Dignitas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy szwajcarskiej organizacji. Zobacz też: drużynę e-sportową o tej samej nazwie.

Dignitasszwajcarska organizacja, której celem jest pomoc w samobójstwie ludziom, którzy są nieuleczalnie chorzy. Do wspomaganego samobójstwa dochodzi poprzez wypicie roztworu pentobarbitalu sodu (pochodnej kwasu barbiturowego).

Szwajcarskie prawo pozwala na wspomagane samobójstwo, kiedy pacjent jest nieuleczalnie chory [1]. Sama eutanazja jest w Szwajcarii karalna [2].

Organizacja została założona 18 maja 1998 przez adwokata Ludwiga Minelli [1]. Jej siedziba początkowo znajdowała się w miejscowości Forch (kanton Zurych). W listopadzie 2007 została przeniesiona do Schwerzenbach, gdzie organizacja zaadaptowała budynek, w którym wcześniej istniała fabryka kabli [3]. Pod koniec 2008 Minelli kupił dom w gminie Wetzikon na przedmieściach Zurychu, gdzie od grudnia 2008 mieści się nowa centrala organizacji [4].

Procedura[edytuj | edytuj kod]

W samobójstwie wspomaganym uczestniczy trzech świadków, z których przynajmniej jeden musi być osobą nie odnoszącą korzyści spadkowych. Często jest to pielęgniarka Gabriele Frick bądź Erika Luley. Wcześniej lekarz musi zdiagnozować terminalną chorobę, a chory, który chce popełnić samobójstwo, musi podpisać oświadczenie, że dzieje się to za jego zgodą. Formalności trwają krótko [5].

Skala działalności[edytuj | edytuj kod]

Jak powiedział Ludwig Minelli w wywiadzie udzielonym w marcu 2008, organizacja pomogła popełnić samobójstwo 840 osobom, z których 60% stanowili obywatele Niemiec.[6] W 2011 działacze organizacji potwierdzili pomoc w samobójstwie 144 osób, głównie obywateli Wielkiej Brytanii.[7] Większość ludzi przyjeżdżających do Dignitas nie planuje swojej śmierci, lecz traktuje to jako ubezpieczenie w przypadku, gdy ich choroba stanie się dla nich trudna do zniesienia.[6]

Wysokie koszty i brak przejrzystości[edytuj | edytuj kod]

Według prezesa organizacji, Dignitas pobiera od swoich klientów 4000 euro (3182 funty) za przygotowania i asystę w samobójstwie oraz 7000 euro (5568 funtów) w przypadku poniesienia kosztów medycznych oraz przejęcia wszystkich powinności związanych z organizacją pogrzebu, włączając w to publiczne opłaty stanowione prawem [6]. Pomimo bycia organizacją typu non-profit, Dignitas notorycznie odmawia upublicznienia swoich danych finansowych[8].

Turystyka samobójcza[edytuj | edytuj kod]

Z uwagi na to, że w większość państw świata ma dużo surowsze przepisy prawne, do szwajcarskich apartamentów prowadzonych przez Dignitas przyjeżdżają ludzie z innych krajów.

Przykładem jest pochodzący z Wielkiej Brytanii 80-letni milioner Peter Duff i jego o dziesięć lat młodsza żona - Penelopa, którzy w 27 lutego 2009 zakończyli życie w klinice prowadzonej przez organizację. Wyjechali do Szwajcarii, ponieważ w Wielkiej Brytanii eutanazja jest zakazana.[9][10]

W październiku 2008 opinię publiczną poruszyła sprawa 23-letniego zawodnika rugby. Daniel James zdecydował się umrzeć, bo został sparaliżowany wskutek urazu kręgosłupa. Ulegając jego prośbom, rodzice zawieźli syna do Szwajcarii, gdzie zażył śmiertelną mieszankę barbituranów.[11][12]

W lipcu 2009 wspólnej eutanazji w szwajcarskiej klinice poddali się 85-letni Sir Edward Thomas Downes oraz jego żona Joan. Downes był jednym z najbardziej znanych brytyjskich dyrygentów. Dyrygował m.in. orkiestrą opery Covent Garden oraz Operą Australijską w Sydney. Przez 40 lat kierował też orkiestrą symfoniczną BBC. Królowa Elżbieta II uhonorowała go tytułem szlacheckim. Okolicznościami śmierci małżonków zajęła się brytyjska policja.[13][14]

