Cyfrowa lustrzanka pełnoklatkowa
 |
Zasugerowano, aby zintegrować ten artykuł z artykułem Lustrzanka cyfrowa. (dyskusja) Dyskusja |
Cyfrowa lustrzanka pełnoklatkowa - inaczej aparat full-frame, full-frame DSLR, w skrócie FF. Lustrzanka cyfrowa (ang. DSLR, Digital Single Lens Reflex Camera) wyposażona w matrycę światłoczułą ekwiwalentną do rozmiaru filmu 35mm (36mm x 24mm). Aparat full-frame jest cyfrowym odpowiednikiem klasycznej lustrzanki jednoobiektywowej. Rozmiar matrycy jest główną cechą odróżniającą aparaty tego typu od wprowadzonych wcześniej lustrzanek z matrycą APS-H, APS-C lub mniejszą. Z uwagi na wysoki koszt produkcji, jak również często zwiększone rozmiary, masę i zaawansowanie technologiczne samego aparatu , matryce full-frame są montowane w kosztownych aparatach profesjonalnych takich jak Canon EOS 5D czy Nikon D3[1].
Historia [edytuj]
Aparaty pełnoklatkowe były kontynuacją i naturalnym krokiem w ewolucji fotografii cyfrowej, powstały one w wyniku dążenia do osiągania coraz lepszej jakości wykonywanych zdjęć. Pierwszą w historii pełnoklatkową lustrzanką cyfrową był zapowiedziany w roku 2000 a wyprodukowany w 2002 aparat Contax N Digital, który oferował 6. megapikselową matrycę marki Philips[2]. Był to model oparty na korpusie analogowej wersji aparatu Contax N - pierwszym w ofercie Contaxa wyposażonej w autofocus. W roku 2000 Pentax również obwieścił plany produkcji pełnoklatkowego aparatu MZ-D, jednak model ten utknął w fazie prototypu, nigdy nie trafiając do masowej produkcji[3]. Wkrótce po nim, w 2003 r. na rynek trafił flagowy model japońskiego producenta Canon EOS-1Ds z pełnoklatkową matrycą CMOS o rozdzielczości 11,4 megapikseli. W roku 2011 szwedzka firma Hasselblad zaprezentowała profesjonalny model lustrzanki średnioformatowej z matrycą 50 megapikseli.[4] Cena takiego aparatu to około 40000 €. Poniżej prezentacja niektórych debiutów aparatów pełnoklatkowych:
| 2002 | Contax N Digital, Canon EOS-1Ds |
| 2003 | Kodak DCS Pro 14n |
| 2004 | Kodak DCS Pro SLR/c, Kodak DCS Pro SLR/n, Canon EOS-1Ds Mark II |
| 2005 | Canon EOS 5D |
| 2007 | Nikon D3, Canon EOS-1Ds Mark III |
| 2008 | Nikon D700, Sony α900, Canon EOS 5D Mark II, Nikon D3X |
| 2009 | Sony α850, Nikon D3S |
| 2012 | Canon EOS-1Dx, Nikon D4, Nikon D800, Canon EOS 5D Mark III, Sony α99, Nikon D600, Canon EOS 6D |
Wady i zalety cyfrowych aparatów full-frame [edytuj]
Pierwsza zaleta, będąca wynikiem (przeważnie) większego niż w aparatach niepełnoklatkowych rozmiaru pojedynczego piksela, to wyższa jakość zdjęć - doskonałe odwzorowanie barw, duża rozpiętość tonalna fotografii, niższy szum matrycy, lepsza ostrość z uwagi na mniejsze wymagania stawiane optyce. Kolejne dwie zalety, będące wynikiem samego rozmiaru matrycy, to łatwość osiągania małej głębi ostrości - efektu pożądanego w niektórych typach fotografii (np. portretach. Kolejna to jaśniejszy i większy wizjer, pochodna zastosowania większego pryzmatu. Sam aparat konstruowany pierwotnie z przeznaczeniem na rynek profesjonalny, posiada więc zazwyczaj wiele zaawansowanych funkcji niedostępnych w lustrzankach półprofesjonalnych np. możliwość ustawienia wysokiego ISO lub dodatkowe udogodnienia np. wbudowany grip, wyposażony w dodatkowe zasilanie i drugi spust migawki ułatwiający wykonywanie zdjęć w pionie, niekiedy też moduł do bezprzewodowej transmisji plików. Aparaty profesjonalne są często również całkowicie uszczelnione, co uodparnia je na warunki pogodowe.
Do wad zaliczyć można dużą masę (wynikającą raczej z dodatkowych możliwości i wzmocnionej konstrukcji aparatów profesjonalnych, niż samej matrycy) i wymiary oraz wysoką cenę. Ponadto zastosowanie dużej matrycy podkreśla te wady optyczne, które nasilają się wraz ze zbliżaniem do brzegu kadru: winietowanie, komę, spadek ostrości. Wady te występują w mniejszym nasileniu przy zastosowaniu aparatu posiadającego mniejszy sensor (zob.: mnożnik ogniskowej). Zwiększony kąt widzenia można uznać za wadę przy stosowaniu teleobiektywów - dla osiągnięcia tego samego powiększenia co przy aparatach z mniejszą matrycą, konieczne jest zastosowanie obiektywu o dłuższej ogniskowej. Aparaty pełnoklatkowe z uwagi na trudność osiągania dużej głębi ostrości, niezbyt dobrze nadają się do stosowania w makrofotografii.
Większy sensor pozwala również na zastosowanie większej rozdzielczości - obecne sensory osiągnęły już praktycznie dolny limit rozmiaru piksela (odległość środków pikseli jest zbliżona do długości fali świetlnej) - zatem jedyny rzeczywisty wzrost zdolności rozdzielczej aparatu można uzyskać zwiększając rozmiar sensora.
Przypisy
- ↑ W stanie na rok 2009 koszt takiego aparatu to minimum 7,000 PLN.
- ↑ 1N-Digital Non Review
- ↑ Wyjaśnienie Johna Dickinsa managera marketingu z Pentax - Wielka Brytania
- ↑ http://geeklab.pl/758/hasselblad-h4d-200ms-tworzy-200-megapikselowe-zdjecia
