Królestwo Szkocji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kinrick o Scotland
Królestwo Szkocji
Piktowie
Dalriada
843-1649
1660-1707
Królestwo Wielkiej Brytanii
Flaga Królestwa Szkocji
Herb Królestwa Szkocji
Flaga Królestwa Szkocji Herb Królestwa Szkocji
Dewiza: (łacina) Nemo me impune lacessit
(Nikt nie prowokuje mnie bezkarnie)
Położenie Królestwa Szkocji
Język urzędowy gaelicki, scots
Stolica Edynburg
Ustrój polityczny monarchia
Ostatnia głowa państwa Królowa Szkocji Anna Stuart
Liczba ludności (1700)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
b/d. na świecie
1 000 000
osób/km²
Jednostka monetarna funt szkocki
Data powstania 843
Akt Unii 1 maja 1707

Królestwo Szkocji (gaelicki: Rìoghachd na h-Alba, scots: Kinrick o Scotland) – było państwem w północno-zachodniej Europie, które istniało od 843 do 1707 roku. Zajmowało północną, trzecią część wyspy Wielka Brytania, i graniczyło z Królestwem Anglii od południa, z którym zostało zjednoczone jako Królestwo Wielkiej Brytanii na mocy warunków Aktu Unii z 1707 roku. Od 1482 roku, kiedy to Anglia przejęła kontrolę nad miastem Berwick, terytorium Królestwa Szkocji pokrywa się z granicami współczesnej Szkocji. Poza głównym obszarem na wyspie Wielkiej Brytanii, w skład Królestwa Szkocji wchodziło ponad 790 wysp.

Największym miastem w królestwie i stolicą zarazem był Edynburg. Funkcję stołeczną pełniły wcześniej takie miasta jak Scone, Dunfermline oraz Stirling. Liczba ludności Królestwa Szkocji w 1700 roku wynosiła w przybliżeniu 1,1 miliona.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]