Dializa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Urządzenie do hemodializy.

Dializa (gr. diálysis = „rozpuszczanie”, „rozdzielanie”) – metoda oczyszczania roztworów koloidalnych z elektrolitów przy użyciu błony półprzepuszczalnej.

W nefrologii stosuje się zabiegi dializacyjne u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, którzy nie kwalifikują się do zabiegu przeszczepienia nerki bądź oczekują na ten zabieg.

Zabieg ten umożliwia usunięcie większości szkodliwych produktów przemiany materii, takich jak np. mocznik.

Poza tym zabiegi hemodializy wykorzystywane są w leczeniu niektórych zatruć, wówczas celem zabiegu jest usunięcie toksycznej substancji znajdującej się we krwi. Przykładem może być hemodializa w leczeniu zatrucia glikolem etylenowym.

Najczęściej stosowane są dwie metody zabiegu dializy:

Wskazania[1][edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W 2008 w Polsce z dializ korzystało 26 tys. pacjentów - zarówno chorzy z ostrą, jak i przewlekłą niewydolnością nerek[2].
  • W 2009 NFZ płacił za jeden zabieg stacji dializującej 400 zł[2].

Przypisy

  1. Krystyna Kubicka, Wanda Kawalec, Ewa Bernatowska: Pediatria : podręcznik dla studentów. T. 2. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006, s. 486. ISBN 9788320034332 (t. 2).
  2. 2,0 2,1 Z dializy da się żyć. Wyborcza.pl. [dostęp 2010-01-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]