Bitwa pod Castiglione

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Castiglione
I koalicja antyfrancuska
Victor Adam - Battle of Castiglione - 1836.jpg
Bitwa trwała około 10 godzin. Na rozkaz Napoleona Marmont ustawił artylerię na Mount Medolano, podczas gdy dywizja Augereau rozpoczęła natarcie na równinie
Czas 5 sierpnia 1796
Miejsce Castiglione delle Stiviere
Terytorium Lombardia, dzisiejsze Włochy
Wynik zwycięstwo Francuzów
Strony konfliktu
FrancjaFrancja Austria
Dowódcy
Napoleon Bonaparte Dagobert Sigmund von Wurmser
Siły
30 000 25 000
Straty

  • 1 100 - 1 500 zabitych lub rannych

  • 6 000 zabitych lub rannych
  • 12 000 wziętych do niewoli
  • 70 dział
I koalicja antyfrancuska

Verdun - Valmy - Jemappes - Mainz - Neerwinden- Mas Deu - Famars - Bellegarde - Perpignan - Hondschoote Peyrestortes - Tulon - Truillas -Wattignies - Kaiserslautern - Froeschwiller - Tourcoing - Tournay - Ushant (Ouessant) - Fleurus (I) - Fleurus (II) - Tripstadt - Groix - Quiberon - Loano - Montenotte - Mondovì - Lodi - Ettlingen - Lonato - Castiglione - Würzburg - Rovereto - Bassano - Arcole - Rivoli - MantuaPrzylądek św. Wincentego - Fishguard - Kamperduin


Wojny wandejskie

Bitwa pod Castiglione – starcie zbrojne, które miało miejsce 5 sierpnia 1796 roku podczas wojny Francji z pierwszą koalicją.

Austriacki generał Wurmser, dowodząc armią liczącą 25 000 żołnierzy wzmocnił załogę Mantui, po czym ruszył w kierunku armii francuskiej (30 000 żołnierzy) Bonapartego, by wziąć ją w dwa ognie wspólnie z idącym od północy austriackim korpusem Quosdanovitcha (17 000 żołnierzy). Bonaparte osłonił się od strony Wurmsera dywizją generała Augereau oraz jazdą generała Klimaine'a, a sam 3 sierpnia pobił pod Lonato korpus Quosdanovitcha. Klimaine i Augereau 4 sierpnia zatrzymali korpus Wurmsera koło Castiglione. Wurmser wycofal się w kierunku Solferino. Bonaparte po pokonaniu Quosdanovitcha dokonał błyskawicznego zwrotu na południe i zaatakował Wurmsera 5 sierpnia między Castiglione a Solferino. Na czoło Austriaków uderzyły dywizje Augereau i Massény, natomiast na tyły austriackie Bonaparte skierował dywizję Séruriera. Następnie na zmieszaną armię austriacką Bonaparte uderzył swym odwodem złożonym z 3 batalionów grenadierów, artylerii konnej i brygady jazdy. Austriacy ponieśli całkowitą klęskę tracąc 6 000 zabitych i rannych, 12 000 jeńców oraz 70 dział. Z resztkami swej armii Wurmser uszedł do Trydentu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 1.