David Jenkins (lekkoatleta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy brytyjskiego lekkoatlety. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
David Jenkins
Wzrost 190 cm
Masa ciała 82 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

David Andrew Jenkins (ur. 25 maja 1952 w Pointe-à-Pierre na Trynidadzie) – szkocki lekkoatleta sprinter, wicemistrz olimpijski z 1972 i mistrz Europy, przedsiębiorca.

Urodził się na Trynidadzie jako syn dyrektora rafinerii ropy naftowej. W wieku 19 lat, startując w reprezentacji Wielkiej Brytanii, niespodziewanie zdobył złoty medal w biegu na 400 metrów na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach. Sztafeta 4 × 400 metrów z jego udziałem zajęła w finale 5. miejsce[1].

Na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium zdobył wraz z kolegami srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (sztafeta brytyjska biegła w składzie: Martin Reynolds, Alan Pascoe, David Hemery i Jenkins), a w biegu na 400 metrów odpadł w półfinale[2].

Jenkins zdobył brązowy medal na 400 metrów i srebrny w sztafecie 4 × 400 metrów na letniej uniwersjadzie w 1973 w Moskwie[3]. W finale Pucharu Europy w 1973 w Edynburgu zajął 2. miejsce na 400 m i 3. miejsce w sztafecie 4 × 400 m[4].

Na mistrzostwach Europy w 1974 w Rzymie zdobył srebrny medal w biegu na 400 m (pokonał go Karl Honz z RFN), ale zwyciężył w sztafecie 4 × 400 m (sztafeta biegła w składzie: Glen Cohen, Bill Hartley, Pascoe i Jenkins)[5]. Jenkins zwyciężył zarówno w biegu na 400 m, jak i w sztafecie 4 × 400 m w finale Pucharu Europy w 1975 w Nicei[4].

Zajął 7. miejsce w finale biegu na 400 m na igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu, a sztafeta 4 × 400 m z jego udziałem zgubiła pałeczkę w eliminacjach[2]. Nie wystąpił na mistrzostwach Europy w 1978 w Pradze. Na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1978 w Edmonton był w składzie zwycięskiej szkockiej sztafety 4 × 100 metrów[6].

Na igrzyskach olimpijskich w 1980 w Moskwie ponownie zajął 7. miejsce w finale biegu na 400 m[2]. Zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 400 m (w składzie: Jenkins, Garry Cook, Todd Bennett i Phil Brown) na mistrzostwach Europy w 1982 w Atenach, a w biegu na 400 m odpadł w półfinale[7]. W tym samym roku zakończył karierę lekkoatletyczną.

Jenkins czterokrotnie poprawiał rekord Wielkiej Brytanii w biegu na 400 m, doprowadzając go do wyniku 44,93 (21 czerwca 1975 w Eugene). Był również rekordzistą w sztafecie 4 × 400 m z wynikiem 3:00,46 (10 września 1972 w Monachium)[8]. Był mistrzem Wielkiej Brytanii (AAA) w biegu na 400 m w latach 1971-1976 oraz wicemistrzem w 1977, 1978 i 1982[9]. Zdobył również mistrzostwo Stanów Zjednoczonych (AAU) na 400 m w 1975[10].

W latach 80. Jenkins, który mieszkał w Kalifornii, założył w Meksyku wytwórnię sterydów anabolicznych, które wprowadzał nielegalnie na rynek amerykański. W 1988 został za to skazany przez sąd amerykański na 7 lat więzienia za kierowanie przemytem steroidów o wartości ponad 70 milionów dolarów. Po 10 miesiącach został zwolniony. Był współzałożycielem, a obecnie jest właścicielem głównego producenta preparatów proteinowych w USA Next Nutrition[11][12].

Przypisy

  1. Mirko Jalava (red.): Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 149 i 155.
  2. 2,0 2,1 2,2 Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > David Jenkins (ang.). [dostęp 2012-04-12].
  3. World Student Games (Universiade – Men) (ang.). GBRAthletics. [dostęp 2012-04-12].
  4. 4,0 4,1 European Cup A Final and Superleague (Men) (ang.). GBRAthletics. [dostęp 2012-04-12].
  5. Mirko Jalava red.): Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 159 i 164.
  6. Commonwealth Games Medallists – Athletics (Men) (ang.). GBRAthletics. [dostęp 2012-04-12].
  7. Mirko Jalava red.): Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 178 i 182.
  8. Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość - Sandomierz: 2007, s. 24 i 180.
  9. AAA Championships (Men) (ang.). GBRAthletics. [dostęp 2012-04-12].
  10. United States Championships (Men 1943-) (ang.). GBRAthletics. [dostęp 2012-04-12].
  11. Mike Rowbottom: Drugs in sport: The former cheat who prospered (ang.). The Independent. [dostęp 2012-04-12].
  12. Steve Cram: Jenkins shows Jones that cheats can prosper (ang.). The Guardian. [dostęp 2012-04-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]