hamburgu Ritchiego Blackmore’a. Mniej więcej rok wcześniej na jednym z spotkań towarzyskich Curtis poznaje Tony’ego Edwardsa, początkującego biznesmana branży muzycznej. W 1967 odświeża znajomość z Edwardsem, przedstawiając mu propozycję menedżera powstającej właśnie grupy o nazwie Roundabout. Edwards bardzo przejęty nowym projektem do pomocy dobiera sobie Johna Colletę, szefa agencji reklamowej Castle, Chappel and Partners. Mając już zapewnioną opiekę menedżera Curtis zabrał się za utworzenie składu. Pierwszą osobą wybraną do zespołu został współlokator Curtisa, organista Jon Lord. W międzyczasie dzięki telegramom do Anglii udało się również ściągnąć gitarzystę Ritchiego Blackmore’a. Sam Curtis przewidywał dla siebie rolę wokalisty. W tym składzie opracowali wersje utworów takich jak „Strawberry Fields Forever” The Beatles i „You Keep Me Hanging On” The Supremes. Blackmore dodał też własny utwór instrumentalny „And the Address”. Jednocześnie Chris Curtis zaczął wpadać na coraz dziwniejsze pomysły - chociażby propozycję zatrudnienia w zespole Paula McCartneya, czy granie koncertów na karuzeli - co prawie doprowadziło do zakończenia działalności Roundabout. Skutkiem tych zachowań było usunięcie Curtisa z Roundabout. W lutym 1968 zatrudniono w roli basisty Nicka Simpera, znajomego Jona Lorda z The Flowerpot Men. Jednocześnie rolę perkusisty dostał zarekomendowany przez Blackmore’a Bobby Woodman. W tym momencie kluczową sprawą stała się kwestia wyboru wokalisty. Jednym z kandydatów był…Ian Gillan, który będąc związany z Episode Six odmówił. Kolejnym kandydatem był Mick Angus, który polecił zespołowi perkusistę Iana Paice będącego jego zdaniem o niebo lepszym od Bobby’iego Woodmana. Oznaczało to też pożegnanie z tym drugim. Ostatecznie wokalistą został Rod Evans…znajomy Angusa. Tak zakończył się proces formowania pierwszego składu - Mark I, wtedy jeszcze Roundabout. Wokalistą był Rod Evans, gitarzystą Ritchie Blackmore, basistą Nick Simper, klawiszowcem Jon Lord, a perkusistą Ian Paice.

Początkowo zespół grał typowy rock głównego nurtu, inspirowany dokonaniami Vanilla Fudge. Pierwsze dwa albumy, choć nieźle sprzedające się w USA, pozostały niezauważone w Wielkiej Brytanii. W 1970 zespół spróbował swych sił w repertuarze progresywnym, nagrywając koncert na orkiestrę i grupę rockową.

Późniejsze lata [edytuj]

Prawdziwa sława grupy rozpoczęła się w roku 1970, kiedy to skrystalizował się skład i ostatecznie wykształciło brzmienie. Niektórzy krytycy twierdzą, że cały ruch heavymetalowy wywodzi się od płyty Deep Purple in Rock wydanej w tym roku. Była ona oparta na rozbudowanych solówkach gitarowych i organowych, złożonych z melodyjnych riffów, oraz częstych imitacjach, charakterystycznym śpiewie i solidnie grającej sekcji rytmicznej. Deep Purple znalazło złoty środek pomiędzy prostym brzmieniem ówczesnego hard rocka, a wybujałym rockiem progresywnym. Z lat 1970-1973 pochodzi większość przebojów grupy. W roku 1972 zespół wydał album Machine Head, który uznawany jest za największe dokonanie grupy. To właśnie z tego albumu pochodzi najbardziej rozpoznawany utwór zespołu – "Smoke on the Water". Zespół rozpadł się w 1976 roku lecz w 1984 został reaktywowany i nagrał dwie płyty – Perfect Strangers oraz The House of Blue Light. Po trasie koncertowej promującej ten album doszło do kolejnego rozłamu w zespole - narastający konflikt pomiędzy Gillanem i Blackmorem spowodował opuszczenie grupy przez wokalistę. Jego miejsce zajął Joe Lynn Turner, wpółpracujący wcześniej z Blackmorem w zespole Rainbow. Skład ten nagrał płytę "Slaves and Masters". Album ten, odbiegający od wcześniejszych płyt Deep Purple, jest przez wielu uważany za jedną z najsłabszych płyt zespołu. Podczas pracy nad kolejnym albumem Joe Lynn został, z inicjatywy Lorda, Glovera i Paice'a, zastąpiony przez Gillana, co było sporym zaskoczeniem - Gillan w wywiadach zapowiadał, że jego przygoda z Deep Purple to już przeszłość. W tym, najbardziej znanym składzie, w 1993 roku została nagrana płyta The Battle Rages On... (Bitwa nadal wrze), którego tytuł znakomicie oddawał atmosferę napięcia między gitarzystą a wokalistą zespołu, która panowała już od pierwszego odejścia Iana Gillana z zespołu. Po tej właśnie płycie odszedł lider Ritchie Blackmore, zastąpiony na czas drugiej części trasy koncertowej przez Joe Satrianiego. Mimo dobrze układającej się współpracy Joe nie zdecydował się na dołączenie do Deep Purple na stałe. Stanowisko gitarzysty zespołu, jak się okazało już na stałe, objął Steve Morse - w 1994 roku zostaje oficjalnie gitarzystą „purpurowych”. W 2002 roku odszedł organista Jon Lord, którego zastąpił Don Airey.