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W 2005 do Dignitas zgłosiła się 69-letnia Niemka, która okazała kartę zdrowia z rozpoznaniem marskości wątroby. Dokonano eutanazji. Po przeprowadzeniu sekcji zwłok okazało się, że kobieta była fizycznie zupełnie zdrowa. Cierpiała jedynie na depresję. Jej karta zdrowia, w której zapisano diagnozę o marskości wątroby, została sfałszowana. Lekarz, który pomagał w eutanazji, gdy dowiedział się o zdarzeniu, popełnił samobójstwo[15].

W 2007 działanie organizacji wywołało falę oburzenia, gdy zaczęła przeprowadzać wspomagane samobójstwa w hotelach i na parkingach. Zmęczeni życiem pacjenci, głównie Niemcy, wypijali śmiertelne dawki pentobarbitalu w samochodach[4].

W listopadzie 2007 główna siedziba została przeniesiona do byłej fabryki kabli w strefie przemysłowej gminy Schwerzenbach, tuż obok największego domu publicznego w Szwajcarii, co wzbudziło mocny sprzeciw zarówno gminy, jak i miejscowej ludności[3].

W 2008 okazało się, że organizacja pozbywa się ciał klientów, wrzucając ich prochy wraz z urnami do jeziora, choć większość z nich słono zapłaciła za godną śmierć i pogrzeb[4].

10 grudnia 2008 wieczorem brytyjska telewizja Sky Real Lives TV wyemitowała film dokumentalny "Prawo do śmierci" pokazujący, jak w szwajcarskiej klinice umiera nieuleczalnie chory brytyjczyk - Craig Ewert, który dwa lata wcześniej pojechał do Szwajcarii, aby popełnić tam samobójstwo. Film wzbudził liczne kontrowersje [12]. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych elementów działalności szwajcarskiej organizacji jest pomoc w samobójstwie osób znajdujących się w depresji oraz psychicznie chorych. Minelli uważa, że nawet chorzy psychicznie mają prawo do samobójstwa[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Aleksandra Rybińska. Popsute życie na śmietnik Rzeczpospolita.pl [dostęp 7 marca 2009]
  2. Umrzeć po szwajcarsku Onet.pl [dostęp 4 lipca 2009]
  3. 3,0 3,1 Klinika śmierci obok domu publicznego Rzeczpospolita.pl [dostęp 8 marca 2009]
  4. 4,0 4,1 4,2 Pacjenci szwajcarskiej kliniki śmierci kończą w jeziorze Rzeczpospolita.pl [dostęp 8 marca 2009]
  5. 5,0 5,1 Dobra śmierć w Zurychu Wprost.pl [dostęp 2 maja 2010]
  6. 6,0 6,1 6,2 Wenn Sie das trinken, gibt es kein Zurück Tagesspiegel.de [dostęp 7 marca 2009]
  7. Szwajcaria: Eutanazja popularna – coraz bardziej. Bibula.com. [dostęp 2012-02-23].
  8. Branching Out to Serve a Growing but Dying Market Washington Post [dostęp 8 marca 2009]
  9. Małżeństwo Brytyjczyków poddało się eutanazji. Interia.pl. [dostęp 7 marca 2009].
  10. W skrócie - Europa, Rzeczpospolita, 7-8 marca 2009
  11. Pomoc w samobójstwie jest przestępstwem Rzeczpospolita.pl [dostęp 8 marca 2009]
  12. 12,0 12,1 Samobójstwo dla mas Rzeczpospolita.pl [dostęp 8 marca 2009]
  13. Światowej sławy dyrygent i jego żona poddali się eutanazji w szwajcarskiej klinice, Gazeta.pl [dostęp 21.08.2009]
  14. Conductor dies in aided suicide . News.bbc.co.uk [dostęp 21.08.2009]
  15. Zestaw do eutanazji Interia.pl [dostęp 8 marca 2009]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]