Charnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Charnia
Ford, 1958
Okres istnienia: ediakar
skamieniałość charnii
skamieniałość charnii
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Nadtyp  ?pierwouste
Typ incertae sedis
Rząd Rangeomorpha
Rodzina Charniidae
Rodzaj charnia
Ford, 1958
Gatunek Charnia masoni
Synonimy
  • Glassnerina Germs, 1973
  • Rangea grandis Glaessner et Wade, 1966 = Glaessnerina grandis
  • Rangea sibirica Sokolov, 1972 = Glaessnerina sibirica
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Charnia (Charnia) – rodzaj prekambryjskiego zwierzęcia należącego do fauny z Ediacara, przypominającego kształtem liść paproci[1].

Wielkość[edytuj | edytuj kod]

Zwierzę to, wśród innych stworzeń prekambryjskiego morza, wyróżniało się dużym rozmiarem - osiągało 2 m długości - żaden inny przedstawiciel fauny ediakarańskiej nie osiągał podobnej wielkości.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie filtrowała cząstki pokarmowe z wody lub dna morskiego.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej rozpowszechniona spośród fauny ediakarskiej. Duża ilość osobników, prawdopodobnie najstarszych znanych obecnie okazów z tejże fauny, znajdowana jest w rejonie południowowschodniego wybrzeża Nowej Fundlandii.

Najprawdopodobniej zaliczyć ją można do fauny bentosowej, spędzającej życie na dnie morza. Obecnie rozpowszechniła się hipoteza, iż Charnia żyła w wodach głębokich, poniżej burzliwego ruchu fal.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ciało segmentowane, kształtu liścia. Segmenty lewe i prawe niesymetryczne.

Odkrycie[edytuj | edytuj kod]

Ch. mansoni odkryta została w 1957 w Bradgate Park w Leicestershire przez ucznia, przyszłego profesora petrologii, o nazwisku Roger Mason. Natomiast drugi gatunek, Ch. wardi, odkryto w 1978 w Nowej Fundlandii. W 2009 roku gatunek ten został jednak zaliczony do rodzaju Trepassia (Trepassia wardae Narbonne et al., 2009)[2].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Trudna do ustalenia.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 T. D. Ford. Precambrian fossils from Charnwood Forest. „Yorkshire Geological Society Proceedings”. 31 (3), s. 211–217, 1958. doi:10.1144/pygs.31.3.211. ISSN 2041-4811 (ang.). 
  2. 2,0 2,1 Narbonne, G.M.; Laflamme, M., Greentree, C. ,Trusler, P.. Reconstructing a lost world: Ediacaran rangeomorphs from Spaniard’s Bay, Newfoundland. „Journal of Paleontology”. 83 (4), s. 503–523, 2009. doi:10.1666/08-072R1.1. ISSN 1475-4983 (ang.).