Skład i dyskografia [edytuj]

Albumy studyjne [edytuj]

Arrow Rock Festival 2006 w Lichtenvoorde.
Arrow Rock Festival 2006 w Lichtenvoorde.

Albumy koncertowe [edytuj]

Skład zespołu
Mk I
(1968-1969)
Mk IIa
(1969-1973)
Mk III
(1973-1975)
Mk IV
(1975-1976)
(1976-1984) Rozpad zespołu.
Mk IIb
reaktywacja zespołu
(1984-1989)
Mk V
(1989-1991)
Mk IIc
(1992-1993)
Mk VI
(1993-1994)
Mk VII
(1994-2002)
Mk VIII
(2002-do dziś)
11 sierpnia 2004, Quebec, Kanada.
Od lewej Roger Glover, Ian Paice, Ian Gillan, Don Airey, Steve Morse.

Koncerty na VHS, VCD i DVD [edytuj]

Roger Glover i Steve Morse podczas intro do "Highway Star" w Toronto w roku 2005.
Brazylia, 6 marca 2009

Składanki [edytuj]

Tribute albumy [edytuj]

Single [edytuj]

Nagrody, pozycje na listach przebojów i rekordy [edytuj]

Albumy na liście The Billboard 200
Rok Album Pozycja
1968
 Shades of Deep Purple
24
1968
 The Book of Taliesyn
54
1969
 Deep Purple
162
1970
 Deep Purple in Rock
143
1970
 Concerto for Group and Orchestra
149
1971
 Fireball
32
1972
 Purple Passages
57
1973
 Machine Head
7
1973
 Made in Japan
6
1973
 Who Do We Think We Are
15
1974
 Burn
9
1974
 Stormbringer
20
1976
 Come Taste the Band
43
1976
 Made in Europe
148
1980
 Deepest Purple:The Very Best of Deep Purple
148
1985
 Perfect Strangers
17
1987
 The House of Blue Light
34
1988
 Nobody's Perfect
105
1990
 Slaves & Masters
87
1993
 The Battle Rages On...
192
Single na liście The Billboard Hot 100
Rok Utwór Pozycja
1968
 "Hush"
4
1968
 "Kentucky Woman"
38
1969
 "River Deep-Mountain High"
53
1970
 "Black Night"
66
1973
 "Smoke on the Water"
4
1973
 "Woman From Tokyo"
60
1974
 "Might Just Take Your Life"
91
1985
 "Knocking at Your Back Door"
61


Przypisy [edytuj]

  1. ↑ allmusic ((( Deep Purple > Biography )))
  2. ↑ Deep Purple (ang.). www.metal-archives.com. [dostęp 2009-11-10].
  3. ↑ Interview to Ian GIllan and Ian Paice from www.deep-purple.net.
  4. ↑ Deep Purple Bio by Jason Ankeny & Greg Prato of Allmusic.
  5. ↑ http://books.google.com/books?id=Rv26phaJLUAC&q=Deep+Purple+loudest+intitle:Guinness&dq=Deep+Purple+loudest+intitle:Guinness&hl=en&ei=QVGpTLe4CYOglAewr92wDg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=3&ved=0CC8Q6AEwAg
  6. ↑ url=http://www.ilikemusic.com/rock/Deep_Purple-1587
  7. ↑ Deep Purple | Events | Hallam FM Arena.
  8. ↑ Artist Profile – Deep Purple.
  9. ↑ DEEP PURPLE and Paid, Inc. Launch First VIP Fan Experience Concert Package Sales on www.DeepPurple.org.
  10. ↑ The Greatest: 100 Greatest Artists of Hard Rock (40–21) at VH1.com.
  11. ↑ Deep Purple – Hard Rock – Rock/Pop – Music – www.real.com.

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Deep_Purple&oldid=36458821”