Cyfrowa lustrzanka pełnoklatkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikon D700
Sony Alfa A900

Cyfrowa lustrzanka pełnoklatkowa, inaczej aparat full-frame, full-frame DSLR, w skrócie FF – Lustrzanka cyfrowa (ang. DSLR, Digital Single Lens Reflex Camera) wyposażona w matrycę światłoczułą ekwiwalentną do rozmiaru filmu 35 mm (36 × 24 mm). Aparat full-frame jest cyfrowym odpowiednikiem klasycznej lustrzanki jednoobiektywowej. Rozmiar matrycy jest główną cechą odróżniającą aparaty tego typu od wprowadzonych wcześniej lustrzanek z matrycą APS-H, APS-C lub mniejszą.

Z uwagi na wysoki koszt produkcji, jak również często zwiększone rozmiary, masę i zaawansowanie technologiczne samego aparatu, matryce full-frame są montowane w kosztownych aparatach profesjonalnych takich jak Canon EOS 5D czy Nikon D3[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Aparaty pełnoklatkowe były kontynuacją i naturalnym krokiem w ewolucji fotografii cyfrowej, powstały one w wyniku dążenia do osiągania coraz lepszej jakości wykonywanych zdjęć. Pierwszą w historii pełnoklatkową lustrzanką cyfrową był zapowiedziany w roku 2000 a wyprodukowany w 2002 aparat Contax N Digital, który oferował 6-megapikselową matrycę marki Philips[2]. Był to model oparty na korpusie analogowej wersji aparatu Contax N – pierwszym w ofercie Contaxa wyposażonej w autofocus. W roku 2000 Pentax również obwieścił plany produkcji pełnoklatkowego aparatu MZ-D, jednak model ten utknął w fazie prototypu, nigdy nie trafiając do masowej produkcji[3]. Wkrótce po nim, w 2003 r. na rynek trafił flagowy model japońskiego producenta Canon EOS-1Ds z pełnoklatkową matrycą CMOS o rozdzielczości 11,4 megapikseli. W roku 2011 szwedzka firma Hasselblad zaprezentowała profesjonalny model lustrzanki średnioformatowej z matrycą 50 megapikseli[4]. Cena takiego aparatu to około 40 000 euro.

Poniżej prezentacja niektórych debiutów aparatów pełnoklatkowych:

2002 Contax N Digital, Canon EOS-1Ds
2003 Kodak DCS Pro 14n
2004 Kodak DCS Pro SLR/c, Kodak DCS Pro SLR/n, Canon EOS-1Ds Mark II
2005 Canon EOS 5D
2007 Nikon D3, Canon EOS-1Ds Mark III
2008 Nikon D700, Sony α900, Canon EOS 5D Mark II, Nikon D3X
2009 Sony α850, Nikon D3S
2012 Canon EOS-1D X, Nikon D4, Nikon D800, Canon EOS 5D Mark III,
Sony α99, Nikon D600, Canon EOS 6D
2013 Nikon D610, Nikon Df

Wady i zalety cyfrowych aparatów full-frame[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza zaleta, będąca wynikiem (przeważnie) większego niż w aparatach niepełnoklatkowych rozmiaru pojedynczego piksela, to wyższa jakość zdjęć – doskonałe odwzorowanie barw, duża rozpiętość tonalna fotografii, niższy szum matrycy, lepsza ostrość z uwagi na mniejsze wymagania stawiane optyce. Kolejne dwie zalety, będące wynikiem samego rozmiaru matrycy, to łatwość osiągania małej głębi ostrości – efektu pożądanego w niektórych typach fotografii (np. portretach). Kolejna to jaśniejszy i większy wizjer, pochodna zastosowania większego pryzmatu. Sam aparat konstruowany pierwotnie z przeznaczeniem na rynek profesjonalny, posiada więc zazwyczaj wiele zaawansowanych funkcji niedostępnych w lustrzankach półprofesjonalnych np. możliwość ustawienia wysokiego ISO lub dodatkowe udogodnienia np. wbudowany grip, wyposażony w dodatkowe zasilanie i drugi spust migawki ułatwiający wykonywanie zdjęć w pionie, niekiedy też moduł do bezprzewodowej transmisji plików. Aparaty profesjonalne są często również całkowicie uszczelnione, co uodparnia je na warunki pogodowe.

Do wad zaliczyć można dużą masę (wynikającą raczej z dodatkowych możliwości i wzmocnionej konstrukcji aparatów profesjonalnych, niż samej matrycy) i wymiary oraz wysoką cenę. Ponadto zastosowanie dużej matrycy podkreśla te wady optyczne, które nasilają się wraz ze zbliżaniem do brzegu kadru: winietowanie, komę, spadek ostrości. Wady te występują w mniejszym nasileniu przy zastosowaniu aparatu posiadającego mniejszy sensor (zob. mnożnik ogniskowej). Zwiększony kąt widzenia można uznać za wadę przy stosowaniu teleobiektywów – dla osiągnięcia tego samego powiększenia co przy aparatach z mniejszą matrycą, konieczne jest zastosowanie obiektywu o dłuższej ogniskowej. Aparaty pełnoklatkowe z uwagi na trudność osiągania dużej głębi ostrości, niezbyt dobrze nadają się do stosowania w makrofotografii.

Większy sensor pozwala również na zastosowanie większej rozdzielczości – obecne sensory osiągnęły już praktycznie dolny limit rozmiaru piksela (odległość środków pikseli jest zbliżona do długości fali świetlnej) – zatem jedyny rzeczywisty wzrost zdolności rozdzielczej aparatu można uzyskać zwiększając rozmiar sensora.

Przypisy