Bobodżan Gafurow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Бободжон Гафуров.JPG
Bobodżan Gafurow na tadżyckim banknocie

Bobodżan Gafurowicz Gafurow (ros. Бободжан Гафурович Гафуров, ur. 18 grudnia 1908 w Ispisar k. Chodżentu, zm. 12 lipca 1977 w Duszanbe) - tadżycki historyk, publicysta i polityk Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.

Od 1930 pracował jako urzędnik w Duszanbe. Rok później podjął studia w Instytucie Dziennikarstwa w Moskwie, a ukończył je w 1935. W 1941 ukończył studia podyplomowe w Instytucie Historii Akademii Nauk ZSRR. Po powrocie do Tadżyckiej SRR pracował na różnych stanowiskach w administracji i aparacie partii komunistycznej. W latach 1946-1956 pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Tadżykistanu. Stojąc na czele partii przyczynił się do powstania w 1948 Uniwersytetu Państwowego, a w 1951 Akademii Nauk w Tadżykistanie. Jednocześnie zajmował się badaniami i publikacjami w zakresie historii kraju i narodu tadżyckiego. W 1947 na podstawie pracy na temat historii Tadżyków uzyskał stopień doktora.

W latach 1956-1977 jako dyrektor Instytutu Orientalistyki Akademii Nauk ZSRR kierował pracami badawczymi w dziedzinie historii państw, narodów i kultur Azji Centralnej i Bliskiego Wschodu. Był autorem wielu rozpraw naukowych, książek i publikacji na ten temat. W Polsce najbardziej znaną są Dzieje i kultura ludów Azji Centralnej (wyd. pol. 1978).

Został odznaczony m.in. sześciokrotnie Orderem Lenina oraz Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]