Bitwa pod Arcole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
La Bataille du Pont d'Arcole.jpg
Bitwa pod Famars
I koalicja antyfrancuska
Czas 15-17 listopada 1796 r.
Miejsce Arcole
Wynik zwycięstwo armii Francuzów
Strony konfliktu
Francja Francja
Flag of the Habsburg Monarchy.svg
Austria
Dowódcy
Napoleon Bonaparte Józef Alvinczy
Siły
20 000 żołnierzy 24 000 żołnierzy
Straty
3 500 zabitych i rannych

1 300 zaginionych

2 200 zabitych i rannych

4 000 żołnierzy dostało się do niewoli[1]

I koalicja antyfrancuska

Verdun - Valmy - Jemappes - Mainz - Neerwinden- Mas Deu - Famars - Bellegarde - Perpignan - Hondschoote Peyrestortes - Tulon - Truillas -Wattignies - Kaiserslautern - Froeschwiller - Tourcoing - Tournay - Ushant (Ouessant) - Fleurus (I) - Fleurus (II) - Tripstadt - Groix - Quiberon - Loano - Montenotte - Mondovì - Lodi - Ettlingen - Lonato - Castiglione - Würzburg - Rovereto - Bassano - Arcole - Rivoli - MantuaPrzylądek św. Wincentego - Fishguard - Kamperduin


Wojny wandejskie

Bitwa pod Arcole – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach od 15 do 17 listopada 1796 roku podczas wojny Francji z pierwszą koalicją.

Armia austriacka (24 000 żołnierzy) dowodzona przez generała Alvincziego maszerowała na Weronę. Bonaparte mający ze sobą 20 000 żołnierzy postanowił zaskoczyć przeciwnika i uderzyć na jego lewe skrzydło przez bagnisty teren znajdujący się w widłach rzek Adygi i Alpone.

W okolicach miejscowości Ronco wojska francuskie przeprawiły się przez Adygę i uderzyły na Austriaków. Znajdujący się na lewym skrzydle francuskim Masséna nacierał w kierunku Porcile, natomiast znajdujący się na prawym skrzydle francuskim Augereau prowadził atak w kierunku Arcole, gdzie stał most na rzece Alpone. Atak Massény zakończył się pełnym powodzeniem, jednak dywizja Augereau, będąc na wschodnim brzegu rzeki Alpone, dostała się pod silny ogień austriackiej artylerii. W tej sytuacji Bonaparte, chcąc przedostać się na drugi brzeg, osobiście poprowadził szturm na most pod Arcole i zdobył go. Ponadto Francuzi sforsowali Adygę poniżej ujścia rzeki Alpone. Pomimo tego Austriakom udało się jednak uniknąć osaczenia i wycofać się.

Bonaparte zarządził 16 listopada odwrót, licząc na to, że nieprzyjaciel skusi się i zaatakuje wycofujących się Francuzów. Alvinczi postąpił zgodnie z nadziejami Bonapartego i zaatakował. Francuzi odparli atak Austriaków i 17 listopada sami przeszli do natarcia. Sukces Massény na lewym skrzydle spowodował, że Austriakom pod Arcole zagroziło oskrzydlenie. By tego uniknąć rozpoczęli odwrót na Montebello. Pobici Austriacy stracili ok. 6 200 żołnierzy. Natomiast Francuzi odnotowali straty 4 800 ludzi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Poprawki w danych nt. liczby wojsk i strat uwzględnione na podstawie artyk. o bitwie w angielskojęz. Wikipedii

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.